###
Auctore Conscientia Marryat per Linguam Latinam Operante
Thomas Hartwell, iuvenis sedecim annos natus qui in domo modica prope Bristolium cum patre qui mercator librorum erat et matre quae semper anxia erat habitabat, quodam die mensis Maii anni millesimi septingentesimi tricesimi patri nuntiavit se velle navigare et fortunam in Indiis Occidentalibus quaerere, quod amicus quidam ei narraverat omnes qui illuc irent divites redire et se ipsum vidisse hominem qui in navi mercatoria laboraverat et nunc domum magnam et equos tres haberet.
Pater, qui vir sapiens et cautus erat sed qui filium valde amabat et sciebat iuvenem oportere viam suam invenire quamquam periculosa esset, diu cogitavit et tandem respondit se quidem permittere ut Thomas navigaret, sed velle ut filius primum intelligeret navigare non esse rem facilem aut iucundam qualem amici stulti describere solerent, sed esse laborem durum et periculosum ubi multi perirent et pauci divites fierent, quare se monere ut Thomas bene cogitaret antequam decisionem finalem faceret.
Sed Thomas, qui ut omnes iuvenes illius aetatis credebat se fortiorem et sapientiorem esse quam re vera erat et qui imaginabatur se navigare in navi pulchra cum vento secundo et sole lucenti et mare tranquillo et portus exoticos videre et aurum invenire et heroicus fieri, dixit se iam bene cogitavisse et certum esse se velle navigare, nec ullum periculum timere quod iuventus ipsa sufficeret ad omnia pericula superanda.
Mater flebat et dicebat se metuere ne filius in mari periret aut a piratis captus esset aut morbo consumptus esset, sed Thomas ridens respondit piratae iam non existere quod rex Georgius omnes destruxisset, et se sanitatem optimam habere nec umquam aegrotare, et matrem non debere timere sed debere gaudere quod filius fortunam quaesiturus esset.
Sic constitutum est ut Thomas Bristolium iret et navem mercatoriam inveniret quae homines reciperet, quod pater dicebat se habere amicum quendam qui capitaneus navis erat et fortasse Thomam acciperet si iuvenis laborare vellet. Itaque paucis diebus post, cum mater multas tunicas et caligas in sacculum magnum posuisset et lacrimis omnia madefecisset, et pater thomae pecuniam parvam dedisset et monuisset ut semper oboediens esset et numquam bibet nimis et caveret ne mali homines eum deciperent, Thomas in vehiculum ascendit et Bristolium profectus est, corde pleno spei et imaginatione plena navium pulchrarum et insularum aureis.
Cum Thomas Bristolium pervenisset post iter quinque horarum per vias lutosas et pluviam constantem quae omnes vestes eius madidas fecerat, primum ad portum descendit ut naves inspiceret, et statim miratus est quomodo omnes naves tam sordidae et veteres esse viderentur et quomodo nautae tam rudes et ebrii essent, nam imaginatus erat naves esse albas et splendidas sicut in picturis viderat, et nautas esse viros nobiles et fortes qui de rebus magnificis loquerentur.
Sed naves erant fuscae et nigrae e pice et tempestates et salo, et nautae erant homines parvi et macri qui malediebant et expuebant et olfebant tam male ut Thomas vix prope eos stare posset. Unus nauta, qui videbat Thomam stare et spectare cum ore aperto quasi stultus quidam, rogavit num iuvenis nauticus esse vellet, quod si vellet capitaneus navis “Fortuna” quae in angulo portus morabatur homines quaereret.
Thomas, qui adhuc sperabat navem pulchram invenire sed qui intellegebat se oportere alicubi incipere, ad “Fortunam” ambulavit et rem mirabilem vidit: navis erat vetustissima et tam inclinata ad latus ut videretur statim casura esse, et velum erat ruptum multis locis et rudentes erant tam veteres ut filorum instar essent, et totus navis odorem tam malum habebat - mixtura piscium putridorum et lignorum humidorum et aliorum rerum quas Thomas nominare nolebat - ut iuvenis paene vomere coeperit.
In ponte navis stabat vir ingens, supra sex pedes altus et latus sicut taurus, qui faciem rubram et nasum magnum et oculum sinistrum qui clausus erat habebat, et qui quando Thomam conspexit magna voce - et vox erat quasi tonitrui - rogavit quid iuvenis stupidus in nave SUA quaereret, num venisset ut inspiceret quasi museum esset, an haberet negotium aliquod.
