Quae cum ita essent, fōrmulam excōgitāvī duōrum orbium, quōrum exterior immōbilis, interior mōbilis est, ita ut circā commūnem axem convertī possit. In exteriōre orbe vīgintī litterās grandiōrēs ōrdine suō īnscrīpsī, et numerōs ūnum, duo, tria, quattuor, quī certās sententiās ante cōnstitūtās brevī signō significant; in interiōre vīgintī quattuor litterās minūtās nūllō ōrdine dispositās. Quī scrībit, litteram aliquam interiōris orbis indicem cōnstituit, eamque sub eā litterā grandiōre collocat quam scrīptūrae initiō praeposuit; tum, postquam duo aut tria verba scrīpsit, orbem convertit et novam litteram grandiōrem īnserit, quā lēctōrī significat ubi nunc index cōnsistat. Ita eadem littera nōn semper eādem nōtā redditur, sed modo hāc, modo illā, et numerī quibus scrīptūra prōdī solēbat in multōs ōrdinēs dispersī ēvānēscunt. Bis enim tegitur sententia: semel nōtīs aliēnīs, iterum mōtū orbis; et quī alterum tegumentum dētrahere potest, alterō tamen dēcipitur.