← Latin Stories: Mārcus et Iūlia
Mārcus, cum puer sit Rōmānus in urbe habitāns, laetus est quod et patrem et mātrem habet quī eum amant. Magister, quem Mārcus cotīdiē audit, dīcit puerum bonum esse quī litterās discere cupit.
Mārcus scīt sē ad lūdum crās ītūrum esse ubi magister eum litterās docēbit. Cum tabulam cerātam habeat quam pater eī dedit, gaudet quod iam scrībere potest.
Iūlia, quae soror Mārcī est, rogat cūr frāter suus semper ad lūdum īre velit. Māter eī respondet puerōs omnēs, sī sapientēs fierī velint, litterās discere dēbēre.
Cum Iūlia quoque tabulam habeat, dīcit sē litterās aequē ac Mārcum discere posse. Magister affirmat puellās nōn minus quam puerōs doctrīnae dare operam dēbēre.
Pater nārrat domum in quā habitent ā avō suō aedificātam esse. Mārcus mīrātur quam pulchra sit domus quaeque ātrium magnum habeat in cuius mediō impluvium sit.
Cum Iūlia rogāret cūr aqua in impluviō semper manēret, māter explicat tēctum ita factum esse ut pluvia in impluvium dēfluat. Ambo līberī intellegunt maiōrēs suōs sapienter aedificāvisse.
Mārcus surgit prīmā lūce quod scīt sē ad magistrum īre dēbēre. Iūlia dīcit sē quoque parātam esse ut cum frātre eat. Pater monet līberōs nē in viā morentur quod magister nōlit discipulōs sērō venīre.
Cum ad lūdum pervēnerint, magister rogat quis eōrum melius litterās didiceri
t. Mārcus respondet sē omnēs litterās iam nōsse, sed Iūlia dīcit frātrem mentīrī quod adhūc multa discenda sint.
Magister, vir gravis atque doctus, explicat puerīs quid discendum sit. Dīcit sē eōs Graecās pariter ac Latīnās litterās doctūrum esse quod virī Rōmānī utrāsque linguās scīre debeant.
Mārcus rogat num difficile sit Graecē scrībere. Magister respondet id quidem labōris esse sed adfirmat omnēs puerōs, sī sēdulō labōrent, id cōnsecūtūrōs esse. Iūlia dīcit sē libenter labōrātūram esse ut sapiēns fiat.
Cum magister imperāret ut discipulī tabulās suās prōmerent, Mārcus dīcit sē tabulam optimam habēre quam pater eī dederit. Iūlia ostendit tabulam suam quoque pulchram esse quamquam minor sit.
Magister monet nē puerī inter sē contendant sed potius studeant ut bene scrībant. Explicat stilum ita tenendum esse ut litterae clārē appāreant. Omnēs discipulī faciunt quod magister imperāvit.
Cum domum redīssent, līberī in ātriō lūdunt quod pluit nec forās exīre possunt. Mārcus dīcit sē velle vidēre quōmodo aqua in impluvium dēfluat. Iūlia monet frātrem nē nimis prope accedat nē in aquam cadat.
Māter, quae eōs lūdentēs spectat, rogat num magistrum hodiē audīverint. Ambo respondent sē multa dididicisse dēque Graecīs litterīs audīvisse. Pater, cum hoc audiat, gaudet quod līberī doctrīnae operam dent.
Posterō diē pater nūntiat sē ad forum ītūrum esse ut frūmentum emat. Rogat num līberī sēcum venīre velint. Mārcus statim dīcit sē libenter ventūrum esse, et Iūlia affirmat sē quoque īre cupere.
Cum ad forum pervēnerint, Mārcus mīrātur quantum hominum adsit. Pater explicat forum locum esse ubi cīvēs reī pūblicae negōtia gerant mercātūrāsque faciant. Iūlia rogat num liceat sibi omnēs tabernās spectāre.
Dum per forum ambulant, Mārcus videt senātōrem in togā praetextā. Rogat patrem quis ille vir sit. Pater respondet eum senātōrem esse quī in cūriā dē rēbus pūblicīs dēlīberet.
Iūlia quaerit num fēminae quoque in cūriā sedēre possint. Pater dīcit id quidem nōn fierī sed meminisse dēbēre fēminās Rōmānās multam auctōritātem in familiīs suīs habēre. Mārcus dīcit sē, cum vir factus sit, in senātū sedēre velle.
Pater līberōs ad tabernam dūcit ubi olīvae atque ūvae vēneunt. Tabulārius rogat quid emere velint. Pater dīcit sē olīvās emere velle, sed Mārcus rogat num dulcia quoque emī possint.
Tabulārius ostendit sē mella habēre quae ex Siciliā allāta sint. Iūlia dīcit sē numquam meliōra mella gustāvisse. Pater emit et olīvās et mella, monitque līberōs ut tabulāriō grātiās agant.
Cum domum redeunt, canis eōs in līmine expectat. Mārcus dīcit canem certē scīvisse eōs ventūrōs esse. Iūlia negat id fierī posse, sed māter explicat canēs mīrābilī quōdam sēnsū praedītōs esse quō dominōs olfacere possint.
Canis, cum Mārcum videat, laetus ad eum currit. Mārcus rogat num canis famelicus sit. Pater respondet servum iussum esse ut canem cibāret, sed canēs semper cibum petere solēre.
Cum nox appetet, familia ad cēnam convenit. Pater rogat quid līberī hodiē didicerint. Mārcus nārrat magistrum dē Graecīs litterīs locūtum esse dīxisseque Homērum maximum poētam fuisse.
Iūlia interrogat quis Homērus fuerit. Pater explicat eum poētam antīquum fuisse quī dē bellō Trōiānō scrīpserit. Mārcus dīcit sē cupere illa carmina legere cum litterās melius didicerit.
Māter suādet ut līberī bene edant quod crās iterum ad lūdum eundum sit. Ambo prōmittunt sē id factūrōs esse.
Cum līberī cubitum eant, Iūlia rogat num Mārcus putet sē umquam tam doctum fore quam magistrum. Mārcus respondet id quidem difficile esse sed adfirmat, sī assiduē studeant, sē spērāre eōs aliquandō sapientēs futūrōs esse.
Iūlia dīcit sē quoque sapientem fierī velle ut mātrī adiūtōrī esse possit. Mārcus monet sorōrem ut nunc dormiat quod magister crās celeriter litterās rogātūrus sit.
Ambo līberī, cum cognōscant sē multa adhūc discenda habēre, laetī tamen sunt quod et familiam bonam et magistrum sapientem habent quī eōs adiuvent.
FĪNIS LIBELLĪ PRĪMĪ
---