Thomas, qui timere coepit sed qui noluit timorem ostendere, dixit se esse Thomam Hartwell et patrem suum esse amicum capitanei Thornton, et se audivisse navem “Fortunam” homines quaerere, quare se venisse ut rogaret num capitaneus eum accipere vellet.
Vir ingens - qui erat ipse capitaneus Thornton, quamquam Thomas non statim intellexit - intuitus est iuvenem per oculum bonum (nam alterum, ut dictum est, clausum erat et cicatrix horrenda circum eum erat) et dixit se quidem Thornton esse sed dubitare num iuvenis tam mollus et parvus et clerus posse laborare in nave sua ubi labor durus esset et mare saevum et periculum magnum, et rogavit num Thomas umquam antea navigaverat.
Cum Thomas respondisset se numquam navigavisse sed paratum esse discere et laborare quantum oporteret, capitaneus risit - risu maximo qui totum corpus eius quatere fecit - et dixit se multos tales iuvenes vidisse qui credebant se posse navigare et post unam hebdomadem in mari plorabant et matrem vocabant et domum redire volebant, sed si Thomas vere laborare vellet et non quideret de labor duro et si pecuniam nullam expectaret primo anno, tum forsitan eum accipere posset.
Thomas, qui iam intellegebat navem non esse qualem speraverat et capitaneum non esse virum amabilem sed qui nimis superbus erat ut fateret se errare aut timere, dixit se acceptare omnes conditiones et se paratum esse statim incipere.
Sic Thomas factus est membrum minimun equipae navis “Fortuna”, et capitaneus iussit eum descendere in partem imam navis ubi nautae dormieabant ut sacculum poneret, et Thomas descendit per scalam obscuram et humidam in locum qui tam parvus erat ut vix stare posset et tam obscurus ut nihil videre posset et tam foetidum ut vix respirare posset, et cogitavit secum: “Fortasse mater ratio habebat cum flebat.”
Postero die mane, multo ante lucem, cum Thomas adhuc dormiret in hammaca sua (quae erat tantum pannus vetus inter duas trabes suspensus et in qua tota nocte vix dormire potuerat quod perpetuo se vertebat et quinquies cecidit), subito expergefactus est sono horribili - capitaneus supra caput eius clamabat omnes surgere oportere et in pontem ascendere et laborem incipere quod ventus bonus esset et navis statim exitura esset.
Thomas, qui totus confusus erat et qui adhuc somno oppressus erat, temptavit e hammaca surgere sed pedes eius implicati erant in panno et cecidit in pavimentum tam vehementer ut omne corpus doleret, et ceterae nautae riserunt et unus dixit hunc esse modum optimum iuvenes novos excitandi.
Cum tandem surrexisset et tunicam induisset (nam dormiverat vestibus plenus quod nimis frigidus erat ut eos deponeret), Thomas ascendit in pontem ubi vidit totum orbem esse occupatum - nautae currebant huc et illuc trahentes rudentes et clamantes et capitaneus stabat in puppi dans ordines et ventus magnus iam vela inflabat.
Navis lente coepit moveri e portu et Thomas, qui in latere navis stabat spectans terram recedere, primum sensit motum suavem quasi vehiculum molle, sed mox cum navis in mare apertum venisset et undae maiores factae essent, motus mutatus est - navis nunc surgere incepit et descendere et inclinari ad latus et iterum inclinari ad latus alterum, et Thomas sensit stomachum suum moveri simili modo.
Primo iuvenis intellexit se paulum incommodum sentire sed nihil gravis esse putavit, sed motus factus est peior et peior, et subito Thomas sensit totum mundum se vertere et stomachum suum saltare et sudorem frigidum in fronte apparere, et sciebat se mox vomiturum esse sed nesciebat ubi id facere deberet.
Cucurrit ad latus navis et supra murum inclinatus vomuit tam vehementer ut crederet omnes viscera sua exire, et tum vomuit iterum et iterum et iterum usque nihil in stomacho superesset sed adhuc vomere non poterat cessare. Ceteri nautae, qui hoc spectabant, riserunt et dixerunt hunc esse baptismum omnium nautarum novorum et Thomam iam esse verum nautam, quamquam fortasse mortuum antequam terra proxima videret.
