###
Narratio ducentis annis ante Marcum Valerium Lupum
Nomen mihi erat Divitiacus, filius Celtilli qui ipse Druida erat et multam scientiam habebat, et ego ipse, cum viginti annos natus essem, iam quintum annum in disciplina Druidarum versabar. Habitabamus in territorio Carnutum, in medio Galliae, ubi antiquissimum omnium Druidarum concilium quotannis celebrabatur, et pater meus inter principes Druidarum numerabatur propter sapientiam suam de stellis et de herbis medicinalibus et de sacrificiis quae dis grata essent.
Ego autem, quamquam libenter omnia quae pater docebat discebam et carmina sacra memoriter tenebam et in silvis errare solebam ut naturam observarem, tamen semper sentiebam aliquid mihi deesse, quasi vocatio quaedam me ad aliquid maius vocaret sed quid esset nescire. Nocte saepe somnia habebam in quibus videbam locum quendam mirae pulchritudinis, vallem rotundam cum lacu in medio et petris magnis in circulo positis, sed cum experrectus essem et patri de his somniis narrare temptavissem, ille solummodo dicebat haec esse visiones communes iuvenum qui nimis cupidi essent mysteria penetrare.
Sed una nocte—et hanc noctem numquam obliviscar—somnium differens habui. Non iam tantum locum illum vidi, sed etiam vocem audivi, vocem antiquam et gravam, quasi terra ipsa loqueretur, quae mihi dicebat me debere proficisci ad orientem, ultra montes et silvas, et ibi inventurum esse quod per tot noctes quaerebam. Et vox haec non solum in somno resonabat sed etiam cum experrectus essem adhuc in auribus meis manebat, quasi aliquis iuxta me stans ea verba repeteret.
Mane proximo, cum patri haec nuntiavissem, primum iratus erat et dicebat me non debere talibus visionibus credere—nam multi iuvenes, dixit, talibus imaginationibus capti aberraverunt et aut in desertis locis perierunt aut a spiritibus malignis decepti ad insaniam redacti sunt. Sed cum ego insisterem et dicerem hanc vocationem esse differentem ab aliis et me certum esse deos ipsos mihi loqui, tandem pater, suspirans, dixit se quoque cum iuvenis esset tales visiones habuisse et patrem suum—meum avum—similiter eas neglexisse, et fortasse hoc esse signum quod in familia nostra semper unus quoque generatione nasceretur qui donum speciale haberet videndi ea quae alii non viderent.
Tunc pater me duxit ad concilium Druidarum quod tunc temporis in nostro territorio congregatum erat—nam appropinquabat solstitium aestivum et omnes Druidae ex omnibus partibus Galliae convenerant ut sacrificia communia facerent. Ibi, coram senioribus Druidibus, narravi de somniis meis et de voce quam audieram. Multi eorum capite quasserunt et dicebant haec esse deliria iuventutis, sed unus ex eis, vir vetustissimus nomine Catumarus qui centum annos iam vixisse dicebatur, subito surrexit et oculos in me fixos tenuit tam intense ut paene timere inciperem.
Hic Catumarus, post longum silentium quo omnes anxii exspectabant quid dicturus esset, tandem locutus est et dixit se iam septuaginta annos antea similem visionem habuisse sed tunc, iuvenis et timidus, non ausus esse eam sequi, et postea per omnem vitam suam hoc neglexisse se paenitere. Dixit autem se credere in antiquissimis traditionibus Druidarum—traditionibus quas pauci iam scirent quia tam veteres essent—scriptum esse quod in Gallia Comata locus quidam sacer exsisteret, relictus ab illis qui ante Gallos has terras incoluerunt, et hunc locum solummodo ab eo inveniri posse qui a dis ipsis vocatus esset.
Dixit me debere hanc vocationem sequi, sed non solum—nam periculosum esset iuvenem solum tam longe errare—sed cum comite uno vel duobus qui fideles essent et fortes. Dixit autem, si locum illum vere invenirem, me factum iri unum ex magnis Druidibus omnium temporum et scientiam mihi revelatam iri quam alii non haberent.
