Operae pretium est hōc locō expōnere unde initium cēperim. Nihil enim in hāc arte prius cōnstituendum putāvī quam quae esset ipsārum litterārum ratiō: quot essent, quō ōrdine iungerentur, quae vōcālēs saepissimē occurrerent, quibus cōnsonantibus libentissimē adhaerērent. Itaque poētās et ōrātōrēs Latīnōs legēbam nōn ut sententiās perciperem sed ut litterās numerārem; et invēnī apud poētās vōcālēs ā cōnsonantibus numerō superārī nōn amplius quam ex octāvā, apud rhētorēs vērō cōnsonantēs vōcālēs ferē eā ratiōne excēdere quam sesquitertiam nuncupant. Haec autem est ea ipsa ratiō quam mūsicī diatessarōn vocant, et quam architectī in partium mēnsūrīs adhibent. Ecce quantum ex rē minimā sequātur: ōrātiō, quae nūllō architectō exstruitur, suās tamen proportiōnēs servat, et ōrātor, dum dē bellō aut dē lēgibus dīcit, eandem ratiōnem in litterīs suīs nesciēns observat quam ego in fronte templī sciēns adhibuī. Nātūra igitur, rērum magistra, nē in syllabīs quidem concinnitātem dēserit.