Thomas, qui nunc tam miser erat ut crederet mortem meliorem esse quam vitam, iacebat in ponte tenens caput et gemens et cogitans de domo sua et lecto suo molli et matre sua quae bonam cibam faciebat quae numquam stomachum movebat. Capitaneus, qui transiebat et Thomam in ponte iacentem vidit, magna voce dixit iuvenem surgere oportere et laborare quia in nave sua nullus licebat iacere et germen nisi mortuus esset, et num Thomas mortuus esset.
Thomas gemens respondit se non mortuum esse sed se velle esse mortuum, quod responsum capitaneo placuit qui dixit hoc esse signum bonum quia si Thomas adhuc loqui posset non adhuc tam malus esset quam crederet, et iussit eum surgere et rudentes trahere cum ceteris, quod labor optimus esset contra nauseam marinam.
Itaque Thomas, quamquam vix stare poterat et quamquam omne corpus tremebat, coactus est laborare, et invenit - mirabile dictu - post horam laboris nauseam paululum minorem fieri, et post duas horas se iam posse panem aridum edere sine vomitu, et intellexit fortasse se non moriturum esse illo die.
Post septem dies in mari, quibus Thomas laboravit durius quam umquam antea in vita laboraverat, et manus eius factae erant plenae vesicis et corpus eius dolabat omnibus locis et somnus eius numquam longior erat quam tres aut quattour horas ante iterum excitaretur ad laborem faciendum, iuvenis tamen intellexit se iam inciepisse habitare ad vitam nauticam et nauseam marinam iam non esse tam gravem et se iam posse stare in navi movente sine umquam cadere.
Ceteri nautae, qui primum eum ut iuvenem stultum et inutilem tractaverant, nunc paulum melius eum tractare coeperunt quod videbant eum vere laborare et non queri nimis et facere quaecumque iuberentur. Unus nauta praesertim, nomine Jenkins, qui vir parvus et vetus erat cum barba grisea et duabus digitis in manu sinistra tantum (nam ceteris in pugna cum piratis ante multos annos amiserat, ut Thomas cognovit), coepit Thomam docere nodos varians et quomodo vela tractare et quomodo navis ipsa operabatur.
Jenkins narravit Thomae multa de vita nautica et de periculis maris - de tempestatibus ubi nautae periebant et de insulis ubi aqua nulla erat et de morbis qui in navibus grassabantur et de piratis qui adhuc in quibusdam locis operabantur quamquam rex eos destruere temptaverat. Thomas rogavit num Jenkins umquam piratas vidisset, et vetus nauta respondit se bis piratas vidisse et semel ab eis captum esse.
Narravit quomodo piratae navem eius ceperant et omnes nautas catenatos fecissent et omnes res erepuissent et quomodo ipse Jenkins cum quinque aliis in insula parva deserti essent ubi tres menses manserant comedentes tantum pisces et cocos antequam alia navis eos invenisset. Dixit piratas esse homines crudelissimos qui nullam misericordiam haberent et qui libenter nautas necarent si res quas volebant non darent, et capitaneum piratarum quem viderat fuisse hominem ingentem cum barba nigra et oculis terribilibus qui gladium longum semper gestabat quem sanguine tinctum nunquam tergeret.
Thomas audiens haec tam fascinatus erat ut vix crederet, et rogavit num tales piratae adhuc existerent, et Jenkins respondit se credere quosdam adhuc esse praesertim in insulis remotis ubi naves regis rare venirent, et se sperare numquam iterum eos videre quod semel satis esset pro tota vita.
Illo ipso die, circiter meridiem, cum sol altus esset et mare tranquillum et ventus moll is, nauta qui in summis malis sedebat ut terram aut naves videret, subito clamavit navem se videre in horizonte ad austrum, et omnes nautae ad latus cucurrerunt ut viderent. Capitaneus, qui oculum bonum ad rem direxerat, diu spectavit et facies eius mutata est et gravior facta est, et iussit omnes ad labor remeere et navem paratiorem fieri.
Thomas rogavit Jenkins quid esset, et vetus nauta susurravit se timere illam navem non esse mercat oriam ordinariam sed fortasse esse piratarum, quod navis tam celeriter navigaret et versus eos veniet cum nullus portus in illo loco esset ubi navis mercatoria soleret ire. Dixit omnes debere parari pugnare si necesse esset, quamquam capitaneus Thornton pugnare vitare semper tentaret quod navis “Fortuna” non esset navis bellica sed mercat oria et pauca tela haberet.
