Nec silentiō praetereunda est causa quae adulēscentem ad tālem fraudem impulerit. Nātus eram extrā mātrimōnium, in familiā quae patriā pulsa erat; nōmen igitur Albertī nūllam apud doctōs auctōritātem habēbat, Lepidī, quia vetus vidēbātur, māximam. Sed graviōrem causam nunc agnōscō. Crēdēbam enim tum, ut multī dīcēbant, nātūram, rērum magistram, iam senuisse et dēfessam esse, neque quicquam nostrā aetāte nāscī posse quod cum antīquīs comparārētur; itaque, quod nostrum esset, id antīquum fingendum esse, ut legerētur. Quam opīniōnem posteā, cum Flōrentiam ā longō exsiliō reductus essem, in Philippō, in Dōnātō, in Laurentiō, in Lūcā, in Masacciō refūtātam vīdī, et cum librum dē pictūrā Philippō dēdicārem, scrīpsī in multīs hominibus ingenium ad quamque rem laudābilem inesse. Fraus igitur mea nōn mendācium tantum erat, sed etiam dēspērātiō: aetātī meae nōn crēdēbam, quae tamen mē genuerat.