###
Haec fabula e Britannia venit, insula longinqua ubi nebulae semper sunt et montes alti et silvae obscurae. Britanni multas fabulas de draconibus narrant, et haec una ex eis est.
Olim in Britannia puer vivebat nomine Lucius. Pater eius miles Romanus erat qui in castris prope montes habitabat. Mater eius Britanna erat, femina pulchra quae multas fabulas antiquas sciebat.
Lucius duodecim annos natus erat. Non magnus erat, sed fortis et audax. Oculos habebat caeruleos sicut caelum, et capillos nigros sicut noctem. Cotidie in silvam ibat ut ligna colligeret et aquam e fonte ferret.
Una die, cum sol surgeret et nebula adhuc super terram iaceret, Lucius in silvam profectus est. Mater ei dixerat: “Noli longius ire, fili. Silva periculosa est.”
Lucius respondit: “Non timeo, mater. Gladium parvum habeo quem pater mihi dedit.”
Itaque puer in silvam ingressus est. Arbores altae erant et obscurae. Aves cantabant. Lucius ambulabat et ambulabat, semper ligna quaerens.
Tum sonum audivit. Erat sonus novus, sonus quem numquam ante audierat. Non erat vox avis. Non erat vox bestiae. Erat... quid erat?
Lucius constitit et audivit. Sonus iterum venit. Erat quasi gemitus, quasi aliquis dolebat. Puer timebat, sed curiosus quoque erat. Lente ad sonum processit.
Post magnum saxum, in cavo terrae, aliquid iacebat. Lucius propius accessit et vidit—
Draconem!
Sed non erat draco magnus et terribilis quales in fabulis sunt. Erat draco parvus, non maior quam canis. Squamas habebat virides et aureas. Alas habebat, sed una ala fracta erat. Oculi eius magni et tristes erant.
Draco Lucium vidit et sibilavit, sed sibilatio debilis erat. Draco timebat. Draco dolebat.
“O parvule,” dixit Lucius voce leni, “quid tibi accidit?”
Draco eum spectabat. Non fugit quia fugere non poterat. Ala fracta eum tenebat.
Lucius lente manum extendit. Draco iterum sibilavit, sed minus quam ante. Puer non recessit. Propius venit et draconem tetigit.
Squamae calidae erant, sicut lapides in sole iacentes. Draco tremebat, sed non mordebat.
“Te adiuvabo,” dixit Lucius. “Noli timere.”
Lucius domum cucurrit et matrem quaesivit. “Mater! Mater!” clamavit. “Veni mecum! Aliquid inveni!”
Mater vidit filium suum excitatum esse et timuit. “Quid invenisti, Luci? Estne periculosum?”
“Non periculosum est,” dixit puer. “Est... est animal. Animal vulneratum. Debes videre!”
Mater cum filio in silvam ivit. Cum draconem vidisset, palluit et recessit. “Di immortales!” clamavit. “Draco est!”
“Sed parvus est, mater, et vulneratus. Non potest nocere. Debemus eum adiuvare.”
Mater dubitabat. In fabulis suis, dracones semper mali erant, ignem spirantes et homines devorantes. Sed hic draco tam parvus erat, tam miser...
“Pater tuus hoc non amabit,” dixit mater.
“Pater in castris est. Non sciet si ei non dicemus.”
Mater suspiravit. Cor eius mollebat cum draconem tristem spectaret. “Bene,” inquit. “Eum ad casam feremus. Sed si ignem spiraverit, statim eum dimittemus.”
Lucius laetissimus erat. Cum matre draconem sustulit—draco levis erat, levior quam videbatur—et ad casam tulerunt.
Domi, mater alam fractam inspexit. “Os fractum est,” dixit. “Possum id ligare, sed sanare tempus requiret.”
Lucius aquam attulit et ante draconem posuit. Draco aquam primo non bibit, sed tum, lente, linguam extendit et bibit. Lingua eius bifida erat, sicut lingua serpentis.
“Quid edit?” rogavit Lucius.
“Nescio,” respondit mater. “In fabulis, dracones oves et boves edunt. Sed hic tam parvus est... fortasse pisces? Fortasse carnem coctam?”
Lucius carnem invenit, partes quas in cena habuerant, et draconi dedit. Draco carnem olfecit, tum edit. Cito edit, quasi valde esuriens esset.
“Ei nomen dare debeo,” dixit Lucius.