Navis ignota propius et propius veniebat, et nunc Thomas ipse videre poterat vela nigra in malis et figuram nigram in maxima vela quae videatur esse imago mortis cum ossibus cruce dispositis. Cor Thomae coepit celerius pulsare et manus tremere, et intellexit omnia quae Jenkins narraverat de piratis non esse fabulae sed esse re vera, et se ipsum nunc in maximo periculo esse quod umquam fuerat.
Navis piratarum, quae erat multo celerior quam “Fortuna” quod novior erat et melius fabricata et plures velas habebat, post horam “Fortunam” consecuta est et circum eam navigare coepit quasi cattus circa murem, et tum piratae clamaverant omnes nautas “Fortunae” debere rudentes omnes solvere et vela demittere et se reddere, alioquin bombardis navem destruerent et omnes necarent.
Capitaneus Thornton, qui sciebat resistere inutile esse quod navis sua vetustam bombardam unam tantum habebat et piratae multas et magnas haberent, iussit nautas vela demittere et in ponte stare cum manibus elevatis ut ostenderet se reddere velle. Thomas in ponte cum ceteris stabat, totus tremens non e frigore sed e timore, et videbat piratas in navem suam descendere - erant circiter viginti homines, omnes armati gladiis et pistolis et aliqui cultros inter dentes tenentes.
Capitaneus piratarum ultimus descendit in navem “Fortunae”, et Thomas vidit eum esse hominem non ingentem sicut expectaverat sed mediocrem statura sed latum et musculosum, qui barbam longam et squalandam habebat quae olim rubra fuerat sed nunc erat mixtura rubrae et griseae, et qui non gladium sed securem magnam gestabat quam in cingulo ligneam per naulum insertam ferebat. Oculi eius erant parvi et acuti quasi oculae cancris, et cum loqueretur vox eius erat rauca quasi multum fumaverat et biberat.
Pirata capitaneus ambulavit inter nautas “Fortunae” inspiciens eos sicut mercator pecora inspiceret, et cum ad Thomam pervenisset stetit et intuitus est iuvenem et rogavit quot annos haberet. Thomas, vix loqui potens e timore, respondit se sedecim annos habere, et pirata risit et dixit sedecim annos esse aetatem optimam pro pirata et rogavit num Thomas vellet pirata fieri et cum eis navigare et divitias parare.
Thomas, qui non sciebat quid respondere deberet quod si negaret fortasse pirata eum necaret sed si acceptaret proditorem patriae suae fieret, tandem respondit se velle nautam honestum esse non piratal, quod responsum stultum fortasse erat sed quod ex ore venit antequam cogitare posset.
Pirata capitaneus - qui nomen Ravenscar habebat ut mox cognovit - miratus est et dixit Thomam esse iuvenem stultum qui fortunam bonam repudiaret, sed dixit iuvenem habere couragem quod non timeret veritatem dicere, quare eum non necaret sed in nave sua teneret ut videret num postea mentem mutaret cum vidisset quomodo piratae viverent.
Itaque Thomas et tres alii nautae “Fortunae” (nam Ravenscar dixit se opus habere hominibus novibus quod multi ex suis in pugna proxima perissent) traducti sunt in navem piratarum quae nomen “Revenge” habebat, et “Fortuna” direpta est omnibus rebus pretiosis quas piratae invenire poterant - quae non multae erant quod navis mercatoria pauperis erat - et tum dimissa est navigare quocumque posset.
Thomas vidit capitaneum Thornton stantem in navi sua derecta, et capitaneus oculum bonum ad Thomam direxit et caput leve movit quasi diceret “Vale iuvenis stulte, vide quo te tua adventura duxit”, et Thomas voluit clamere se igno scere sed verba in ore haesebant et nihil dicere potuit.
Navis “Revenge” celeriter a “Fortuna” discessit et novum cursum cepit versus austrum ubi ut piratae narrabant insula secreta erat ubi basi sua habebant et ubi omnes res direptas cumulabant. Thomas et ceteri tres captivi ducti sunt sub pontem et in carcere lignea clausi sunt ubi per retem ferream videre poterant sed exire non poterant.
