Rīsistī, fīlī, cum librum meum, quem tibi senex et somnī cupidus cōnscrīpsī, ad extrēmum perlēgissēs, et quaesīvistī cūr in tantā deōrum frequentiā, ubi septem virginēs ōrātiōnēs longissimās habuissent, duae aliae, quae ūnā cum illīs Philologiae dōnō datae essent, nē verbum quidem fēcissent. Respondī tum, ut meminī, eās rēs mortālēs et terrēnās tractāre, neque fās esse inter caelitēs dē eīs rēbus disserī quae pereant. Id tibi satis fuisse nōn crēdō; mihi ipsī certē nōn fuit. Quī enim causās multōs annōs ēgit, is didicit facilius esse iūdicī satisfacere quam fīliō.
Dēbeō autem tibi hanc ratiōnem magis quam cēterās. Nam in reliquīs librīs fidēlis interpres fuī: Varrō novem disciplīnās novem librīs complexus est, et ego quod ab eō accēpī, contractum quidem sed nōn ēmendātum, ad tē trānstulī. Inter illās novem medicīnam et architectūram numerāverat Varrō; ego septem tantum loquentēs fēcī, duās mūtās. Hoc nōn Varrōnis est sed meum, et quod meum est dēfendere dēbeō.
Dēfendam autem nōn ut philosophus, quod nōn sum, sed ut fābulātor. Narrābō enim quid in aulā Iovis factum sit postquam dī, convīviō cōnfectō, cubitum discessērunt; et tū, sī quid in fābulā inest, inveniēs, sīn nihil, saltem nuptiās iterum habēbis.
Dīc, Satura, et mūtās iterum mihi pande puellās, quae steterant tacitae mediō sub culmine dīvum: altera fert herbās et amāra levāmina morbī, altera suspendit plumbum et fundāmina pōnit.