Narratio Amatoria Rustica
Fabula de amore inter rusticos - more romantico scripta
Fabula de amore inter rusticos - more romantico scripta
Ferunt Gaiam puellam fuisse pulcherrimam quae in villa rustica prope oppidum Tibur habitabat. Dicunt eam decem et octo annos natam esse, capillos aureos habuisse qui in sole fulgebant sicut frumentum maturum, oculos caeruleos tenuisse qui serenitatem caeli aestivi referebant. Sed quod maxime mirum erat, narratur Gaiam non solum forma sed etiam animo pulchram fuisse - benignam erga omnes, diligentem in labore, piam erga deos.
Pater eius, Lucius Valerius, colonus erat qui quinquaginta iugera possidebat. Non dives erat sed non pauper. Terram bene colebat et familia satis habebat. Mater Gaiae mortua erat cum Gaia parvula esset, et Gaia ipsa matris munera in domo gerebat - cibum parabat, vestem texebat, hortum curabat.
Vita Gaiae quieta fuerat. Mane surgere solebat cum sol primum orientem rubrum faceret. Ad fontem ibat ut aquam ferret. Tunc ad hortum ibat ubi olera crescebant - lactuca, brassica, rapa. Digitis gracilibus terra tangebat et plantae sub cura eius vigebant. Vicini dicerent Gaiam manus magicas habere quae quidquid tangerent florere facerent.
Interdum Gaia ad oppidum ibat ut res in foro emeret aut venderet. Pueri oppidi eam spectabant et inter se susurrabant quam pulchra esset. Aliqui temptaverant eam alloqui, sed Gaia semper modesta respondebat et celeriter abiit. Pater dixerat eam non cuilibet nubere debere sed viro digno qui eam bene tractaret.
Quodam die verno, cum flores per agros se aperirent et aves cantarent in arboribus, Gaia ad flumen descendit ut vestimenta lavaret. Flumen erat parvum sed aqua clara et frigida quae de montibus veniebat. Locus secretus erat ubi salices crescebant quae ramos super aquam demittebant.
Gaia ad ripam sedit et vestimenta in aqua lavare coepit. Cantabat canticum quod mater sua eam docuerat - de amore, de natura, de laetitia quae vere venit. Vox eius dulcis erat et per vallem resonabat.
Nesciebat autem aliquem eam audire.
In silva proxima erat Marcus Terentius, iuvenis qui pastor erat. Marcus viginti quinque annos natus erat, corpore forti ex labore in montibus, capillis nigris qui semper inordinati erant, oculis fuscis qui intellegentiam celerem ostendebant. Pater eius mortuus erat et Marcus ipse gregem ovium possidebat quae in montibus pascebantur.
Marcus oves suas ad fontem ducebat quando audiebat vocem cantantem. Attonitus stetit. Numquam audiverat vocem tam dulcem. Putabat nympham esse qui in flumine habitaret et cantaret ut viatore alliceret.
Propius accessit, tacitus inter arbores movens. Tunc vidit Gaiam ad ripam sedentem. Sol per ramos salicum cadebat et capillos eius aurecos faciebat. Marcus spectare non potuit quin cor eius salire sentiret.
Cogitabat se numquam vidisse puellam tam pulchram. Sed non forma tantum eum cepit - erat aliquid in modo quo Gaia movebat, quo cantabat, quo cum mundo circum eam concordabat quod eum fascinavit.
Marcus ibi stetisse dicitur, spectans, oblitus ovium, oblitus temporis, oblitus omnium praeter puellam ad flumen.
Subito ovis una balavit. Gaia sursum spectavit et Marcum in silva vidit. Rubescere coepit et rogavit quis esset et quid vellet.
Marcus, confusus, ex silvis exit. Dixit se pastorem esse qui oves ad fontem duceret. Addidit se non voluisse eam terrere. Narravit se cantum audivisse et propius accessisse.
Gaia oculos demisit. Dixit se non scivisse aliquem audire. Marcus respondit se laetum esse quod audivisset, quod vox eius pulcherrima esset.
Silentium fuit. Gaia nescibat quid dicere. Marcus quoque mutus stabat, verba quaerens quae non veniebant.
Tandem Gaia dixit se domum redire debere. Patrem eam exspectare. Marcus annuit sed rogavit num iterum eam videre posset. Num interdum ad flumen veniret?