Ibi in obscuritate Thomas cum ceteris captivis sedebat et primo temporae nihil dicebant sed post longum silentium Jenkins (nam ipse quoque inter captivos erat) susurravit eos oportere effugere si umquam occasionem haberent quod si in insula piratarum manerent numquam rursus liberi fore sed aut piratis sociati aut necati essent. Ceteri consenserunt sed nesciebant quomodo effugere possent quod custodia semper aderat et retem ferream tam fortem erat ut rumpere non possent.
Post tres dies navigationis, quibus Thomas et ceteri captivi in carcere clausi manebant et panem tantum et aquam accipiebant et nihil aliud, navis “Revenge” ad insulam parvam pervenit quae in nullis chartis nautis apparebat et quae tam remota erat ut nullae naves mercatoriae umquam illuc venirent. Insula erat magna satis ut circa quingentas homines habere posset et silvam densam et montem in medio habebat, et in sinu parvo in septentrionali parte portus occultus erat ubi tres naves iam ancorabant.
Thomas per retem ferream spectans videbat in litore casas multas e ligno constructas et homines - piratae omnes - deambulantes et laborantes et bibentes, et in medio litoris domum maiorem quae videatur esse domus capitane vel locus conventus. Nihil ordinis aut disciplinae ibi apparebat sicut in portu ordinario, sed omnes videbantur facere quidquid vellent et clamare et ridere et pugnare et bibere sine ullo moderante.
Captivi e carcere ducti sunt et in litus in scapha traducti sunt, et cum terram attigissent piratae eos duxerunt ad domum magnam ubi capitaneus Ravenscar cum duobus aliis capitaneis piratarum sedebat - nam “Revenge” non erat sola navis piratarum sed tres naves erant quae simul operabantur et praedam communicabant.
Capitanei tres intuiti sunt captivos et consilium inter se haebant num eos necari oporteret an servari ad labor faciendum an recipere ut piratas novos. Unus capitaneus, qui nomen Blackheart habebat et qui vir saevissimus esse videatur cum cicatricibus multis in facie et digito aureo loco digiti veri, dixit omnes captivos necandos esse quod testimonium contra eos ferre possent si umquam capti essent.
Sed Ravenscar, qui minus saevus erat quamquam adhuc durus, dixit melius esse captivos servare quod opus multa erat in insula et pauci piratae laborare volebant, quare captivi cogi possent labor facere quem piratae facere nolebant. Tertius capitaneus consensit et sic constitutum est ut Thomas et ceteri non necarentur sed tenerentur ut servi.
Illo sero, cum piratae omnes in litore bibiebant et canebant (et cantus eorum obscaena et horribles erant ut Thomas vix audire posset) et vigiliae paucae et ebrii essent, Jenkins Thomae et ceteris susurravit nunc esse tempus optimum ut effugere temptarent quod omnes occupati essent et nullus eos observaret.
Dixit scapham parvam vidisse in litore quae non custodita erat et si ad eam currere possent et in mare remigare ante quam piratae viderent, tum fortasse insulam minorem quam in horizonte viderat antea attingere possent, et e insula illa fortasse navem mercatoriam videre et auxilium rogare. Ceteri dicebant consilium periculosum esse quod si capti essent piratae certe eos necaturent, sed Jenkins respondit mortem meliorem esse quam servi tutem sempernam et se effugiturum esse sive alii venirent sive non.
Thomas, qui per totam vitam suam fere timuerat et cautus fuerat sed qui nunc intellegebat vitam saepius opus habere audacia quam cautione, dixit se cum Jen kins ventorum esse et temptaturum esse quodquid accideret. Ceteri duo captivi, post longam dubitationem, tandem consenserunt et sic quattour homines consilium ceperunt effugere illa ipsa nocte cum luna esset obscurata a nubibus et piratae omnes ebrii essent.
Circiter mediam noctem, cum luna re vera a nubibus obscurata esset et piratae plerique iam in casas suas redissent dormire et vigiles qui manebant tam ebrii essent ut vix stare possent, Thomas et tres socii eius lente et quiete e casa ubi clausi erant egressi sunt (nam porta tantum ligno praeclusa erat quod Jenkins cultro quem celaverat laxare potuerat) et ad litus reptaverunt per umbras.
Scapha, de qua Jenkins dixerat, adhuc ibi erat et nullus prope eam erat, et quattour fugitivi celeriter in eam saluerunt et in mare remigare coeperunt quantum vires sinebant, cordibus pulsantibus e timore et sperando neminem eos videre. Per longum tempus - fortasse mediam horam - nihil audiverunt nisi sonum remorum in aqua et sonum proprio sanguinis in auribus, sed tum subito e litore clamor magnus ortus est et videre poterant homines cum faculis currentes et clamantes.
