← Latin Stories: Mārcus et Iūlia
Cum familia ex vīllā Rōmam redit, Mārcus videt arborēs aureum colōrem habēre. Rogat patrem cūr folia mūtentur. Pater explicat annum tempora quattuor habēre quae semper ūnum post aliud veniant.
Iūlia interrogat quantum temporis in urbe mānsūrī sint. Māter respondet eōs tōtam hiemem Rōmae habitātūrōs esse quod in vīllā nimis frīgidum fiat. Mārcus dīcit sē vīllam dēsīderātūrum esse sed gaudet quod magistrum et condiscipulōs revidēbit.
Pater nūntiat līberōs posterō diē ad lūdum reditūrōs esse. Monet nē oblīvīscantur quae aestāte didicerint. Ambo prōmittunt sē litterās cotīdiē exercuisse ut magistrō placeant.
Prīmā lūce Mārcus et Iūlia ad lūdum proficīscuntur. Mārcus rogat num magister eōsdem discipulōs habitūrus sit. Iūlia dīcit sē spērāre omnēs amīcōs rediisse.
Cum ad lūdum pervēnerint, magister eōs benignē excipit. Rogat quid aestāte fēcerint. Mārcus nārrat sē in vīllā mānsisse ibique fontem mīrābilem invēnisse. Iūlia addit sē Dāvum novisse quī eōs docuerit quōmodo avēs cognōscī possint.
Magister gaudet quod līberī tam bene tempus ūsī sint. Dīcit sē hāc hieme eōs Graecās litterās doctūrum esse ut linguam Homērī legere incipiant. Mārcus rogat num difficile sit Graecē discere. Magister respondet id quidem labōris esse sed adfirmat omnēs sapientēs virōs utrāsque linguās scīre dēbēre.
Magister in tabulā Graecās litterās scrībit. Ostendit quōmodo alpha scrībātur, deinde bēta et gamma. Mārcus mīrātur quam dissimilēs sint litterae Graecae Latīnīsque.
Iūlia rogat cūr tam multī Rōmānī Graecē loquantur. Magister explicat Graecōs prīmōs fuisse quī philosophiam et poēsim coluissent ideōque Rōmānōs semper Graecam doctrīnam admīrātōs esse.
Cum discipulī litterās exerceant, Mārcus frustrātur quod manus eius nōn ita scrībere velit quam cupit. Magister monet nē dēspēret dicēns omnēs prīmō difficultātem patī sed persevērantiā omnia vincī.
Post paucōs diēs Iūlia mātrī dīcit frīgidius factum esse. Māter adfirmat hiemem appropinquāre moneque ut līberī vestēs calidiōrēs gerant. Mārcus rogat num nix in urbe cadere possit.
Pater nārrat sē puerum nōnumquam nivem Rōmae vīdisse sed id rarō fierī. Explicat in montibus semper plūs nivis esse quam in urbe. Iūlia dīcit sē cupere nivem vidēre quod numquam id ante acciderit.
Māter imperat ut līberī prope focum maneant quod extrā nimis frīgidum sit. Ambo libenter prope ignem sēdent dum pater eīs fābulās nārrat dē hiemibus veteribus.
Pater nūntiat Saturnālia mox futūra esse. Mārcus rogat quid Saturnālia sint. Pater explicat ea esse festa quibus omnēs Rōmānī Sāturnō sacrificent rerunque ōrdinem mūtent.
Iūlia interrogat quōmodo ōrdō mūtētur. Māter dīcit Saturnālibus servōs līberōs esse dominōsque servīs ministrāre solēre. Addit eam esse temporis laetissimum quō omnēs hominēs lūdant dōnaque sibi praebent.
Mārcus gaudet quod scīt sē dōnum acceptūrum esse. Iūlia rogat quid dare possit. Pater monet līberōs nē dōnōrum causā tantum laetī sint sed potius quod festus diēs omnēs hominēs sociōs faciat.
Posterīs diēbus tōta familia parātūra festīs operam dat. Māter imperat ut domus ōrnētur. Mārcus et Iūlia ramōs viridēs ferunt quōs ātriō suspendunt.
Iūlia rogat num lūdī quoque in forō sint. Pater adfirmat omnēs Rōmānōs Saturnālibus in forō convenīre solēre ut ūnā celebrent. Dīcit eōs posterō diē ad forum ītūrōs esse.
Mārcus interrogat num servī vērē līberī sint. Māter explicat Saturnālibus brevī tempore servōs dominum agere, dominōs servum. Addit hoc meminisse ut omnēs intellegant fortūnam mūtābilem esse.
Prīmō diē Saturnāliōrum familia tōta gausapīs induitur. Pater monet ut ad templum Sāturnī eant ubi sacrificia fient. Mārcus rogat quid sacrificātūrī sint.
Pater explicat sacerdōtēs porcum immolātūrōs esse ut Sāturnus propitius sit. Iūlia timet cum audit dē porco. Māter eam rogat nē perterrētur dīcēns id mōrem veterem esse quō deī coluntur.
Cum ad templum pervēnerint, Mārcus mīrātur quantum hominum adsit. Pater dīcit omnēs cīvēs Saturnālibus ad templum convenīre solēre. Post sacrificium omnēs clāmant “Iō Saturnālia!” Mārcus et Iūlia quoque clāmant gaudiō plēnī.