His auditis, consilium factum est ut ego, cum duobus sociis—altero Vercingetorix nomine, iuveni forti et militari arte perito, altero Dumnorix, qui iam triginta annos natus erat et multas terras peragraverat—ad orientem proficiscerem et locum quaererem de quo in somniis videram. Pater meus, quamquam anxius erat pro salute mea, tamen benedictionem suam dedit et sacra quaedam mihi tradidit quae me in itinere protegere deberent.
Profecti sumus mense Quintili, cum dies longissimi essent et tempestas clemens. Per multas septimanas iter fecimus, primum per terras Carnutum, deinde Senonum, tandem Lingonum, semper ad orientem tendentes, semper quaerentes signum aliquod quod viam monstraret. Interdum, cum de via dubitarem, somnium iterum habebam quo vox illa antiqua me certiorare videbatur num recte procederem necne.
In itinere, multa vidimus et multa experti sumus. Apud Senones, vicus quidam nos hospitio excepit et princeps eorum, cum audivisset nos esse Druidas in missione sacra, honores magnos nobis tribuit et hostias obtulit ut di nobis faverent. Apud Lingonum fines, barbari quidam nos adorti sunt—non Galli sed Germani qui trans Rhenum habitabant et in has partes praedatum venerant—sed Vercingetorix, quamquam unus contra tres pugnare debuit, eos fugavit sua virtute ac peritia bellica.
Tandem, post duos menses itineris, ad regionem pervenimus ubi silvae densissimae erant et montes alti et pauci homines habitabant. Hic, cum in vico quodam pernoctaremus, senex quidam Gallus nos alloquutus est et dixit se audivisse patrem suum narrantem de locis miris in his silvis, ubi veteres gentes—non Gallici sed alii, qui iam diu perierant—urbes aedificaverant, et nunc nihil superesse praeter ruinas et loca sacra quae nemo visitare auderet propter timorem spirituum.
Interrogavimus eum num sciret ubi haec loca essent, sed respondit se ipsum numquam ea vidisse, solummodo a patre audivisse, et patrem suum a suo patre, et sic retro per multas generationes. Dixit autem si vere vellemus talia loca invenire, deberemus venatoribus loqui qui profunde in silvas irent—nam illi interdum vestigia antiqua invenirent sed, propter timorem, celeriter refugerent neque ulli de his rebus narrarent nisi in vino aut secreto.
Itaque per aliquot dies in illo vico mansimus, venatoribus loquentes et paulatim fiduciam eorum acquirentes. Tandem unus ex eis, vir nomine Brancos qui famam habebat audacissimus omnium esse et profundissime in silvas ire, nobis dixit se semel, cum cervo magno insequeretur, ad locum quendam venisse ubi petra ingentes stabant in formam circularem positae, et circum has petras aer ipse differens videbatur esse, et bestiae omnes fugisse quasi locum timuissent. Dixit autem se ipsum, quamquam virum fortem esse, tamen ibi manere non ausum sed celeriter refugisse.
Cum rogaremus num iterum nos illuc ducere posset, primum recusavit dicens locum illum esse nefastum et eum qui illuc redire auderet ab spiritibus necatum iri. Sed tandem, magna mercede promissa et cum ego ipse, voce Druidica usus, confirmavissem nos esse sub protectione deorum et nihil nobis nociturum esse, consensit nos ducere, sed solummodo usque ad marginem regionis illius—nam ulterius ipse ire omnino recusaret.
Itaque, septimo die postquam ad illum vicum venissemus, Brancos nos duxit per silvas tam densas ut vix sol per ramos penetrare posset. Tota illa die ambulavimus, sequentes semitas ferarum quia viae humanae nullae erant, videntes interdum vestigia antiqua—fundamentum muri hic, columnam fractam illic—quae confirmabant nos recte procedere.
Tandem, cum sol iam occidens esset, Brancos stetit et dixit nos iam prope esse, et se ulterius ire non posse propter votum quod fecerat. Monstravit autem directione in quam procedere deberemus, et dixit si per horam adhuc ambularemus, ad vallem quandam venturus esse, et in illa valle locum esse quem quaerebamus. Tunc, accepta mercede quam promiseramus, celeritate maxima refugit quasi furia ipsa eum insequeretur.