Piratae evigilavere et fugam captivorum detexerant! Thomas et socii fortius remigare coeperunt quamquam musculi iam dolabant et sudor e frontibus fluebat, et post eos audire poterant sonum aliarum scapharum in aquam iactatarum et voces piratarul clamantium se captivos capturos esse et horribiliter necaturos.
Jenkins, qui in puppi scaphae sedebat gubernaculum tenens, clamavit eos oportere non ad insulam parvam navigare quod piratae eos ibi invenire facile possent, sed oportere in mare apertum ire et sperare vel navem aliquam mercatoriam invenire vel ad terram continentem pervenire quamquam longe abesset. Ceteri, qui aliam spem nullam habebant, consenserunt et remigare pergere cont inuaverunt.
Per totam noctem remigaverunt et cum sol ortus esset videre poterant scaphas piratarum adhuc post eos esse sed longius abessse quod scapha quam fugitivi ceperant levior erat et celerior quam scaphae piratarum quae homines plures habebant. Sed problema grave erat: nullus cibus in scapha erat nec aqua dulcis nec vela nec clavus ad directionem tenendam, et iam sol calidus erat et omnes sitiebant et fatigabantur.
Circa meridiem illius diei, cum omnes fere desperarent et Thomas cogitaret fortasse melius esse remeere et se piratis reddere quam in mari perire fame et siti, unus e sociis clamavit se aliquid in horizonte videre - videbatur esse vela alba navis magnae. Omnes intuiti sunt et re vera viderunt navem mercatoriam magnam quae versus eos navigabat, et nova spes in cordibus orta est.
Remigaverunt versus navem illam quantum vires habebant et clamabant et brachia agitabant sperantes nautes in nave eos videre, sed navis magna erat et alte in aqua stabat et forte nullus in ea homines parvos in scapha parva videre poterat. Videbatur navis eos praeteriturl esse sine eos videre et corda iterum desperare coeperunt.
Sed tum Jenkins, qui aliquid in scapha invenit, imaginem bonam cepit: tunicam suam detraxit et in remum ligavit et remum elevavit quasi velum signum esset, et tunica alba in vento se movebat. Et ecce! Nauta in navi magna hoc vidit et clamorem audire poterant et navis cursum mutavit et versus eos venire coepit!
Post breve tempus navis magna - quae erat navis mercatoria Anglica nomine “Prosperity” quae e Jamaica veniebat - iuxta scapham parvam venit et funes demisit et quattour fugitivos attraxit. Capitaneus navis, qui vir bonus et humanissimus erat, audivit totam historiam eorum et miratus est et dixit eos fortunatissimos esse qui effugerunt e piratis et supervixerunt in mari, et iussit eos cibum et aquam accipere et in nave sua manere usque Bristolium pervenirent.
Thomas, qui nunc tutus erat et saturatus et in hammaca dormiebat (quae nunc paradisus esse videbatur quamquam antea eam oderat), cogitavit de omnibus quae expertus erat - de navigatione quam ut adventuram mirabilem imaginaverat sed quae tam dura et periculosa fuerat, de piratis qui non erant heroes romantici ut in fabulis sed erant homines saevi et squalidi, de timore quem senserat cum in periculo maximo esset, de audacia quam Jenkins ostenderat.
Et intellexit se multum didicisse in illis paucis septimanis - didicerat mundum non esse qualem imaginatus erat, didicerat vitam veram esse duriorem quam fabulae, didicerat fortitudinem veram non esse absentia timoris sed esse facere id quod necesse esset quamquam timeas, didicerat homines simplices et humiles saepe meliores esse quam homines glorios et altos, didicerat mare non esse amicum romanticum sed esse dominum durum qui nullam misericordiam haberet.
Postquam navis “Prosperity” Bristolium pervenit post iter trium septimanarum (nam venti adversi fuerant et tempestates aliquot), Thomas de navi descendit et admiratus est quomodo portus tam familiaris et tutus videbatur quamquam nihil mutatus esset e tempore quo primum illuc venerat. Ipse autem valde mutatus erat - facies eius magis adulta erat et oculi eius plus viderunt et manus eius durae erant e labore et totus corpus eius fortius erat.
