Prīma silentium rūpit Architectūra. Oculōs ad testūdinem sustulit, quae super columnās tamquam alterum caelum pendēbat, et sorōrem rogāvit num animadvertisset quantō plēnius Harmoniae vōx sonuisset quam sī sub dīvō cecinisset. Id nōn gutturis illīus fuisse sed testūdinis; testūdinem autem suam esse. Sē columnās ad numerum posuisse, sē arcūs ad circinum dūxisse, sē dēnique effēcisse ut ille sonus, quem dī tantopere mīrātī essent, integer ad aurēs eōrum redīret. Plausisse deōs Harmoniae; nēminem suspexisse.
Medicīna, quae fasciculum in mēnsā dēposuerat, subrīsit et respondit sē nōn minōre iūre querī posse quam sorōrem, immo fortasse maiōre. Meminisse eam dēbēre quid ante convīvium factum esset, cum Philologia, ut immortālis fieret, omnēs librōs quōs umquam lēgisset ēvomere cōgerētur. Quam tum caput eius tenuisse? quam crīnēs ā fronte remōvisse, quam stomachum fōmentīs lēnīsse, quam dēnique, cum vacua et exsanguis iacēret, aquam eī porrēxisse, priusquam Athanasia pōculum suum porrigeret? Nēminem nisi sē. Mūsās interim librōs collēgisse et laudātās esse; sē sordēs abstersisse et nōn esse laudātam.
Hīc Architectūra quaesīvit quid igitur soror sentīret: utrum contumēliam an honōrem accēpissent, quod in tantā frequentiā sōlae tacēre iussae essent. Sē enim, cum Iuppiter eās, iam ad dīcendum parātās, nūtū remīsisset, rubōre perfūsam esse, neque intellēxisse cūr septem loquerentur, duae stārent.
Medicīna, ut quae multōs morientēs vīdisset, lēnius respondit. Deōs, quī neque aegrōtārent neque morerentur, ōrātiōnem suam nūllō modō intellegere potuisse. Tōtam enim artem suam dē dolōre esse et dē metū et dē illō spatiō quod inter spem et fīnem interiacēret; itaque sē inter immortālēs dē dolōre loquentem nihilō plūs prōfectūram fuisse quam sī caecīs dē colōribus disseruisset. Neque sorōris artem meliōre condiciōne esse. Illam enim docēre quō modō tēctum stāret nē caderet, mūrus nē rueret, pōns nē flūminī cēderet; deōrum autem domōs numquam cadere. Quid sorōrī dē fundāmentīs apud Iovem dīcendum fuisse, cuius rēgia nūllīs fundāmentīs nīterētur?
Itaque, ut sibi quidem vidērētur, bis eās ā deīs honōrātās esse: semel cum ad nuptiās vocātae essent, iterum cum tacēre iussae. Nēminem enim tacēre iubērī nisi eum cuius verba aliquid valērent; quī nihil dīcere posset, eī silentium numquam imperārī.
Architectūra negāvit sibi id satis persuāsum esse. Dialecticam quoque, dum loquerētur, plūrimōs deōrum ad silentium redēgisse, neque ob eam rem Dialecticam honōre digniōrem habērī. Ad haec Medicīna, rīsū vix repressō, Dialecticam deōs nōn tacēre coēgisse sed sōpīvisse; id autem nōn honōrem esse sed papāver; et sē, quae papāveris vim optimē nōsset, illud testārī posse. Addidit, quoniam dē papāvere loquerētur, Grammaticam quoque pyxidem medicāmentōrum circumferre quibus linguārum vitia sānāret, neque umquam ā sē quaesīvisse an ea medicāmenta probāret; sē tamen, sī rogārētur, nōn negātūram fuisse ea linguīs prōdesse, dummodo nēmō ea dēglūtīret. Rīsit Architectūra, et sē quoque, cum Geometria terrārum ambitum dēscrīberet, multās urbēs agnōvisse rettulit quās ipsa exstrūxisset, nec tamen ūllīus conditōris nōmen ā Geometriā prōlātum esse.
Deinde, quoniam nox longa restābat, inter sē fingere coepērunt quid dictūrae fuissent sī loquī licuisset. Architectūra sē, ut cēterae, ab artis orīgine ōrātiōnem ductūram fuisse dīxit, nōn tamen ā litterā aut ā numerō, sed ab eō diē quō homō prīmum pālum in terram dēfīxisset et circum eum sulcum dūxisset, ut scīret ubi domus sua inciperet, ubi dēsineret; tum doctūram fuisse tria ab omnī aedificiō postulārī, ut stāret, ut ūsuī esset, ut oculōs dēlectāret; et ad extrēmum cōnfessūram fuisse nūllum aedificium, quamvīs validum, nōn aliquandō cadere, idque ipsum artem suam efficere, ut tardius caderet.
Medicīna sē contrā ā manū incipere voluisse dīxit quae frontī febricitantis impōnerētur, et ā vēnīs, quārum pulsūs medicī quīdam cum numerīs mūsicīs contulissent; itaque ōrātiōnem suam eōdem locō fīnītūram fuisse quō Harmonia suam fīnīvisset, in modulīs, nisi quod hī modulī in corpore mortālī sonārent, nōn in sphaerīs. Deōs autem, quibus sanguis mortālis nūllus esset, pulsum nūllum habēre, ac proptereā hanc ūnam mūsicam numquam audīvisse.
Haec dum inter sē iocantur, Medicīna repente gravior facta est. Dīxit sē certō scīre hāc ipsā hōrā, dum in aulā deōrum dē honōre disputārent, in aliquā terrārum urbe puerum febrī aestuāre et mātrem ad iānuam medicī currere; nec mātrem illam quicquam cūrāre utrum Medicīna in nuptiīs locūta esset necne.