Hīc, fīlī, facere nōn possum quīn ā fābulā paulisper dēclīnem; nam Medicīna id dīxit quod ego in forō per tot annōs didicī.
Numquam vīdī quemquam mediā nocte ad iānuam grammaticī pulsantem ut sibi nōminis dēclīnātiōnem explicāret. Nēmō, cum fīlius febrī aestuat, dialecticum arcessit; nēmō, cum rīma per parietem serpit, rhētorem. Medicum autem et architectum excitant hominēs, et aurum prōmittunt, et, rē cōnfectā, nōminis eōrum oblīvīscuntur. Lītēs quoque, quās ipse agō, ferē omnēs dē eīs ipsīs rēbus sunt: dē īnsulā quae corruit, dē pariete commūnī quī in vīcīnī hortum prōcubuit, dē testāmentō quod senex aeger, medicō adstante, nōn satis sānā mente obsignāvit. Ita mortālia et terrēna, dē quibus inter deōs loquī nōn licet, sōla ferē sunt dē quibus in forō meō loquimur; et ego, quī septem virginēs tam magnificē ad nuptiās dūxī, vīctum ex duābus mūtīs quaesīvī. Nec tamen eius reī mē paenitet. Dialectica, sī quandō mē in forō adiūvit, adversāriō magis nocuit quam meīs prōfuit; Rhetorica iūdicēs dēlectāvit, sed nōn semper persuāsit; Grammatica ōrātiōnēs meās ēmendāvit, causās nōn ēmendāvit.
Praetereō cotīdiē moenia huius urbis, quae nēmō iam reficit, et Architectūram meam cōgitō, quae haec omnia videt, quam tamen in nuptiīs loquī nōn sīvī. Et nunc, dum haec scrībō, nesciō an liber meus ipse ex eō genere sit quod aedificātur ut stet, an ex eō quod cūrātur nē moriātur. Aulam enim exstrūxī splendidam, nuptiās, deōs, ascēnsum per sphaerās singulās suō quamque sonō resonantēs, ut septem virginēs, quārum ōrātiōnēs āridae sunt, sub tēctō laetō habitārent. Sed vereor nē lēctor, cum aulam satis mīrātus sit, ante prīmam virginem domum abeat, et tōta māchina, quam ad doctrīnam portandam fabricātus sum, contrā sē ipsa valuerit. Id scīre nōn possum. Liber absolūtus est, nec videō quis eum legat.