← Latin Stories: Mārcus et Iūlia
Pater nūntiat tempus adesse ut familia ad vīllam rūsticam proficīscātur. Mārcus rogat quandō itūrī sint. Pater respondet eōs posterō diē prīmā lūce profectūrōs esse sī caelum serenum sit.
Iūlia quaerit num in vīllā diū mānsūrī sint. Māter dīcit sē spērāre eōs tōtam aestātem ibi morātūrōs esse quod in urbe nimis calidum fiat. Mārcus gaudet quod scīt in agrīs multa esse quae urbī nōn sint.
Cum māter imperāret ut līberī sua colligerent, ambo festīnant ad cubīcula. Iūlia nescit quid sēcum ferre dēbeat. Mārcus monet sorōrem nē nimia ferat quod raeda iam plēna sit.
Prīmā lūce familia tōta in raedā cōnsīdit. Auriga dīcit sē viā Latīnā ūsūrum esse quae optima sit ad vīllam eundum. Pater admonet ut lentē agat nē raeda in saxīs quatiātur.
Mārcus spectat urbem quae post eōs recēdit. Rogat patrem num multī hominēs cotīdiē ex urbe excēdant. Pater explicat aestāte omnēs quī vīllās habeant urbem relinquere solēre ut aera salūbriōra petant.
Iūlia videt agrōs quī viā utrōque latere patent. Mīrātur quantum spatii sit quod in urbe numquam vīderit. Māter dīcit eam mox vīsūram esse quam pulchra rūs sit.
Dum per viās eunt, Mārcus cōnspicit vīllam aliam quae in colle stat. Rogat num illīc amīcī habitent. Pater nārrat illam vīllam ad Claudium pertinēre quī senātor sit vir summae dignitātis.
Iūlia interrogat num Claudius līberōs habeat. Māter adfirmat eum filium et fīliam habēre quī aetāte Mārcō et Iūliae aequālēs sint. Mārcus dīcit sē cupere eōs cognōscere sī forte ad vīllam suam veniant.
Auriga monet viam angustam factam esse. Omnēs tacent dum raeda lentē per montem ascendit. Mārcus timet nē raeda dēlābātur, sed pater eum rogat ut fortis sit.
Tandem vīlla appāret. Mārcus exclāmat vīllam esse multo maiōrem quam putāverat. Iūlia dīcit sē numquam domum tam pulchram vīdisse.
Pater explicat avum suum hanc vīllam aedificāvisse multōs annōs ante quam ipse nātus esset. Nārrat avum semper dīxisse vīllam esse locum ubi vir Rōmānus vērē vīvere possit.
Cum raeda cōnsisteret, vīlicus occurrit quī salūtat dominōs. Dīcit sē omnia parāvisse ut familia commodē habitāre possit. Māter eī grātiās agit rogat num servī iussa fēcerint.
Līberī vīllam intrant mīrantēs quam frīgidum sit intus quamquam forīs sōl ārdeat. Pater explicat mūrōs crassōs aedificātōs esse ut aestāte frīgus, hieme calōrem servārent.
Iūlia rogat num liceat sibi tōtam vīllam explōrāre. Māter permittit dum moneāt nē longius abeant. Mārcus et Iūlia per ātrium currunt volentēs vidēre quid ubīque sit.
Vīlicus ostendit cubīcula quae līberīs parāta sint. Mārcus gaudet quod cubīculum suum fenestram habeat unde agrōs spectāre possit. Iūlia dīcit suum quoque cubīculum pulchrum esse quamquam minus sit.
Posterō diē Mārcus mātrem rogat num in hortum exīre liceat. Māter respondet id quidem licēre sī prōmittant sē ā vīllā nōn longē abītūrōs esse.
In hortō Iūlia videt rōsās multī colōris. Rogat quis eās cūret. Māter explicat servum hortulānum cotīdiē hortum colere dēbēre ut omnēs plantae flōreant.
Mārcus cōnspicit arborem altam quae pōma fert. Interrogat num liceat sibi arborem scendere. Māter vetat nē cadat, sed permittit ut pōmum carpat sī humī iaceat.
Pater dīcit sē līberōs in fundum ductūrum esse ut videant quōmodo frūmentum colātur. Mārcus rogat quid fundus sit. Pater explicat fundum esse agrōs quī ad vīllam pertineant ubi servī labōrent ut cibum familiae parent.
Cum ad fundum pervēnerint, Mārcus mīrātur quantum labōris sit. Iūlia quaerit cūr servī tam dūrum opus faciant. Pater dīcit omnēs hominēs labōrāre dēbēre ut cibus habeātur.
Agricola, cum dominōs videat, appropinquat rogat num frūmentum placeat. Pater laudat eum quod tam bene agrōs colat. Agricola respondet sē spērāre messis hōc annō ubertātem futūram esse.
Mārcus prope vīllam rīvulum invenit quī per agrōs fluit. Iūliam vocat ut veniat vidēre. Ambo mīrantur quam clāra aqua sit.
Iūlia rogat num in rīvō natāre liceat. Mārcus dīcit aquam nimis frigidam esse, sed pedes mergere possunt. Cum hoc fēcerint, rīdent quod aqua tam frīgida sit ut vix tolerārī possit.