Post sacrificium familia ad forum it ubi lūdī fīunt. Mārcus videt saltātōrēs quī mīrābiliter sē torquent. Iūlia spectat histriōnēs quī fābulās rīdiculās agunt.
Pater emit puerīs dulcia quae venditor praedicat optima esse. Mārcus dīcit haec dulcia meliōra esse quam umquam gustāverit. Iūlia assentit sorbetque lentē ut diūtius frūātur.
Magister in forō appāret līberīsque salūtat. Rogat num festum placeāt. Ambo respondent sē numquam tam laetōs fuisse. Magister rīdet dīcitque Saturnālia optimum tempus esse praesertim puerīs.
Domī pater imperat ut inversio ordinis fiat. Rogat servum quem dominum prō hōc diē habēre velit. Servus, prīmō dubitāns, tandem dīcit sē Mārcum dominum dēligere.
Mārcus gaudet sed nescit quid imperāre dēbeat. Servus rīdēns dīcit dominum iubēre dēbēre. Tandem Mārcus imperat ut servus sēcum lūdat. Omnēs rīdent quod tam simplex imperātur.
Iūlia mātrī dīcit sē quoque domina esse velle. Māter permittit Iūliamque rogat quid imperatūra sit. Iūlia imperat ut māter eī fābulam nārret. Māter libenter pāret omnēsque gaudent quam absurdus ōrdō sit.
Vesperī tempus venit ut dōna praebeantur. Pater prōmit scrīnium in quō multa dōna sint. Mārcus accipit libellum novum Graecārum fābulārum. Gaudet quod nunc Graecē melius legere poterit.
Iūlia accipit bambalam pulchram quam māter ipsā fēcit. Bambala vestem Graecam gerit. Iūlia rogat num bambala vēra Athēniēnsis sit. Māter rīdet dīcitque sē vestem ad mōrem Graecum fēcisse.
Mārcus et Iūlia quoque dōna praebuērunt. Mārcus patrī dat tabulam quam ipse pinxit. Iūlia mātrī dat flōrēs quōs siccāvit. Parentēs dīcunt haec dōna esse pretiosissima quod ā līberīs facta sint.
Posterō diē festum continuātur. Pater nūntiat tōtam familiam ad domum amīcī itūram esse ubi convīvium fiet. Mārcus rogat quōs amīcōs vidēbunt.
Pater explicat Claudium, quī senātor sit, eōs invītāvisse. Mārcus meminit Claudium vīllam in colle habēre. Rogat num līberī Claudiī aderunt. Pater adfirmat et filium et fīliam ventūrōs esse.
Cum ad Claudiī domum pervēnerint, līberī Claudiī eōs benignē excipiunt. Fīlius, quī Quīntus appellātur, dīcit sē gaudēre Mārcum vidēre. Fīlia, nōmine Cornēlia, Iūliam rogat num bambalam novam habeat.
In trīclīniō omnēs accumbunt. Mārcus mīrātur quantās cōpiās cibī videat. Quīntus eī dīcit Saturnālibus omnēs opipārē epulārī solēre.
Servī fercula ferunt. Mārcus gustat olīvās quās numquam anteā gustāverit. Quīntus rogat num placeant. Mārcus respondet sē eās amāre rogat unde sint.
Quīntus explicat patrēs suōs eās ex Hispāniā importāvisse. Addit Hispānōs optimas olīvās facere. Mārcus dīcit sē cupere Hispāniam vidēre sī umquam liceat.
Post cēnam Quīntus Mārcum rogat num in hortum venīre velit. Ambo exeunt dum Iūlia cum Cornēliā manet quae bambalam novam ostendere vult.
In hortō Quīntus Mārcō dīcit sē magistrum habēre quī eum rhētoricam doceat. Mārcus rogat quid rhētorica sit. Quīntus explicat eam esse artem bene loquendī quā virī in forō ūtantur.
Mārcus interrogat num difficile sit rhētoricam discere. Quīntus adfirmat id quidem labōris esse sed dīcit sē spērāre aliquandō ōrātōrem magnum futūrum esse. Mārcus dīcit sē quoque cupere hanc artem discere.
Ultimō diē Saturnāliōrum familia domī mānet. Pater dīcit tempus esse ut festum recolant dēque annō ventūrō cōgitent. Rogat līberōs quid proxim annō discere velint.
Mārcus respondet sē cupere Graecē melius legere ut Homērum intellegat. Addit sē velle rhētoricam quoque discere ut pater Quīntus. Pater gaudet quod fīlius tam studiōsus sit.
Iūlia dīcit sē velle sapientiam augēre ut aliquandō ūtilis mātrī esse possit. Māter eam laudat moneque ut semper studiīs vacet.
Dum nox cadit, familia prope focum sedet. Pater nārrat Saturnālia iam praeterīsse sed memoriam festī semper mānsūram esse. Monet līberōs ut meminissent quam bonum sit familiam bonōsque amīcōs habēre.
Mārcus et Iūlia, cum dē omniaque quae vīderint audīverintque cōgitent, laetī sunt quod tam fēlīcem hiemem habent. Ambo spērant proximīs Saturnālibus aequē laetōs futūrōs esse.
FĪNIS LIBELLĪ TERTIĪ
◊ᴹᴱᴹᴼᴿʸ⁻ᶜᴼᴹᴾᴸᴱᵀᴱ
---