Quaerat autem fortasse aliquis cūr tam facile crēditum sit. Respondeō id quod multīs post annīs dē aedificiīs scrīpsī: pulchritūdinem esse certā cum ratiōne concinnitātem ūniversārum partium in eō cuius sint, ita ut addī aut dīminuī aut immūtārī possit nihil quīn improbābilius reddātur. Animadvertite verbum extrēmum. Nōn dēfōrmius scrīpsī, sed improbābilius: quod enim sēcum cōnsentit, id probābile vidētur, et quod probābile vidētur, crēditur. Fābula mea sēcum cōnsentiēbat; sermō Plautīnus et Terentiānus, persōnae ex nōminibus suīs ductae, argūmentum ad fīnem certum dēductum nihil novum, nihil nostrae aetātis prōdēbant; itaque nēmō quaesīvit quis eam scrīpsisset, quia nihil in eā erat quod alium auctōrem postulāret. Ut columnārum ōrdō nihil aliud est quam pariēs multīs locīs apertus, ita fraus mea nihil aliud erat quam ars ūnō locō mentiēns. Quam ob rem tum arbitrābar concinnitātem mentīrī nōn posse, et ubi omnēs partēs cōnsentīrent, ibi vēritātem esse.