Quod dē concinnitāte tum arbitrābar, id falsum erat, et nunc corrigō. Annō enim MDLXXXVIII, centum sexāgintā quattuor annīs postquam fābulam scrīpseram, Aldus Manutius iūnior, vir doctus et nepōs typographī illīus celeberrimī, eam ēdidit tamquam germānum Lepidī cōmicī veteris opus. Ita bis nātus est Lepidus: semel mendāciō meō, iterum fidē aliēnā. Nec Aldum culpō; mē culpō. Partēs enim meae inter sē cōnsentiēbant; ūna tantum pars cum rē nōn cōnsentiēbat, nōmen scīlicet in titulō scrīptum; et haec ūna pars, quia extrā opus stābat, ā concinnitāte nūllō modō arguī poterat. Concinnitās igitur dē partibus inter sē iūdicat, dē tōtīus cum vēritāte cōnsēnsū nōn iūdicat: aedificium potest pulcherrimum esse et in aliēnō solō positum. Duo simul vēra sunt: et fābulam bene composuī, et lēctōribus mentītus sum; nec alterum alterō excūsātur.