Gaia, adhuc rubescens, dixit se saepe huc venire ut vestimenta lavaret. Fere omnes dies Veneris, addidit, huc veniebat.
Marcus dixit se quoque saepe huc venire cum ovibus. Fortasse, addidit, iterum occurrerent.
Gaia vestimenta sua collegit et abiit. Sed dum ambulabat per agros domum, cor eius celeriter pulsabat et mens eius ad iuvenem illum cum oculis fuscis et voce gravi rediit.
Marcus ad oves suas rediit sed totam diem de Gaia cogitavit. Cogitavit de capillis aureis, de oculis caeruleis, de voce dulci. Sensit aliquid in pectore suo quod numquam antea senserat - desiderium quod dulce et dolorosum simul erat.
Dies Veneris sequens, Gaia ad flumen rediit. Dixit se vestimenta lavare debere, sed in corde suo sciebat aliam causam habere. Sperabat pastorem illum iterum videre.
Marcus ibi iam erat. Oves suas ad fontem duxerat - licet oves pridie bibissent et non vere sitientes essent. Sed Marcus, si sibi verus esset, non propter oves venerat.
Cum Gaia apparuit, Marcus surrexisse fertur. Salutavit eam et rogavit num bene valeret. Gaia respondit se bene valere et Marcus quoque rogavit.
Colloquium primo incertum erat. Ambo paulum timidi erant. Sed lente, sicut sol nubes lente dissipat, timiditas evanuit.
Marcus rogavit unde Gaia veniret. Gaia narravit de villa patris sui, de agris quos colebant, de vita rustica quam vivebat. Marcus quoque narravit de ovibus suis, de montibus ubi pascebat, de vita pastoris - solitaria saepe sed libera.
Gaia dixit se semper miratam esse pastores. Putabat vita in montibus difficilem esse. Marcus annuit sed addidit libertatem valere laborem. Dixisse fertur se amare montibus videre solem orientem, stellas nocte videre tam claras ut digitos numerare posses, solum esse cum natura et deos propinquos sentire.
Gaia audivit fascinata. Numquam ita de vita cogitaverat. Vita sua umquam in villa fuerat, opera quotidiana, nihil mutans. Marcus autem de mundo maiore loquebatur, de libertate, de pulchritudine quae extra villam esset.
Marcus quoque Gaiam interrogabat. Rogavit quid in vita amaret. Gaia cogitavit et respondit se hortum amare. Narravit quomodo plantae sub cura sua crescerent, quomodo flores aperirentur, quomodo terra odorem dulcem post pluviam haberet. Dixit se sentire deos in rebus parvis - in flore aperiente, in ave cantante, in vento mane flante.
Marcus spectabat eam dum loquebatur. Vidit lumen in oculis eius quando de rebus quas amabat dicebat. Sensit se non solum formam amare sed animum quoque - mentem quae mundum cum admiratione videbat.
Sol altior ascendit et Gaia dixit se abire debere. Sed Marcus rogavit num proximo die Veneris rediret. Gaia, subridens leviter, dixit se semper die Veneris ad flumen venire.
Sic coepit consuetudo. Omnem diem Veneris, Gaia ad flumen veniebat et Marcus ibi erat. Primum tantum loquebantur - de vita, de somniis, de mundo. Marcus narravit de locis in montibus ubi numquam homo iverat, de valle secreta ubi fons ex saxo salit et arcum caelestum facit, de nocte quando lunam plenam vidisset super montes orientem et totum mundum argentum factum esset.
Gaia quoque sua narrabat - de tempore cum primum solam panem fecisset et ille perfectus exiisset, de avis qui nidum in arbore prope domum fecisset et quem quotidie spectabat, de stellis quas nocte videbat et fingere solebat formas in caelo.
Septimane in menses transierunt. Aestas venit et caliditas venit. Gaia et Marcus nunc non tantum die Veneris sed etiam aliis diebus occurrebant. Marcus oves suas propinquius villae Gaiae pascere coepit. Gaia excusationes inveniebat ut in agros iret ubi Marcus esset.
Pater Gaiae, non stultus, notavit filiam suam saepius in agris esse, saepius cantare, saepius ad fenestram spectare quasi aliquem exspectaret. Rogavit num aliquis iuvenis esset. Gaia rubuit sed negavit. Sed pater vidit veritatem in oculis eius.