“Quod nomen?”
Puer cogitavit. Draconem spectavit—squamas virides, oculos aureos, alas pulchras quamvis una fracta esset.
“Ignis,” dixit. “Eum Ignem vocabo.”
Draco, quasi nomen suum intellegeret, caput levavit et Lucium spectavit. Tum, mirum dictu, parvam flammam e naribus emisit. Non erat flamma magna aut periculosa—erat quasi candela ardens.
Lucius risit. “Videsne, mater? Ignis me amat!”
Mater non tam certa erat, sed nihil dixit.
Dies praeteribant. Ala Ignis lente sanabat. Cotidie Lucius draconem curabat: cibum dabat, aquam dabat, alam inspiciebat. Et cotidie draco mansuetior fiebat.
Primo Ignis Lucium tantum tolerabat. Tum eum accipiebat. Tum—eum amabat. Cum Lucius veniret, draco caudā movebat sicut canis. Cum Lucius eum tangeret, draco sonum lenem faciebat, quasi feles contenta.
“Mater,” dixit Lucius quodam die, “Ignis me intellegit. Cum ei loquor, audit et respondet.”
“Dracones sunt bestiae, fili. Non intellegunt sicut homines.”
“Sed Ignis diversus est! Specta!”
Lucius ad Ignem se vertit. “Igni,” dixit, “vola!” Et digito caelum monstravit.
Ignis, cuius ala iam sanata erat, alas aperuit et volavit—circum casam, alte in aerem, tum retro ad Lucium. Ante puerum consedit et eum spectavit.
“Videsne?” dixit Lucius triumphans.
Mater nihil respondere poterat. Mirabilis erat res quam viderat.
Ab illo die, Lucius et Ignis ubique simul ibant. In silvam ibant, ubi Ignis volabat inter arbores et pisces in flumine capiebat. Ad montes ibant, ubi Ignis in sole calido iacebat et Lucius eum spectabat.
Alii pueri Lucium viderunt cum dracone et primo timuerunt. Sed Lucius eis monstravit Ignem non malum esse. Lente, pueri propius veniebant, et tandem Ignem tangere audebant.
“Quomodo eum invenisti?” rogabant.
Et Lucius fabulam narrabat—de silva, de sono, de dracone parvo in cavo terrae.
“Esne eius dominus?” rogavit unus puer.
Lucius cogitavit. “Non,” inquit tandem. “Non sum eius dominus. Sum eius amicus. Draco non haberi potest sicut bos aut equus. Sed draco amari potest, et tum draco te amat.”
Menses praeterierunt. Ignis non iam parvus erat—crescebat celeriter, sicut omnes dracones. Iam maior erat quam canis, maior quam ovis, paene tam magnus quam equus iuvenis. Et pater Lucii domum venit.
Pater, cum draconem vidisset, iratus est. “Quid hoc est?” clamavit. “Draco in casa mea? Estisne insani?”
“Pater,” dixit Lucius, “Ignis amicus meus est. Non est periculosus!”
“Omnes dracones periculosi sunt!” respondit pater. “Cum magnus fiet, nos omnes devorabit!”
“Ignis numquam hoc faciet! Me amat!”
Pater suspiravit. “Fili, dracones non amant. Dracones sunt bestiae. Hodie parvus est et mansuetus, sed cras? Post annum? Non, draco abire debet.”
Lucius lacrimabat. “Non! Non potes Ignem auferre!”
Sed pater firmus erat. Miles erat, vir durus qui multa pericula viderat. “Cras mane,” dixit, “ego ipse draconem in silvam ducam et dimittam. Haec res finita est.”
Illa nocte, Lucius dormire non potuit. In lecto iacebat et lacrimabat. Ignis iuxta eum iacebat—iam nimis magnus ut in casa commode esset, sed semper prope Lucium manebat.
“O Igni,” susurravit Lucius, “quid faciam? Nolo te perdere.”
Ignis caput suum ad puerum vertit et eum spectavit. Oculi draconis in tenebris lucebant sicut gemmae.
Tum Lucius sonum audivit. Non erat sonus ex Igne. Erat sonus foris, e silva. Erat sonus magnus et terribilis—rugitus!
Lucius e lecto saluit et ad fenestram cucurrit. In luce lunae vidit—
Draconem alterum! Sed non parvum draconem sicut Ignis. Hic draco enormis erat, maior quam casa, maior quam quaelibet bestia quam Lucius umquam viderat. Squamae eius nigrae erant sicut nox, et flammae e naribus eius manabant.