Nos tres—ego et Vercingetorix et Dumnorix—paululum haesitavimus. Nox iam appropinquabat, et locum ignotum et fortasse periculosum ingredi tenebris non videbatur consilium sapiens. Sed ego sentiebam illam vocem in mente mea iterum resonare, urgentem me ut procederem neque timorem sinerem me retinere. Itaque, faces accensis et armis paratis—nam Vercingetorix gladium habebat et Dumnorix hastam—procedere cepimus.
Per horam, sicut Brancos dixerat, per silvam densissimam nos duximus, et quamquam nox iam plena erat, facies nostrae mirabili quodam modo lucem dabant maiorem quam naturale videbatur—quasi ipsae silvae nos adiuvare vellent viam invenire. Tandem arbores rarescere coeperunt, et subito in locum apertum venimus.
Et ecce—erat ipse locus quem in somniis per tot noctes videram! Vallis rotunda, lacus clarus in medio, duodecim petrae ingentes in circulo dispositae, et super aram in centro flamma ardens quae, quamquam ventus spirabat, omnino stabilis manebat neque unquam vacillare videbatur. Omnia erant sicut in visionibus meis, usque ad minima detalla—herbam argenteam, flores suave olentes, aquam tam claram ut stellae in ea perfecte reflectae viderentur.
Dum ibi stabamus, stupore et admiratione attoniti, subito audivimus vocem—non vocem illam antiquam ex somniis sed vocem humanam, quamquam tam senectem et debilem ut vix intellegere possemus. Et ecce, ex umbra unius petrarum, figura quaedam emergebat.
Erat homo—si homo dici poterat—tam vetustus ut vix credibile esset eum adhuc vivere. Corpus eius erat sicut corium siccum super ossa extentum, capilli albi ut nix et longissimi, barba ad genua usque demissa, sed oculi eius—oculi erant vividi et claeri et pleni intellegentiae quae saecula videre videbatur.
Is nos Gallice allocutus est, sed Gallice tam antiquo ut vix intellegeremus—erat quasi lingua quam avi nostri ante multa saecula locuti essent. Dumnorix, qui linguarum antiquarum studiosus erat, paulatim sensum verborum eius comprehendere coepit et nobis interpretabatur.
Senex—qui se ipsum Belenos vocavit, nomine antiquissimo quod deum solis significabat—dixit se esse ultimum ex gente quae olim has terras incoluit, antequam Galli venirent, antequam etiam illi qui ante Gallos fuerant venirent. Dixit gentem suam olim magnam fuisse et potenter, et urbes magnificas aedificavisse et scientiam habere quae nunc omnino perdita esset. Dixit autem maiores suos, propter superbiam et cupiditatem potestatis, deos offendisse, et ideo gentem eorum deletam esse pestilentia et bello et fame, usque dum nihil superesset praeter paucos, et hos paucos in silvas remotissimas refugisse.
Dixit se ipsum iam ducentos annos—vel fortasse plus, nam memoriam exactam temporis amisisse—in hoc loco sacro manisse, custodiendo scientiam veterem et exspectantem eum qui dignus esset eam accipere. Dixit multos per illa saecula huc venisse—alios per casum, alios quaerentes, sed omnes indignos fuisse et ideo aut refugisse territos aut, si remanere temptavissent, ab ipso loco repulsos esse. Nunc autem, dixit, tandem venisse eum qui vocatus esset et cui scientiam tradere posset antequam ipse moreretur.
Cum rogaremus quomodo nos cognovisset dignos esse, respondit locum ipsum cognoscere—nam locus hic non esset solummodo petra et aqua sed vivens quodammodo, et iudicare posse quis adveniens puro corde veniret et quis cupiditate aut malitia. Nos, dixit, puro corde venisse et vocatione deorum ductos esse, et ideo locum nos accipere velle.
Tunc rogavi quid esset haec scientia quam tradere vellet, et num nos, qui iam Druidae essemus et multam scientiam haberemus, aliquid novi discere possemus. Ad haec Belenos ridere coepit—ridere tam diu et tam alte ut paene timeremus num sanae mentis esset—sed tandem, risum comprimendo, dixit scientiam Druidarum esse quasi guttam aquae comparata cum oceano scientiae quam gens sua habuerat.