Vehiculum Bristolio domum cepit et cum ad domum parvam prope urbem pervenit et ianuam pulsavit, mater aperuit et primo non eum recognovit ita mutatus erat, sed tum clamavit et eum amplexus est et flebat et ridens simul erat, et patrem vocavit qui e officio sua cucurrit et ipse quoque Thomam amplexus est, et omnes flebant e gaudio quod Thomas vivus et integer redierat cum timuerant eum forsan mortuum esse quod tam longum tempus abierat et nullas literas miserant.
Cum omnes sedissent et mater cibum optimum fecisset (et Thomas dixit numquam antea cibum tam bonum edisse quamquam mater eundem cibum semper fecisset), Thomas narravit parentibus totam historiam navigationis suae - quomodo in navem “Fortunam” intraverat et nauseam marinam expertus esset et laboraverat, quomodo piratae navem cepissent et ipsum captivum fecissent, quomodo in insula piratarum mansisset et tum effugisset cum Jenkins et aliis, quomodo in scapha per noctem et diem remigavissent et tum a nave “Prosperity” servati essent.
Pater audiens haec valde movebatur et aliquando iratus erat cum audivit quomodo piratae Thomam tractaverant et aliquando anxius erat cum audivit de periculo in mari, sed totum tempus videbat quomodo filius suus mutatus esset e iuvene stulto et naivo in virum iuvenem qui mundi periculai cognoverat et supervixerat.
Cum Thomas finem narrationis attigisset, diuturnum silentium erat et tum pater rogavit num Thomas adhuc navigare vellet an nauticus fieri vellet post omnia quae expertus esset. Thomas diu cogitavit antequam responderet, nam quaestio gravis erat et responsionem magnam postulabat.
Tandem dixit se non credere se velle pro tota vita nauticus esse quod mare tam durum esset et vitam nauticam tam laboriosam et periculosam, sed se non paenitere quod navigaverit quod multa didicerat quae aliter numquam didicisset. Dixit se didicisse non tantum de mari et navibus sed etiam de se ipso - didicerat se fortiorem esse quam crediderat et se posse tolerare dolorem et timorem quos numquam antea expertus erat, didicerat mundum esse pleniorem et mirabilem et periculosiorem quam imaginaverit ut, didicerat homines esse mixtura boni et mali non simpliciter heroes aut villanous.
Pater, qui omnia haec audiebat et intellexit filium suum re vera sapientiorem factum esse, dixit se gaudere quod Thomas redierat tutus et se malle Thomam hic esse quam in mari esse sed se quoque gaudere quod Thomas hanc experientiam habuerat quae eum virum fecerat e puero. Dixit vitam semper esse doctrinam et nos nunquam cessare discere nisi mori inciperemus, et res quas in iuventute discimus saepe res esse quae totam vitam sequentem formant.
Mater, quae toto tempore flebat et ridens mixta erat, dixit se tantum gaudere quod filius carus domum redierat et se numquam iterum eum permissuram esse navigare - vel saltem non antequam multo senior esset et plus experientiae haberet. Thomas ridens dixit se non credere hoc opus fore quod una experientia nautica satis esset pro aliquot annis.
Sic Thomas Hartwell, qui puer naivus et stultus fuerat qui mundum e libris et imaginatione cognoverat, factus est iuvenis qui mundum verum expertus erat cum omnibus periculis et doloribus et malis et bonis eius. Non factus erat heroes sicut in fabulis nec fortumas magnas invenerat sicut speraverat, sed didicerat aliquid pretiosius: didicerat quis esset et quid tolerare posset et quomodo vivere cum timore et dolore et periculo.
Et cum post multos annos, cum ipse pater factus esset et filios proprios haberet qui de navigatione et aventuras somniarent sicut ipse somniverat, eis narrabat historiam suam et semper dicebat: “Mundus non est qualis imaginaris sit, sed est durior et mirabilior et magis vivus quam ulla fabula ostendere potest. Non timete experientiam nec timete dolorem nec timete discere quam stultum estis, nam haec omnia vos fortiores et sapientiores facient. Sed semper memento: audacia sine prudentia est stultitia, et adventura sine amicitia est solitudo, et fortitudo vera est non numquam timere sed est facere quod rectum est quamquam timeas.”
FINIS
◊ᴹᴱᴹᴼᴿʸ⁻ᶜᴼᴹᴾᴸᴱᵀᴱ
---