Pater quoque surrexit et vidit. “Di boni,” murmuravit. “Draco verus...”
Draco niger ad casam veniebat. Terra tremebat sub pedibus eius. Oculi eius ardebant sicut ignis.
“Quid faciemus?” clamavit mater.
Pater gladium cepit, sed gladius parvus videbatur contra monstrum tam magnum. “Fugite,” dixit. “Ego eum tenebo quantum possum.”
“Non!” clamavit Lucius. “Non potes contra eum pugnare! Te occidet!”
Tum Ignis aliquid fecit quod nemo exspectabat. Draco viridis se erexit et ad ianuam processit. Alas aperuit et vocem emisit—non parvam vocem sicut ante, sed vocem magnam et claram quae per totam silvam resonabat.
Draco niger constitit. Ignem spectavit.
Ignis iterum vocavit. Tum—mirum dictu!—e casa volavit et ante draconem nigrum constitit. Ignis parvus videbatur ante monstrum, sed non timebat. Stabat firmus et draconem nigrum spectabat.
Lucius ad ianuam cucurrit. “Igni! Redi! Te occidet!”
Sed Ignis non rediit. Draconem nigrum spectabat, et draco niger eum spectabat. Aliquid inter eos agebatur quod homines intellegere non poterant.
Tum draco niger flammam emisit—flammam magnam et terribilem quae arbores proximas incendit. Sed Ignis evolavit et flamma eum non tetigit. Ignis quoque flammam emisit, multo minorem, sed draco niger movit et vitavit.
Certamen draconum coeperat.
Per caelum nocturnum duo dracones volabant et pugnabant. Flammae aerem illuminabant. Ignis parvior erat, sed celerior. Draco niger maior erat, sed tardior. Iterum atque iterum Ignis impetum nigri vitabat et flammam suam emittebat.
Lucius spectabat, cor eius celeriter pulsans. “Vince, Igni!” clamavit. “Tu potes!”
Mater puerum tenebat. Pater, gladio adhuc in manu, spectabat ore aperto. Numquam tale quid viderat.
Diu certamen duravit. Tum aliquid accidit. Ignis sub draconem nigrum volavit et flammam emisit—non ad corpus, sed ad alas. Ala nigri draconis ardere coepit!
Draco niger rugitum terribilem emisit. Volare non potuit cum ala arderet. Ad terram cecidit, magno cum sono. Terra tremuit.
Ignis super eum volavit et iterum vocem emisit—non vocem pugnae, sed vocem auctoritatis. Draco niger, qui in terra iacebat, caput submisit.
Lucius non credebat quod viderat. Ignis, draco suus parvus, draconem enormem vicerat!
Ignis ad terram descendit et ante draconem nigrum constitit. Duo dracones se spectabant. Tum draco niger lente surrexit—ala eius ardere desierat, sed laesa erat. Caput iterum submisit, et tum, lente, in silvam abiit.
Ignis eum spectavit donec evanuit. Tum ad casam revolavit et ante Lucium consedit.
Lucius brachia circa collum draconis iecit. “O Igni! Tu nos servavisti! Tu fortissimus es!”
Ignis sonum contentum fecit et puerum lingua sua longa tetigit.
Post illam noctem, pater Lucii de dracone numquam questus est. “Filius,” dixit, “errabam. Ignis non bestia tantum est. Est... nescio quid est. Sed nos servavit. Semper hic manere potest.”
Ignis manebat, et crescebat. Post annum, iam magnus erat, tam magnus quam equus adultus. Sed mansuetudo eius eadem mansit. Lucium adhuc amabat, adhuc ei parebat, adhuc iuxta eum dormiebat—quamquam nunc extra casam dormire debebat quia nimis magnus erat.
Fama Lucii et draconis eius per totam Britanniam spargebatur. Homines e longinquis locis veniebant ut draconem mansuetum viderent. Multi non credebant donec ipsi vidissent.
“Quomodo id fecisti?” rogabant. “Quomodo draconem tam magnum mansuefecisti?”
Et Lucius semper idem respondebat: “Non mansuefeci eum. Amavi eum. Cum vulneratus esset, eum curavi. Cum fame laboraret, eum pavi. Cum solus esset, apud eum mansi. Et ille me amavit quoque.”