Marcus quoque mutatus erat. Amicus eius, pastor alius nomine Titus, dixit Marcum semper de puella quadam cogitare videri. Rogavit num Marcus amaret. Marcus primo negare temptavit sed tandem confessus est se Gaiam amare - amare toto corde, tota mente, toto animo.
Titus rogavit num Gaiae dixisset. Marcus respondit se nondum ausus esse. Timebat enim ne Gaia eum non amaret. Titus risit et dixit caecum esse. Omnes videre possent Gaiam quoque amare. Sed verba dicenda essent.
Quodam die autumni, cum folia in arboribus aurea et rubra fierent, Marcus consilium cepit. Hodie, sibi dixit, Gaiae amorem suum confitetur. Nimis diu iam expectaverat.
Ad flumen venit ante Gaiam. Cor eius fortiter pulsabat. Verba in mente praeparabat sed omnia stulta videbatur. Quomodo quis posset dicere quod sentit cum verba nimis parva sint pro re tam magna?
Gaia venit per campum, cistem ferens. Sol post eam erat et capillos aurecos luce circundabat. Marcus spectans sensit pectus stringi. Quomodo puella tam pulchra eum umquam amare posset?
Sed amabat. Marcus nondum sciebat sed Gaia quoque eum amabat - fortiter, profunde, cum omne parte cordis sui. Nocte de eo somniabat. Die de eo cogitabat. Eum videre erat laetitia maxima diei.
Salutaverunt se. Gaia ad ripam sedit ut vestimenta lavaret. Marcus prope stabat, nervosus, verba quaerens.
Tandem loqui coepit. Dixit se aliquid ei dicere debere. Aliquid quod in corde suo iam diu tenuisset.
Gaia sursum spectavit, oculi magni, cor celerius pulsans. Rogavit quid esset.
Marcus profundum spiritum duxit. Tunc verba venerunt - non perfecta, non eloquentia, sed vera.
Dixit se eam amare. Dixit primum diem quando eam vidisset suum vitam mutavisse. Ante eam, vita simplex fuisset - oves, montes, dies qui similes erant. Sed postquam eam vidisset, mundus colores novos habuisse videbatur. Sol clarius lucere, flores pulchrius olere, aves dulcius cantare.
Narravit se quotidie de ea cogitare. Cum sole oriret, de ea cogitaret et dies melius iam esset. Cum stellas videret, de ea cogitaret et nox minus solitaria esset. Cum dormire temptaret, de ea cogitaret et somnia dulcia essent.
Addidit se scire se tantum pastorem esse. Non divitem, non nobilem. Sed si ella eum amaret, promitteret se totam vitam suam ei dare. Promitteret eam semper amare, semper curare, semper felicem facere temptare.
Rogavit num ella quoque eum amare posset.
Silentium fuit. Gaia muta sedebat, oculi pleni lacrimis - sed lacrimis laetitiae, non tristitiae.
Tandem loqui potuit. Dixit se quoque eum amare. Dixit se iam menses eum amavisse sed non ausam esse dicere. Timebat enim ne eum non digna esset - puella simplex rustica contra virum qui mundum viderat, qui liber erat.
Marcus ad genua cecidit ante eam. Manum eius cepit et dixit eam esse digniorem quam omnes feminas quas vidisset. Dixit forma eius pulchram esse sed animum pulchriorem. Dixit eam bonam esse, benevolam, sapientem.
Gaia flevit - sed flebat laetitia. Marcus quoque oculos lacrimales habebat. Ambo riserunt de lacrimis suis.
Tunc Marcus, tremens paulum, Gaiam rogavit num uxor sua fieri vellet. Dixit se non multas opes habere sed promitteret se laboraturum esse ut vita bona haberent. Promitteret domum facturum esse ubi felices essent. Promitteret eam amaturum esse omnibus diebus vitae suae.
Gaia respondit se velle. Dixit se non opes curare. Dixit se tantum eum cupere, eum amare, cum eo esse. Domus parva cum amore, addidit, melius esset quam villa magna sine amore.
Marcus eam in bracchia cepit. Primum osculum dederunt - dulce, tenerum, plenum promissionis.