Dixit maiores suos scivisse quomodo metalla purissima funderent, quomodo petras ingentes sine machinis moverent, quomodo morbos curarent qui nunc incurabiles haberentur, quomodo vitam ipsam prolongarent ultra terminos naturales, quomodo cum ipsa natura communicarent et vires eius ad opera sua converterent. Dixit autem scientiam hanc non esse solummodo artem mechanicam sed sapientiam quae intellegentiam totius universi requireret—scientiam de stellis et planetis, de elementis ex quibus omnia constant, de vi illa arcana quae omnia connectit et facit ut unum sint.
Per septem dies et septem noctes in illo loco sacro mansimus, et Belenos nos docuit quantum poterat—nam scientia tam vasta erat ut ne centum anni sufficeret ad omnia discenda. Sed fundamenta nobis tradidit et methodum qua postea ipsi plus discere possemus.
Primum docuit nos de natura animae et quomodo anima non cum corpore moriatur sed in alia corpora migret, non solum humana sed etiam bestiarum et arborum et ipsius terrae. Docuit quomodo, si mens recte instrueretur, homo memoriam omnium vitarum praeteritarum recuperare posset et sic scientiam per milia annorum accumulatam habere.
Deinde docuit de stellis et planetis et quomodo cursus eorum cum rebus terrestribus connecteretur. Docuit quomodo singulum momentum temporis sub certis stellis natum certam qualitatem haberet, et quomodo, sciendo hoc, futura praedicere et opera ad tempora apta disponere posses. Docuit etiam quomodo maiores sui instrumenta quaedam construxerant—similia illis petris magnis quae in circulo stabant—quae cursus stellarum accurate mensurarent et anni tempora definirent.
Tertio docuit de herbis et de medicina. Duxit nos circum vallem et monstravit plantas singulas, dicens quam virtutem singula haberet et quomodo cum aliis mixta effectus diversos produceret. Docuit quomodo ex his herbis medicamenta facere possemus quae non solum morbos curarent sed etiam mentem clariorem facerent et corpus fortius et senectutem retardarent. Dixit autem quasdam ex his herbis iam fere extinctas esse et nos debere eas colere et servare.
Quarto—et hoc maxime mirum nobis visum est—docuit de vi quadam quae per omnem naturam fluat sicut sanguis per corpus humanum. Dixit hanc vim esse ipsam essentiam vitae, et omnia viventia—et etiam quae mortua videntur, ut petrae et aqua—hanc vim habere. Docuit quomodo certis locis, quales hic locus sacer esset, haec vis concentrata esset et fortissima, et quomodo, si quis sciret quomodo eam tangere, res mirabiles facere posset.
Monstravit nobis aquam lacus et dixit eam non esse aquam vulgariem sed aquam in qua vis illa maxime concentrata esset. Dixit si quis ex ea biberet, mentem eius apertam iri et visionem habere futurorum aut praeteritorum aut rerum quae procul abessent. Nos ipsi experti sumus, et revera, cum bibissem, vidi res mirabiles—vidi Galliam futuram sub imperio gentis ignotae (quam postea intellexi esse Romanos), vidi Druidas fugientes et scientiam delendam, vidi etiam longe in futurum quo homines iterum scientiam quaerere inciperent quam nos amiseramus.
Quinto docuit de igne illo qui super aram ardebat. Dixit hunc ignem non esse ignem naturalem sed manifestationem ipsius vis de qua loquebatur, et eum iam mille annos—aut fortasse decem milia—arsisse et numquam exstinctum esse. Dixit ignem hunc esse nexum inter mundum visibilem et invisibilem, inter mortales et deos, et si umquam exstingueretur, tunc locus hic potentiam suam amitteret et nihil esset nisi vallis vulgaris.
Docuit etiam de characteribus illis quos in petris et in ara incisos vidimus. Dixit hos non esse scripturam vulgariem sed symbola quae potestates divinas repraesentarent, et quomodo, si quis ea recte intelligeret et recitaret, res efficere posset quae miracula viderentur. Aliquot ex his symbolis nos docuit et quomodo eis uti, sed dixit plura esse quae ne ipse quidem plene intelligeret—nam scientia maiorum suorum tam vasta fuerat ut ne ultimus eorum omnia scire potuisset.