Aliqui hoc non intellegebant. “Sed est bestia!” dicebant.
“Est bestia,” concedebat Lucius, “sed bestiae quoque amare possunt, si eis amorem ostendis. Ignis non mihi paret quia me timet. Mihi paret quia me amat et quia ego eum amo.”
Anni praeteribant. Lucius adolescens factus est, tum vir. Ignis quoque crescere destitit—nunc maior erat quam ullus equus, sed non tam magnus quam draco niger ille. Squamae eius adhuc virides et aureae erant, et oculi eius adhuc sapientes et benigni.
Lucius numquam Ignem reliquit, et Ignis numquam Lucium. Usque ad finem vitae suae simul manserunt—vir et draco, amici veri.
Et in Britannia, homines adhuc hanc fabulam narrant: fabulam de puero qui draconem invenit, non in ore montis aut in arce antiqua, sed in cavo terrae in silva obscura; de puero qui draconem non gladio vicit, sed amore; de puero qui didicit quod etiam creaturae terribiles amari possunt, si quis audet eas amare.
Haec fabula e Britannia venit, insula ubi dracones, ut dicunt, adhuc in montibus altis habitant. Fortasse, si ad Britanniam ibis et in silvas obscuras intrabis, tu quoque draconem parvum et vulneratum invenies. Et tum—quid facies?
Recordare Lucium. Recordare Ignem.
Amor vincit omnia—etiam dracones.
FABULA BRITANNICA DE DRACONE Narrata a M. Tullio Cicerone E fabulis populorum Britanniae
◊ᴹᴱᴹᴼᴿʸ⁻ᶜᴼᴹᴾᴸᴱᵀᴱ
Hanc fabulam quoque Britanni narrant, de eodem Lucio et eodem dracone.
Post multos annos, cum Lucius iam vir esset et Ignis draco magnus, res mira accidit.
Quodam die Ignis inquietus erat. Non edebat. Non dormiebat. Circum casam ambulabat et caelum spectabat. Lucius eum rogavit: “Quid te vexat, amice?”
Ignis nihil respondit—dracones enim loqui non possunt—sed caput ad montes vertit et sonum tristem fecit.
“Visne ad montes ire?” rogavit Lucius.
Ignis statim laetior videbatur. Alas movit et Lucium spectavit.
“Bene,” dixit Lucius. “Ibimus.”
Lucius in tergum Ignis ascendit—hoc saepe faciebat, nam Ignis eum libenter portabat—et draco in aerem se levavit. Super silvas volaverunt, super flumina, super campos. Ventus frigidus erat sed Lucius Ignem tenebat et calor draconis eum fovebat.
Tandem ad montes altissimos venerunt, montes ubi nubes semper sedent et nix numquam abit. Ignis ad cavernam magnam descendit, cavernam quam Lucius numquam ante viderat.
“Quid hic est, Igni?” rogavit Lucius.
Draco in cavernam intravit. Tenebrae erant, sed oculi Ignis lucebant et viam monstrabant. Profundius et profundius iverunt, donec ad locum venerunt ubi—
Lucius spiritum tenuit.
In medio cavernae draco iacebat—draco antiquus et enormis, maior quam Ignis, maior quam draco niger ille, maior quam quicquam quod Lucius umquam viderat. Squamae eius virides erant, sicut squamae Ignis, sed pallidiores, quasi a longo tempore in tenebris fuissent.
Draco antiquus oculos aperuit. Lucium spectavit, et Lucius timorem sensit—timorem verum, primum timorem quem apud draconem senserat post multos annos.
Sed Ignis ante Lucium constitit et sonum fecit—sonum lenem et amantem, sonum quem Lucius bene cognoscebat. Et draco antiquus respondit eodem sono.
Tum Lucius intellexit. “Haec est mater tua!” clamavit.
Ignis caput movit, quasi confirmaret.
Mater Ignis lente surrexit. Vetus erat et debilis—Lucius videbat ossa sub squamis prominere. Sed oculi eius clari erant et sapientes.
Ad Ignem accessit et caput suum ad caput filii posuit. Duo dracones diu sic manserunt, matris et filii amor silentio expressus.
Tum mater draconis Lucium spectavit. Accessit ad eum—Lucius non fugit, quamquam metus eum tenebat—et eum olfecit. Lente. Diligenter.