Mundus circum eos evanescere visus est. Nihil erat praeter eos duos, praeter amorem quem sentiebant, praeter laetitiam quae corda implebat.
Sed amor, licet fortis sit, non semper faciliter vincit. Obstant impedimenta.
Gaia domum rediit laetissima. Patri dixit Marcum pastoris eam in matrimonium rogavisse. Dixit se velle eum in matrimonium ducere.
Pater Gaiae, Lucius, frontem contraxit. Rogavit quis hic Marcus esset. Gaia narravit de Marco - de probitate eius, de labore eius, de amore eius.
Sed Lucius non contentus erat. Dixit pastorem non bonam partitum esse pro filia sua. Pastor, explicavit, parvum gregem haberet, nullam terram, nullum domum certam. Quomodo filiam suam sustentare posset?
Gaia dixit amorem valere opes. Sed pater risit - non crude sed triste. Dixit amorem non cibum dare, non tectum dare. Vita dura esset et filia sua meliorem vitam mereret.
Addidit se iam de alio viro cogitavisse pro Gaia. Sextus Caecilius, colonus dives qui villam proximam habebat, filiam Lucius in matrimonium rogaverat. Sextus quinquaginta annos natus erat - non iuvenis sed non senex. Viduus erat cuius uxor mortua erat. Villam magnam habebat, multos servos, multas terras.
Lucius dixit Sextum partitum bonum esse. Gaia secura vita haberet, non laborare deberet sicut nunc, filios in domo bona educaret.
Gaia horruit. Dixit se Sextum non amare. Dixit se Marcum amare. Rogavit num amor nihil valeret.
Lucius suspiravit. Dixit se filiam amare et eius felicitatem cupere. Sed felicitas, addidit, non solum amore sed etiam securitate veniret. Marcus, licet bonus iuvenis videtur, nihil praebere posset.
Gaia flevit et rogavit num pater eam cogeret Sextum ducere. Lucius dixit se eam non cogere sed vehementer suadere. Tempus haberet cogitare - mensem. Si tunc adhuc Marcum ducere vellet, non prohiberet. Sed rogavit ut bene consideraret.
Gaia, lacrimans, ad cubiculum suum fugit. Nocte illa vix dormivit. Amabat patrem et sciebat eum eam amare. Sed amabat quoque Marcum - toto corde amabat. Quomodo selegere inter duo posset?
Marcus quoque difficultaten habebat. Titus ei narravit homines in oppido dicere Sextum Caecilium Gaiam in matrimonium rogavisse. Dixit patrem Gaiae favorere Sextum.
Marcus desperare coepit. Quid facere posset? Sextus dives erat, terram habebat, domum bonam. Marcus tantum oves habebat et domum nullam - tantum casam parvam in montibus ubi aestate habitabat.
Titus tamen Marco dixit non desperandum esse. Dixit Gaiam Marcum amare. Amor talis, addidit, non facile vincitur. Sed Marcus aliquid facere deberet - aliquid monstrare ut probaret se dignum esse.
Marcus cogitavit. Quid facere posset? Subito consilium venit.
Marcus diem totum laboravit ut consilium suum praepararet. Pastores alios rogavit ut oves suas curarent dum ipse abesset. Tunc ad oppidum iit et artem quendam quaesivit.
Dixit artifici se domum facere velle. Non villam magnam - tantum domum parvam sed bonam. Haberet cubiculum, culinam, hortum parvum. Artifex rogavit ubi domum faceret. Marcus respondit se locum in monte habere - planitiem parvam prope fontem ubi arbores crescebant.
Artifex dubitavit. Locus remotus erat. Difficultas esset materiam ferre. Marcus dixit se ipsum materiam fereturum esse. Tantum artificem rogabat ut doceret quomodo domus bene fieret.
Artifex, commotus industria iuvenis, annuit. Venisset ad locum ut inspiceret et consilium daret.
Marcus tunc ad patrem Gaiae iit. Lucius eum frigidum accepit. Sed Marcus humiliter locutus est. Dixit se intellegere Lucium dubitare. Dixit se pauperum esse nec multas opes habere.
Sed rogavit ut tempus haberet. Rogavit ut tres menses haberet probatium. In hoc tempore, promisit, domum facturum esse - domum bonam ubi Gaia habitare posset. Monstraturum esse se laboriosum esse, se providum esse, se dignum esse.
