Titulō autem nōn meum nōmen addidī, sed Lepidī cuiusdam, quem cōmicum veterem esse simulābam; et iīs quī quaererent unde fābulam excerpsissem persuāsī eam ex cōdice vetustissimō dēscrīptam esse. Crēdidērunt doctī, crēdidērunt grammaticī, et librāriī eam tamquam reliquiās antīquitātis exscrībēbant. Cum autem decem post annōs fābulam retractāssem atque meam esse in commentāriō professus essem, nē tum quidem omnīnō mē pūrgāvī: scrīpsī enim amīcum quendam eam clam exscrīpsisse et librāriīs trādidisse, ita ut culpa vulgātiōnis in alium cōnferrētur. Id utrum vērum fuerit an alterum figmentum, hodiē nōn affirmō; hoc ūnum sciō, mendācium dē nōmine meum fuisse. Eandem fābulam, iam meō nōmine ōrnātam, Leonellō Estēnsī dēdicāvī, nec tamen Lepidum ex hominum memoriā dēlēre potuī.