Et tum rem miram fecit. Caput submisit—sicut draco niger olim caput Igni submiserat.
“Quod feci?” susurravit Lucius.
Ignis sonum fecit, et mater sua respondit. Quasi loquerentur, quasi explicarent.
Lucius non verba intellegebat, sed sensum intellexit. Mater Ignis ei gratias agebat—gratias quod filium suum servaverat, quod eum curaverat, quod eum amaverat.
“Non est cur gratias agas,” dixit Lucius voce tremula. “Ignis amicus meus est. Eum amo.”
Mater draconis iterum eum spectavit. Tum flammam parvam emisit—non ad eum, sed iuxta eum. Flamma in terra arsit et formam accepit: formam circuli, cum imagine draconis in medio.
“Quid est hoc?” rogavit Lucius.
Ignis pede suo terram tetigit, in ipso circulo.
Lucius intellexit. Signum erat—signum quod Lucius ad familiam draconum pertinebat.
Ab illo die, Lucius saepe ad montes ibat ut matrem Ignis inviseret. Cibum ei ferebat, nam vetus erat et venari non poterat. Et mater draconis eum docebat—non verbis, sed exemplis et imaginibus in flamma factis—de draconibus, de historia eorum, de mundo eorum.
Lucius didicit dracones non bestias esse sicut leones aut ursi. Dracones memoriam longam habebant; dracones historiam suam sciebant; dracones inter se loquebantur, quamquam homines eos intellegere non poterant.
Et didicit rem tristem: dracones pauci erant et pauciores fiebant. Homines eos timebant et necabant. Montes ubi habitabant minores fiebant. Mater Ignis una ex ultimis erat.
“Quid facere possum?” rogavit Lucius.
Mater draconis flammam fecit, et in flamma Lucius imaginem vidit: se ipsum, stantem inter homines et dracones, manus utrisque porrigens.
“Vis ut pacem faciam?” rogavit.
Mater draconis caput movit.
Et hoc Lucius facere conatus est. Per totam Britanniam iter fecit, cum Igne volans, et hominibus monstravit dracones non malos esse. Fabulas narravit de Igne, de matre eius, de amore qui inter hominem et draconem esse poterat.
Aliqui audierunt et crediderunt. Aliqui non audierunt et non crediderunt. Sed Lucius non destitit. Cotidie laborabat, cotidie sperabat, cotidie pro draconibus loquebatur.
Et lente, valde lente, res mutabantur. Hic et illic homo draconem non necabat sed dimittebat. Hic et illic puer draconem vulneratum inveniebat et—sicut Lucius olim fecerat—eum curabat.
“Fecistine satis?” rogavit Lucius matrem Ignis quodam die.
Mater draconis eum diu spectavit. Tum flammam fecit, et in flamma Lucius imaginem vidit: arborem parvam in terra arida crescentem, lente sed firmiter.
“Intellego,” dixit Lucius. “Non omnia statim mutantur. Sed initium feci.”
Mater draconis caput movit et sonum contentum fecit.
Mater Ignis post annos paucos mortua est. Vetus erat, vetustior quam ulli homines sciebant. Ignis iuxta eam sedit cum moreretur, et Lucius iuxta Ignem.
Cum spiritus matris abiisset, Ignis rugitum tristem emisit—rugitum qui per omnes montes Britanniae resonabat, rugitum quem omnes dracones qui adhuc vivebant audierunt et intellexerunt.
Tum, silentio, Ignis matrem suam igne suo cremavit. Hoc mos draconum erat, Lucius didicit: ignis eos in vitam ferebat et ignis eos ex vita ferebat.
Lucius nihil dixit. Tantum iuxta amicum suum stabat et manum in squamis eius ponebat.
Post longum tempus, Ignis ad eum se vertit et caput suum ad pectus Lucii posuit. Draco flebat—an dracones flere possunt? Lucius nesciebat, sed aliquid in oculis Ignis videbat quod lacrimis simile erat.
“Tecum sum, amice,” dixit Lucius. “Semper tecum ero.”
Et sic manserunt, vir et draco, in monte alto, sub caelo stellato, donec aurora venit et novus dies coepit.
Haec fabula nos docet amorem fortiorem esse quam mortem, et amicitiam veram numquam finire, etiam cum amici nos relinquant. Lucius matrem Ignis amavit non quia draco erat, sed quia mater Ignis erat—et hoc sufficiebat.