Lucius diu cogitavit. Vidit sinceritatem in oculis Marci. Vidit determinationem. Tandem annuit. Tres menses, dixit, tempus satis longum esset. Si Marcus in hoc tempore domum faceret et vitam bonam praebere ostenderet, non prohibiturus esset matrimonium.
Sed addidit, si Marcus falleret, Gaia Sextum ducere deberet. Gaia iam viginti annos propinqua erat et pater eam securam videre volebat.
Marcus promisit se non fallturum esse. Lucius manum eius tenuit - non amice sed non inimice.
Gaia, quae post ianuam audiebat, cor levatum sensit. Tres menses. Tempus non longum sed satis. Marcus facere posset. Credebat in eum.
Marcus statim laborare coepit. Mane ante lucem surgebat. Ad silvam ibat ubi arbores secabat. Troncos magna cum difficultate ad locum suum in monte ferebat. Sudabat, laborabat, numquam cessabat.
Artifex venit et monstrare coepit quomodo fundamentum faceret, quomodo muros erigeret, quomodo tectum construeret. Marcus attente audiebat et diligenter laborabat.
Dies in septimanas transierunt. Manus Marci vesicis et callo cooperta erant. Tergum dolebat. Corpus exhaustum erat. Sed numquam cessabat. Omnem diem laborabat. Interdum nocte quoque laborabat sub luna.
Gaia furtim eum visitabat. Videbat domum lente crescere. Fundamentum positum erat. Muri surgebant. Fenestrae factae sunt. Cor eius plenebat admiratione et amore.
Rogavit num adiuvare posset. Marcus primo negare temptavit sed Gaia insistebat. Sic simul laborabant - Marcus ligna ferens et muros erigens, Gaia lutum inter lapides ponens et pavimentum faciens.
Laborantes simul, loquebantur de futuro. Marcus narravit quomodo domum perfectam faceret. Ibi, dixit, cubiculum esset ubi simul dormirent. Culina esset ubi Gaia cibum pararet. Hortus esset ubi flores et olera cresceret.
Gaia somniare coepit de vita illa. Mane surgeret et Marcum iuxta haberet. Diem simul laborarent. Vespere simul cenarent et de die loquerentur. Nocte sub stellis sederent et de somniis loquerentur.
Sed tres menses celeriter transibant. Et domus, licet bene procederet, nondum perfecta erat.
Duas septimanas ante tempus finitum, tempestas venit. Non tempestas ordinaria sed tempestas terribilis - ventus fortis, pluvia gravis, fulgur et tonitrus.
Marcus in monte erat, laborans in domo, cum tempestas coepit. Caelum subito obscuratum est. Ventus surgere coepit. Marcus sciebat se descendere debere sed primo voluit domum securare.
Tegulas recens positas ligavit. Fenestras clausit. Instrumenta collegit. Sed ventus fortior et fortior fiebat. Arbores curvabantur. Rami frangebantur.
Subito Marcus audivit crepitum terribilem. Arbor magna prope domum cadebat - cadebat recta ad domum. Marcus clamavit sed nihil facere potuit.
Arbor in tectum cecidit. Ligna fregerunt. Murus unus collapsus est. Menses laboris in momento deleti sunt.
Marcus ad genua cecidit in luto. Pluvia super eum cadebat sed non sentiebat. Videbat domum destructam et desperationem sensit. Quomodo in duabus septimanis reparare posset? Impossibile erat.
Tempestas tandem cessavit. Marcus lente domum descendit, totus madidus, totus exhaustus, totus desperans.
In villa, Gaia audiverat de tempestate in montibus. Audiverat arbores multas cecidisse. Cor eius timore constrictum est. Timebat pro Marco.
Mane sequenti ad montem cucurrit. Cum domum vidit - murus collapsus, tectum fractum, omnia lutosa - paene flevit.
Sed tunc Marcum vidit. Ibi sedebat in ruinis, caput in manibus, victus videbatur.
Gaia ad eum cucurrit. Dixit nomen eius. Marcus sursum spectavit. Oculi eius rubri erant - non ex lacrimis sed ex vigilia et labore.
Dixit se fefellisse. Dixit domum destructam esse et tempus non sufficiens ad reparationem. Dixit Gaiam Sextum ducere debere, quod ipse promissionem non servare potuisset.