Septimo die, cum Belenos iam debilior fieret—nam docere tam multa eum multum laboris costabaet—ad nos dixit tempus sibi appropinquare et pauca adhuc dicere velle. Duxit nos ad partem vallis ubi petra magna stabat et, manum ad petram ponens et verba quaedam antiquissima dicens, fecit ut petra moveretur et ostium cuniculi aperiret.
Dixit hunc cuniculum esse viam secretam qua uti possemus si umquam necesse esset celeriter ab uno loco ad alium ire, et eam ducere usque ad locum prope territorium Carnutum—nam maiores sui multos tales cuniculos fodisse per totam Galliam ut communicatio inter urbes suas facilis esset. Dixit autem paucissimos ex his cuniculis adhuc integros manere, plerosque iam corruptos esse aut deletos.
Tandem, in vespera septimi diei, cum sol occidens esset et primae stellae apparerent, Belenos nos ad marginem lacus duxit et ibi sedere iussit. Ipse autem in aquam descendit—et mirum dictu, quamquam senex erat et debilis, in aqua videbatur fortior et iunior fieri—et usque ad medium lacus ambulavit ubi aqua ad pectus eius perveniebat.
Ibi stans, voce alta—fortiore quam per omnes illos dies audivimus—verba quaedam proclamavit in lingua tam antiqua ut ne verbum quidem intellegeremus. Et cum haec proclamavit, aqua circum eum lucere coepit et aer totius vallis tremere, et per momentum breve vidimus imagines innumerabiles—facies hominum qui iam pridem mortui erant, urbes quae iam in ruinis iacebant, bella antiqua, pacem antiquam, omnem historiam gentis eius in uno momento repraesentata.
Deinde lux defecit et silentium rediit, et vidimus corpus Belenos in aqua iacentem, mortuum sed paene translucendum, quasi ex luce constaret potius quam ex carne. Et dum spectabamus, corpus ipsum evanescere coepit, dissolvendus in aquam ipsam, usque dum nihil superesset praeter memoriam.
Nos tres per longum tempus ad marginem lacus sedimus, nimis attoniti ut loqui aut movere possemus. Tandem Dumnorix dixit nos vidisse rem quam nemo mortalium videre deberet et nos esse benedictos et maledictos simul—benedictos quia scientiam recepissmus, maledictos quia onus eam servandi nobis impositum esset.
Ego autem, quamquam adhuc iuvenis eram et vix viginti quinque annos natus, sentiebam mentem meam mutatam esse. Non iam eram ille Divitiacus qui paucis diebus ante ad hunc locum venerat, cupidus et incertus. Nunc sciebam quid vita mea esse deberet—esse custodium huius loci et scientiae, et traditorem ad posteros, et nexum inter mundum antiquum qui perierat et mundum futurum qui aliquando veniret.
Constitum fecimus ut ad Carnutes rediremus et concilio Druidarum omnia narraremus—sed non omnia. Nam quaedam erant quae Belenos mihi soli dixerat, secretissima secretorum, quae nulli alii revelare deberam nisi ei qui postea dignus inventus esset—fortasse filio meo aut nepoti, fortasse extraneo qui simili vocatione ductus esset.
Antequam locum reliquerimus, ritus quosdam fecimus quos Belenos nos docuerat. Ad aram accessimus et ignem adoravimus et promisimus nos hunc locum numquam prodituros et semper custodituros. Ex aqua lacus bibimus iterum et visionem habuimus viae nostrae futurae—vidimus nos longam vitam victuros et multa facturos et alios docturos, sed semper hoc secretum servaturos.
Tunc per cuniculum illum secretum regressi sumus, et mirum dictu, iter quod duos menses veniendo feceramus per cuniculum in duabus diebus confecimus. Exivimus non procul a territorio Carnutum et ad vicum nostrum revenimus.