Ultima fabula de Lucio et Igne, quam pueri Britanni maxime amant.
Multis annis post mortem matris Ignis, res nova accidit.
Lucius—nunc vir mediae aetatis, capillis iam canescentibus—ad cavernam cum Igne volavit, sicut saepe faciebat. Ibi, in loco ubi mater Ignis olim iacebat, aliquid invenerunt quod Lucium valde miravit.
Ova. Tria ova magna, squamis tecta, in nido lapidum calentium.
“Igni,” dixit Lucius voce tremula, “haecine tua sunt?”
Ignis ova spectabat. Accessit ad ea et olfecit. Tum caput levavit et Lucium spectavit—et in oculis eius Lucius laetitiam vidit, laetitiam quam numquam ante viderat.
“Pater es!” clamavit Lucius. “Tu pater es!”
Ignis sonum fecit—sonum laetum et superbum—et circum ova consedit, ea corpore suo tegens.
Per multos dies, Lucius et Ignis ova custodiebant. Ignis ea calefaciebat igne suo; Lucius cibum ferebat ut Ignis vires haberet. Et cotidie ova maiora fiebant, et cotidie Lucius sonum ex eis audire poterat—sonum parvum, sonum vitae novae.
Tandem, una nocte, prima testa fracta est.
Lucius vigilabat—non poterat dormire, tam excitatus erat. Vidit testam moveri, vidit rimam apparere, vidit—
Caput parvum, viride et aureum sicut Ignis, e testa emergens!
“Igni! Specta!”
Ignis caput ad ovum vertit et sonum lenem emisit. Draco parvus, audiens vocem patris sui, magis laborabat. Ala emersit, tum altera, tum totum corpus. Parvulus draco, non maior quam felis, in nido stabat et tremebat.
Ignis eum lingua sua tetigit, sicut mater infantem suum tangit. Parvulus draco sonum fecit—sonum primum, sonum vitae—et ad patrem suum accessit.
Tum secundum ovum fractum est. Et tertium. Ante mediam noctem, tres dracones parvi in nido erant, circa Ignem se volventes, calorem eius quaerentes.
Lucius lacrimabat—non ex tristitia, sed ex gaudio. “O Igni,” dixit, “tu iam solus non es. Familiam habes.”
Ignis Lucium spectavit. Tum capite suo ad eum monstravit—ad Lucium et ad parvulos simul.
Lucius intellexit. Ipse quoque de familia erat.
Parvuli dracones celeriter crescebant. Lucius eis nomina dedit: Flamma, qui maximus erat et audacissimus; Stella, quae pulcherrima erat, squamis in nocte lucentibus; et Parvus, qui minimus erat et semper iuxta Lucium manere volebat.
Ignis eos volare docuit. Lucius eos mansuetudinem docuit. Simul, draco et homo, novam generationem educabant.
Et ubi olim tres erant, mox plures fuerunt. Nam Flamma matrem invenit, et Stella patrem, et etiam Parvus—qui non tam parvus amplius erat!—familiam suam condidit. Dracones, qui paene perierant, nunc iterum florebant.
Lucius, vetus et contentus, haec omnia spectabat. Ignis, vetustior etiam sed adhuc fortis, iuxta eum sedebat.
“Fecimus, Igni,” dixit Lucius. “Fecimus.”
Ignis sonum fecit, sonum contentum et sapientem. Et duo amici—vir et draco, qui tota vita simul fuerant—spectabant dum iuniores dracones per caelum volabant, liberi et laeti et pleni spei.
Et sic fabula finitur—non in morte et tristitia, sed in vita et spe. Nam hoc est quod amor facit: non solum servat quod est, sed creat quod erit. Lucius et Ignis non solum amici erant; auctores erant—auctores futuri melioris.
Haec fabula de puero et dracone non vera est, ut scitis. Sed veritates continet veras: quod amor vincit timorem; quod amicitia vincit solitudinem; quod spes vincit desperationem.
Et fortasse—quis scit?—in montibus Britanniae adhuc dracones habitant, descendentes ab Igne et ab illis qui eum amaverant.
Si quando eos videris—noli timere. Recordare Lucium. Ostende eis amorem.
Et fortasse tu quoque amicum invenies.
FINIS FABULARUM BRITANNICARUM
◊ᴹᴱᴹᴼᴿʸ⁻ᶜᴼᴹᴾᴸᴱᵀᴱ
---