Gaia autem manum eius cepit. Dixit hoc non verum esse. Dixit tempestas fortuitam fuisse, non culpam eius. Dixit domum reparari posse.
Marcus desperans dixit duas septimanas non sufficere. Gaia autem subrisit et dixit eum non solum esse. Dixit totum vicum adiuvaturum esse si rogaret.
Marcus dubitavit. Sed Gaia iam plannum faciebat. Dixit se ad oppidum ituram esse et auxilium rogaturum esse.
Gaia ad oppidum festinavit. Primum ad Titum, amicum Marci, iit. Narravit de tempestate, de domo deleta, de tempore parvo quod maneret.
Titus statim dixit se adiuvaturum esse. Dixit Marcum amicum bonum esse qui semper alios adiuverat. Nunc alii eum adiuvare deberent.
Simul per oppidum ierunt, auxilium rogantes. Artifex quem Marcus ante rogaverat annuit se venturum esse. Fabri ligni duo dixerunt se venturos esse. Agricola quidam dixit se materiam daturum esse.
Feminae quoque auxilium promiserunt. Dixerunt se cibum paraturum esse pro viris laborantibus. Dixerunt se aquam fereturos esse, instrumenta deturas esse, quidquid necessarium esset.
Omnes enim Marcum cognoverant - alii emebant lanam ex ovibus eius, alii agnos emebant, omnes sciebant eum probus iuvenis esse qui laboriosus erat et honestus.
Et omnes audiverant de amore inter Marcum et Gaiam. Amor talis, dicerent, bonus esset et adiuvandus esset.
Die sequenti, cum sol surgebat, turba hominum ad montem ascendebat. Marcus, qui in ruinis adhuc tristis sedebat, attonitus eos videbat venire.
Titus primo venit. Dixit se et ceteros venisse ut adiuvarent. Marcus vix credere poterat. Temptavit dicere se non merere tantum auxilium. Sed Titus risit et dixit amicos ad hoc esse - ut auxilio sint.
Sic labor communis coepit. Alii ruinas tollebant. Alii ligna nova ferebant. Alii murum reconstruebant. Alii tectum reparabant.
Gaia inter mulieres laborabat. Cibum distribuebat, aquam ferebat, spiritus omnium alta tenebat.
Marcus quoque laborabat - sed nunc non solus. Alii iuxta erant. Quando lassus erat, alius eum relevabat. Quando nesciebat quomodo aliquid faceret, alius monstrare poterat.
Labor qui uni homini impossibilis erat factum est cum multis possibile facile.
Dies transierunt. Domus lente sed certe surgere coepit. Murus reparatus est. Tectum renovatum est. Fenestrae iterum positae sunt.
Artifex, opus inspiciens, dixit domum nunc fortiorem esse quam ante. Adversitas, addidit, saepe res meliores facit si bene tractatur.
Gaia et Marcus simul laborabant et saepe oculos coniungebant. In oculis alterius videbant amorem, gratitudinem, spem.
Tandem, tres dies ante tempus finitum, domus perfecta erat. Non villa magna sed domus pulchra, fortis, facta cum amore et auxilio amicorum.
Marcus vix credere poterat. Cum solus laboraverat, videbatur impossibile. Sed cum auxilium acceperet, factum est possibile.
Titus Marco dixit hoc vitam docere. Dixit neminem solum vivere debere. Dixit omnes nos inter se conexos esse et auxilio mutuo egere.
Nocte illa, vicus totus celebravit. Vinum haustum est, cibus comestus est, risus auditus est. Marcus et Gaia in medio erant, manus tenentes, felices.
Die designato, Marcus ad villam Luci venit. Lucius, cum videret Marcum, frontem contraxit. Dixit tempus finitum esse. Rogavit num domus perfecta esset.
Marcus annuit. Invitavit Lucium ut domum videret.
Simul ad montem ascenderunt. Cum Lucius domum vidit, attonitus erat. Domus pulchra erat - non magna sed bene facta. Vidit cubiculum, culinam, hortum ubi Gaia flores plantare posset.
Lucius domum inspexit diligenter. Inspexit muros an firmi essent. Inspexit tectum an tectum esset contra pluviam. Inspexit pavimentum, fenestras, ianuam.
