Bonōniae, ubi iūrī pontificiō operam dabam, annum agēns vīcēsimum fābulam Latīnam scrīpsī, quam Philodoxeōs īnscrīpsī. In eā fingēbam Philodoxum, glōriae amātōrem, Doxiam virginem adamāre, et Phroneum, virum prūdentem, cui Mnimia uxor erat, amīcō cōnsilium praebēre, ut ex hortō Ditonī vīcīnī cum puellā colloquerētur; Fortūnium autem, Tychiae fīlium, iuvenem īnsolentem, Dynastae ope saepem perfringere, et cum Doxiam peteret, Phimiam eius sorōrem rapere; dēnique Chronum, Alithiae patrem, intervenīre, quī Fortūnium cum Phimiā mātrimōniō iungeret et Philodoxō Doxiam daret. Nōmina omnia Graeca fēcī, ut lēctor, sī paulum Graecē scīret, sub persōnā rem agnōsceret: Doxiam esse glōriam, Phimiam fāmam, Phroneum prūdentiam, Mnimiam memoriam, Chronum tempus, Alithiam vēritātem. Quid autem fābula docēret, posteā in commentāriō explicāvī: hominem dīligentem et industrium nōn minus quam dīvitem et fortūnātum ad glōriam pervenīre posse.