Puer servī, quī prope labōrat, eīs dīcit rīvulum ē monte dēscendere ubi fōns sit. Mārcus rogat num puer mōnstāre possit ubi fōns sit. Puer prōmittit sē posterō diē eōs illūc ductūrum esse sī parentēs permittant.
Posterō diē puer servī venit ut prōmissum servet. Dīcit sē Dāvum appellārī patrēmque suum vīlīcum esse. Mārcus rogat num Dāvus cotīdiē in fundō labōret.
Dāvus respondet sē quidem labōrāre dēbēre sed patrem indulgēre ut aliquandō lūdat. Iūlia quaerit quid Dāvus lūdere amet. Dīcit sē libenter in agrīs currere avēsque spectāre.
Mārcus dīcit sē quoque avēs amāre rogat num Dāvus multa genera nōverit. Dāvus adfirmat sē omnēs avēs quae in agrīs sint cognōscere posse. Prōmittit sē eōs doctūrum esse sī velint.
Trēs puerī ad montem proficīscuntur. Dāvus monet viam esse arduam. Mārcus dīcit sē nōn timēre quod robustus sit. Iūlia sequitur quamquam timet nē dēfatīgētur.
Cum per silvam eant, Dāvus ostendit arborem ubi nīdus sit. Mārcus rogat cuius avis nīdus sit. Dāvus explicat eam merulam esse quae pulcherrimē cantet.
Iūlia audit avem canentem. Rogat num illa ipsa merula sit. Dāvus adfirmat eamque dīcit ōva in nīdō habēre quae mox exclūdantur. Mārcus dīcit sē cupere pulōlōs vidēre.
Tandem ad fontem perveniunt. Mārcus mīrātur aquam tam puam esse ut fundum vidēre possit. Dāvus dīcit hanc aquam esse optimam quae bibī possit.
Omnēs trēs bibunt. Iūlia dīcit numquam aquam meliōrem gustāvisse. Dāvus nārrat patrem suum narrāvisse avōs suōs semper ad hunc fontem vēnisse ut aquam sacram peterent.
Mārcus rogat cūr aqua sacra dīcātur. Dāvus explicat antīquōs crēdidisse nympham in fonte habitāre quae aquam pūram servāret. Iūlia quaerit num nympha adhūc adsit. Dāvus rīdet dīcitque sē nescrīre sed aquam certē bonam esse.
Cum sōl dēclīnet, Dāvus monet tempus esse redeundī. Mārcus invītus est quod tantum gaudium in monte habuerit. Iūlia adfirmat sē quoque cupere diūtius manēre.
Dāvus prōmittit sē eōs iterum ductūrum esse sī parentēs permittant. Mārcus rogat num crās revenīre possint. Dāvus dīcit sē crās labōrāre dēbēre sed forte postrīdiē vacurum esse.
Cum ad vīllam redeant, māter rogat ubi tam diū fuerint. Mārcus nārrat sē ad fontem īsse ibique nympham quaesīvisse. Māter rīdet moneque nē fābulīs nimium crēdat.
Vesperī familia tōta ad cēnam cōnsīdit. Pater rogat quid līberī hodiē fēcerint. Iūlia nārrat sē cum Mārcō et Dāvō ad montem īsse fontēmque pulchrem vīdisse.
Pater dīcit sē illum fontem bene nōsse quod puer ipse saepē illūc īret. Mārcus rogat num pater quoque nympham quaesīverit. Pater rīdet dīcitque omnēs puerōs dē nymphīs somniāre solēre.
Māter admonet līberōs ut bene edant quod crās alia itinera facienda sint. Ambo prōmittunt sē id factūrōs esse sī māter dīcat quō itūrī sint.
Posteā pater līberōs in hortum dūcit. Iūlia rogat cūr post cēnam exeant. Pater explicat sē velle eīs caelum noctis ostendere quod in urbe numquam tam clārum videātur.
Cum caelum spectent, Mārcus mīrātur quot stellae sint. Pater docet quōmodo stellae in figūrās dispositae sint quās antīquī nōmināverint. Ostendit Arcton Māiōrem et Minōrem.
Iūlia quaerit num stellae cadere possint. Pater explicat stellās ipsās nōn cadere sed aliquandō lūmen per caelum trānsīre quod hominēs stellam cadēntem vocent. Mārcus dīcit sē cupere stellam cadēntem vidēre.
Dum stellās spectant, omnēs trēs tacent mīrantēs quam pulcher mundus sit. Mārcus cōgitat quantopere amet rūs et vīllam. Iūlia spērat familiam tōtam aestātem ibi mānsūram esse.
Pater tandem dīcit tempus esse cubitum eundī. Monet līberōs ut grātiīs agant quod tam pulchram noctem habuerint. Ambo assentiuntur patrī grātiāsque deīs agunt.
FĪNIS LIBELLĪ SECUNDĪ
◊ᴹᴱᴹᴼᴿʸ⁻ᶜᴼᴹᴾᴸᴱᵀᴱ
---