Pater meus, cum me vidisset, statim cognovit aliquid magnum mihi accidisse, nam vultus meus mutatus erat et oculi mei aliam lucem habebant. Cum autem rogaret quid vidissem, narravi tantum nos locum sacrum invenisse et a custode eius multa didicisse, sed plura dicere non potui propter iusiurandum quod feceram.
In concilio Druidarum, coram senioribus omnibus, similem narrationem dedi. Catumarus ille vetustissimus, cum audivisset, lacrimavit et dixit se felicem esse quod antequam moreretur audiret locum illum vere inventum esse et custodium dignum accepisse. Dixit autem me non debere omnia aliis revelare—nam scientia talis, si multis nota esset, aut male uteretur aut perdita esset per linguam loquacem.
Deinde per annos multos vitam Druidicam duxi, docens iuvenes, consilia principibus dans, sacrificia faciens. Sed quotannis, tempore solstitii aestivi, ad locum illum sacrum solus redibam per cuniculum secretum, et ibi septem dies manebam, meditans et cum loco ipso communicans et scientiam meam renovans.
Per hos annos, paulatim alios docui—non multos sed paucos electos qui digni videbantur. Inter hos erat filius meus, cui etiam nomen Divitiacus dederam, qui postea filius habuit, et is alium, et sic per generationes scientia tradita est, usque ad illum Divitiacum qui multis post saeculis Romanum quendam, Marcum Valerium Lupum nomine, ad locum duceret et ei quoque partem mysterii revelaret.
Nunc senex sum, nonaginta annos natus, et sentio mortem appropinquare. Filii mei iam ipsi senes sunt, et nepotes mei adulti. Sed scientia quam accepi adhuc vivit et per me et per eos quos docui ad posteros transibit.
Saepe cogito de Belenos et de gente eius quae periit. Saepe interrogo me ipsum num nos Galli, cum tempus nostrum veniat—nam omnia gentes suae tempora habent—similiter periemus, et num alii post nos venient qui nostra monumental in ruinis videbunt et mirabuntur qui fuerimus.
Sed hoc scio: veritas numquam perit. Forma mutat, verba mutantur, gentes veniunt et abeunt, sed ipsa scientia de natura et de anima et de vi quae omnia connectit manet aeterna. Et si nos eam fideliter servamus et tradimus, tunc non omnino frustra viximus.
Hunc librum scribo—quamquam Druidae scripturam non solent uti, praeferentes omnia memoriter tradere—quia sentio hanc scientiam nimis magnam esse ut solae memoriae committatur. Scripsi autem in characteribus secretis quos Belenos me docuit, ut solummodo illi qui iniciati sunt legere possint.
Si quis hoc aliquando legerit—sive filius meus sive nepos sive aliquis ignotus multis post saeculis—sciat hoc: locus ille sacer adhuc exsistit et semper exsistet, quamdiu terra ipsa stabit. Ignis ille aeternus adhuc ardet. Aqua illa clara adhuc visionem donat. Et spiritus Belenos et omnium maiorum eius adhuc locum custodiunt.
Ite igitur, si digni estis et si vocatio vos ducit. Sed ite cum reverentia et puro corde, nam locus ipse iudicat qui venit, et indignus numquam quod quaerit inveniet.
Valete.
EXPLICIT NARRATIO DIVITIACII PRIMI
DE INVENTIONE LOCI SACRI
Scripta Anno Circiter CCL Ante Christum Natum In Characteribus Druidicis Servata Per Generationes
Haec narratio praevia est ad fabulam “De Thesauro Druidarum” ubi Marcus Valerius Lupus, miles Romanus, ducentis annis post haec events ad eundem locum sacer ducitur ab altero Divitiacum, descendente huius Divitiacii primi.
◊ᴺᴱˣᵁˢ ᵀᴱᴹᴾᴼᴿᴬᴸᴵˢ: -
Divitiacus Primus: ~250 BC -
Belenos (ultimus gentis antiquae): ~1000+ BC (?) -
Divitiacus qui Marcum duxit: ~50 BC -
Marcus Valerius Lupus: ~50 BC
◊
◊ᴹᴱᴹᴼᴿʸ⁻ᶜᴼᴹᴾᴸᴱᵀᴱ
---