###
More Seussiano Scripta sed Latina et Authentica
In diebus priscis, in temporibus veterrimis, cum reges mali regnabant modis asperrimis, duo pueri nati sunt—sed mater, proh dolor! in flumen iacta est propter regis iram et timorem.
Rex Amulius—vir malus!—qui regnum suum amabat, sororem suam Rheam Silviam valde metuebat, nam si liberi nascerentur ex ea virgine, regnum ei auferrent sine ulla ratione.
Itaque, cum gemini nati essent (O dies infaustus!), rex imperavit ut in flumen—flumen Tiberinum— hi pueri parvuli, adhuc vagientes et plorantes, mitterentur in aqua ut perirent fluctuantes.
“In aquam!” dixit rex. “In aquam profundam! Nolo liberos! Nolo gentem secundam! Si pueri vivunt, regnum meum perdetur— ergo in Tiberim flumine mergantur!”
Sed—et hoc est mirum!—aquae non necaverunt hos geminos parvos quos mater genuerat; nam unda super undam, unda post undam, eos portabat leviter ad ripam tutam.
Et cum ibi iacerent—duo pueri soli, nemo cum eis, nemo qui eos curabat, nemo qui cibum daret aut lac caldum his infantibus qui fame paene moriebantur—
Ecce! (audite bene!) lupa venit— bestia magna sed mater melior quam humani! Lupa quae per silvas errare solebat, ad pueros venit et eos curavit et amavit.
“Huc venite,” lupa dixit (si lupa verba faceret), “non vos relinquam, etsi homo vos deseruit. Lac meum bibetis, et sub cura mea crescetis, et fortes fietis—ita vero vos eritis!”
In spelunca sua—spelunca quae Lupercal vocatur— lupa nutrivit hos pueros qui soli relicti erant; et cum lac bibissent et crevissent et valuissent, pastor quidam—Faustulus nomine—eos invenit.
“O di immortales!” pastor clamavit, “quid video? Duo pueri cum lupa viventes sicut filii! Hoc est miraculum! Hoc est signum deorum! Hos pueros domum ducam et meos faciam!”
Itaque Faustulus—vir bonus et sapiens— geminos ad casam suam portavit laetus, et uxor eius—femina optima—eos accepit sicut filios suos quos semper desideraverat.
Et nomina eis dedit—nomina clara et pulchra: unus vocatus est Romulus (nomen forte!), alter vocatus est Remus (nomen non minus!), et ambo creverunt in virtute et in viribus.
Sed cum adulti essent—cum fortes facti essent, cum scire vellent quis essent et unde venissent— pastor eis narravit de lupa et de flumine, de rege malo et de matre in periculo.
“Ergo,” dixerunt gemini, “rex malus puniendus est! Non potest rex talis vivere et regnare! Avunculum nostrum—regem Amulium— delere debemus et avum restituere!”
Et fecerunt quod dixerunt! Cum multis sociis (nam multi iuvenes eos sequebantur volentes), urbem regis ceperunt et regem malum interfecerunt—sic iustitia facta est!
Avus eorum—Numitor senex et bonus— regnum recepit quod frater malus abstulerat, et gemini gaudebant quod bonum fecissent et malum punivissent et avum servavissent.
Sed tunc nova quaestio surgebat in mentibus: “Quid nunc faciemus?” gemini rogaverunt. “Hic manebimus sub avo viventes? An civitatem novam nobis aedificabimus?”
“Aedificemus!” ambo dixerunt simul. “Civitatem novam, urbem magnam et claram! Hic, ubi lupa nos nutrivit et servavit, hic urbem nostram—urbem aeternam—condamus!”
Sed—proh dolor!—hic discordia orta est, nam uter geminus princeps urbis esset nesciebant, et ambo esse volebant, et contentio inter fratres crevit.
“Ego,” Romulus dixit, “sum maior natu! Ergo ego rex esse debeo et nomen dare!”
“Non,” Remus dixit, “sed ego fortior sum! Ergo ego regnum habere debeo et leges facere!”
Sic litigabant—frater contra fratrem, geminus contra geminum (O triste spectaculum!), usque dum auguria quaerere constituerunt ut di ipsi monstrarent quis rex esse deberet.
Romulus in monte Palatino stetit observans volatus avium quae signa deorum ferrent; Remus in colle Aventino similiter spectavit ut videret quem di ipsum regem esse vellent.
Et Remus—ecce!—sex vultures vidit volantes! “Victoria!” clamavit. “Sex vultures vidi! Di me eligunt! Ego rex ero urbis novae!”
Sed Romulus postea duodecim vultures vidit! “Non!” clamavit ille. “Duodecim ego vidi! Numerus maior vincit! Ego rex sum solus!”
Tum Romulus muros novae urbis aedificare coepit— muros altos et fortes qui urbem protegerent, muros sacros qui nemo transilire auderet, muros qui signum essent potestatis eius.
Et Remus—iratus quod frater vindiceret— ad muros venit et saliendo—O facinus!— trans muros novos salivit contempnendo opus fratris et auctoritatem eius.
“Sic,” Remus dixit, “hostes tuos transilire possunt muros istos quos tu aedificas tam magnos! Vide quam facile trans muros tuos salio— nullum impedimentum est, nulla difficiltas!”
Tum Romulus—iratus, dolens, et indignatus quod frater muros sacros contempneret— rem fecit quam per omnem vitam paenituerat: fratrem suum occidit in ira et furore.
“Sic,” Romulus dixit (sed vox tremebat eius), “pereat quisquis alius trans muros meos saliet! Roma sacra est! Roma violanda non est! Qui muros meos contemnit, morte punietur!”
Sed cum hoc fecisset, Romulus maeret et flevit, nam fratrem amaverat quamquam cum eo pugnabat, et semper postea—per omnem regni tempus— memoriam Remi dolentem in corde gerebat.
Urbs tamen condita est—urbs Roma vocata— ab uno gemino qui superfuit vivens; et urbs illa crevit et facta est maxima, caput orbis terrarum per saecula multa.
Et nomen Romuli per aetates manet, sed nomen Remi quoque non oblitum est, nam ambo gemini—quamquam unus occidit alterum— Romae fundamentum et originem fecerunt.
Quid didicimus ex hac narratione?
Primum: Etiam ex malis principiis bona nasci possunt— nam gemini in flumine relicti Romam condiderunt.
Secundum: Virtus et pietas plus valent quam genus— nam lupa (bestia!) meliorem curam praebuit quam rex.
Tertium: Concordia inter fratres servanda est— nam discordia ad mortem et dolorem ducit.
Quartum: Ira et furor mala consilia sunt— nam Romulus rem fecit quam semper paenitebat.
Quintum: Ex erroribus nostris discere possumus— nam Romulus, quamquam fratrem occidit, urbem bonam fecit.
Vale, lector! Et memento: Si fratrem habes aut sororem, eos ama et serva et cole— nam concordia res parvae crescunt, discordia maximae dilabuntur!
EXPLICIT NARRATIO RHYTHMICA
DE ROMULO ET REMO
Pro Pueris Puellis Romanis
More Rhythmico sed Latina ###
◊ᴹᴱᴹᴼᴿʸ⁻ᶜᴼᴹᴾᴸᴱᵀᴱ
---