Paulō secundō pontifice māximō, cum Rōmae essem, ambulābam aliquandō in hortīs pontificis cum Leonardō Datō, amīcō meō veterī, quī tum pontificī ab epistulīs erat. Inter flōrēs et ambulācra in sermōnem incidimus, id quod minimē eī locō convenīre vidēbātur, dē Germānō illō quī nūper invēnerat quōmodo litterae nōn calamō scrīberentur sed in chartam imprimerentur. Mīrābāmur enim trēs hominēs tribus mēnsibus ducenta eiusdem librī exempla cōnficere posse, cum librārius vel celerrimus vix ūnum tantō tempore absolveret. Laudābat Datus inventum; ego, quī semper quaerere soleō quae sint cuiusque reī partēs, animadvertēbam nihil novī in eō esse nisi quod litterae, quae anteā in ipsā chartā manū fingēbantur, nunc ā chartā sēiūnctae per sē cōnstārent et quōlibet locō pōnī possent. Tum Datus, quī epistulās pontificis cūrābat, quaesīvit num ego, quī tot rēs scrūtātus essem, etiam dē nōtīs quibus sēcrēta scrībuntur aliquid cōgitāvissem; sibi enim cotīdiē opus esse et ut epistulae pontificis tūtiōrēs essent, et ut epistulās ab explōrātōribus interceptās legere posset; rogāvitque ut, quid dē eā rē sentīrem, scrīptō complecterer. Prōmīsī, et librum dē cifrīs compōnere coepī.