Hōc locō mihi ipsī repugnandum est. Docueram enim pulchritūdinem esse concinnitātem omnium partium, ita ut nihil addī aut dēmī aut mūtārī posset nisi in dēterius; et crēdēbam hanc rēgulam in omnī rē sequendam esse. In cifrā autem cōnsultō contrā fēcī: proportiōnēs litterārum, quās nātūra sermōnis peperit, dēlēvī, et scrīptūram efficere studuī quae nihil sēcum cōnsentīret. Errāvī igitur cum eam rēgulam ubīque valēre dīxī? Nōn omnīnō, sed partim. Nam dēfōrmitās scrīptūrae ex ipsīus fōrmulae concinnitāte nāscitur: orbēs enim nisi aequīs spatiīs dīvīsī essent et certō axe iūnctī, nec scrīptor turbāre nec lēctor restituere posset. Corrigō igitur quod prius dīxī: concinnitās nōn semper in opere ipsō ostendenda est, sed interdum in īnstrūmentō occultanda, ut opus incōnditum videātur et tamen ratiōne cōnstet. Duo simul vēra sunt: et artem invēnī quā pontificis sēcrēta tūta essent, et artem docuī quā aliēnae epistulae aperīrentur; nec alteram ab alterā sēiungere potuī, quia eadem scientia numerōrum utramque gignit.