Tandem annuit. Dixit domum bonam esse. Dixit Marcum promissionem servavisse.
Sed rogavit quomodo Marcus familiam sustentaret. Domus bona erat sed cibus quotidie necessarius esset.
Marcus respondit se gregem habere qui lana et agnis afferret. Dixit se quoque partem terrae emisse prope domum ubi olera crescere possent. Addidit se laboriosum esse et numquam cessaturum esse pro familia.
Lucius diu Marcum spectavit. Vidit sinceritatem, vidit determinationem, vidit amorem. Tandem annuit.
Dixit Marcum dignum esse. Dixit filiam suam ei dare.
Marcus genu flexit et Lucio gratias egit. Lucius eum levavit et dixit se non gratias cupere sed promissionem. Rogavit num Marcus promitteret Gaiam semper bene tractare, semper amare, semper honorare.
Marcus promisit - promisit ex toto corde.
Lucius tunc Marco manum dedit. Dixit eum filium nunc esse.
Gaia, quae iterum furtim audiebat, in cubiculum cucurrit. Flevit - sed lacrimis laetitiae. Pater consenserat! Matrimonium esse posset!
Matrimonium celebratum est septimana sequente. Non matrimonium magnum - familia et amici tantum. Sed matrimonium plenum amoris.
Gaia vestem albam gerebat quam ipsam texuerat. In capillis flores gerebat. Pulcherrima erat quam Marcus umquam viderat.
Marcus togam mundam gerebat quam Titus ei mutuaverat. Nervosus erat sed felix.
Lucius filiam suam Marco tradidit. Dixit Gaiam nunc uxorem Marci esse. Rogavit deos ut matrimonium benedicerent.
Marcus et Gaia manus iunxerunt. Verba sacra dixerunt. Promiserunt se mutuo amare, se mutuo honore, se mutuo fideles esse omnibus diebus vitae.
Tunc osculum dederunt. Et omnes qui aderant clamaverunt et risit.
Celebratio secuta est. Cibus sumptus est. Vinum hausum est. Musici ludebant. Omnes saltabant et cantabant.
Sed tandem, cum sol occumbere coepit, Marcus et Gaia vale amicis dixerunt. Simul ad domum novam in monte ascenderunt.
Ibi, in domo quam simul fecerunt, primam noctem ut maritus et uxor egerunt. Sub stellis, in bracchiis alterius, felicitatem perfectam sentiebant.
Ferunt Marcum et Gaiam in monte feliciter vixisse. Marcus gregem curabat et lana vendebat. Gaia hortum colebat et olera vendebat. Simul satis pecuniae faciebant ut bene viverent.
Anno sequenti, Gaia filium peperit. Puer Lucius vocatus est pro avo suo. Puellam duo annos post peperit. Puella Valeria vocata est pro avia Gaiae.
Domus plena amoris erat. Liberi in monte crescebant, liberi et felices. Marcus eos ludere docebat. Gaia eos sapienta docebat.
Lucius saepe visitabat. Laetus erat videre filiam suam tam felicem. Confessus est se primo errasse. Putaverat opes felicitatem dare. Sed nunc videbat amorem felicitatem dare.
Sextus Caecilius, vir dives qui Gaiam ducere voluerat, aliam uxorem invenit. Sed, dicunt, numquam tam felix fuit ut Marcus et Gaia.
Vicus semper Marcum et Gaiam meminit ut exemplar amoris veri. Quando iuvenes de matrimonio cogitabant, Marcum et Gaiam spectabant et videbant quid amor verus esset - non opes, non formam tantum, sed duos animos qui perfecte convenirent.
Et domus in monte? Adhuc stat, fortis contra tempestates, monumentum amoris qui omnia vincit.
Dicunt interdum, nocte clara cum luna plena est, audire posse cantum - cantum dulcem sicut Gaia cantabat quando Marcus primum eam audivit. Et videre posse duas formas manu tenentes, ambulantes sub stellis, semper simul, semper amantes.
Nam amor verus, semel inventus, numquam moritur. Manet per aevum, aeternus sicut stellae, dulcis sicut flores vere, fortis sicut mons ipse.
FINIS
◊ᴹᴱᴹᴼᴿʸ⁻ᶜᴼᴹᴾᴸᴱᵀᴱ
---