Simul ac Lucia manum Thalassae cepit, mare ipsum mutari visum est. Undae, quae modo lente ad litus adlabebantur, nunc circa navem caeruleam surgere coeperunt, non minaciter sed quasi amplexu quodam. Puella sensit pedes suos a saxo tolli; corpus eius levius factum est, tamquam ipsa quoque ex aqua facta esset.
Thalassa eam in navem duxit. Lucia mirabatur quam parva navis intus esset — aut potius quam magna. Quod enim foris cymba modica videbatur, intus amplissimum spatium continebat. Erant ibi lecti et mensae et armaria, omnia ex ligno tam pallido ut argenteum videretur.
Lucia rogavit quomodo hoc fieri posset, navem intus maiorem esse quam foris.
Thalassa respondit multa esse quae Lucia nondum intellegeret; spatium ipsum aliter se habere in mundo unde ipsa venisset. Addidit tamen Luciam mox haec omnia intellecturam esse; sanguinem enim matris in venis suis habere, qui eam doceret.
Navis iam movebatur, quamquam nemo vela tetenderat nec remos tractabat. Lucia per fenestram spectavit et vidit litus oppidi sui iam longe abesse. Sol iam occiderat; stellae in caelo apparebant, plures et clariores quam umquam viderat. Inter eas stellas, una maxime fulgebat, colore illo caeruleo profundo quem in velis navis agnoverat.
Thalassa dixit illam stellam ducem esse; navem semper illam sequi. Ubi illa stella staret, ibi insulam matris inveniri posse. Addidit iter longum fore — tres dies et tres noctes, si venti faverent.
Lucia, quae numquam antea in mari pernoctaverat, timorem quendam sentire coepit. Nunc demum intellexit se patrem reliquisse, aviam, omnia quae novisset. Quid si Thalassa mentita esset? Quid si mater re vera mortua esset, et haec omnia dolus quidam nefarius esset?
Thalassa, quasi cogitationes puellae legere posset, dixit se intellegere eam timere. Addidit tamen nullum periculum esse; se iuravisse matri Luciae se filiam eius tutam adducturam esse. Praeterea, Luciam ipsam sentire debere veritatem; nonne ipsa sentiret hanc viam rectam esse?
Lucia, cum secum cogitaret, fateri coacta est se re vera Thalassam ipsam non timere. Aliquid in ea femina erat quod fidem ei dabat — non verba eius, sed quaedam qualitas in oculis, in voce, in modo quo se movebat. Erat quasi mare ipsum humanum factum.
Nocte prima, Lucia dormire non potuit. In lecto suo iacebat, undas sub navi sentiens, stellas per fenestram spectans. Cogitabat de patre, qui nunc domum rediisset et filiam suam non invenisset. Cogitabat de avia, quae statim intellexisset quid accidisset. Cogitabat de matre, cuius vix meminerat — solum umbras quasdam, odorem florum, cantum suavem.
Media nocte, surrexit et foras ivit. Thalassa in prora stabat, caelum spectans. Lucia ad eam accessit et rogavit num ipsa numquam dormiret.
Thalassa respondit se non eodem modo dormire quo mortales dormirent. Satis esse sibi undas audire, stellas spectare; hoc modo vires suas reficere. Addidit genus suum antiquissimum esse, ortum ex ipso mari temporibus tam vetustis ut nulla memoria humana eos attingeret.
Lucia rogavit num mater sua quoque talis esset.
Thalassa dixit matrem Luciae non omnino talem esse — dimidiam partem mortalis esse, dimidiam partem maris. Patrem matris, id est avum Luciae, piscatorem fuisse; matrem autem matris ex profundo venisse. Addidit hanc rem complicatam esse; sanguinem maris non aequaliter fluere per generationes. Aliquando filius filiaeve prorsus mortales nascerentur; aliquando prorsus maris; saepissime mixti, ut mater Luciae mixta esset.
Lucia rogavit ipsa quid esset.
Thalassa diu tacuit. Tandem respondit se nescire — nondum. Signa quaedam adesse dixit: modum quo Lucia mare semper amaverat, quo undas intellegere videbatur, quo a navi caerulea attracta erat. Haec omnia indicare Luciam non mere mortalem esse. Sed quantum maris in ea esset, hoc solum tempus indicaturum esse.
Die secundo, Thalassa Luciam docere coepit. Dixit ei multa discenda esse antequam insulam attingerent; matrem enim eius non facilem fore. Amaret filiam suam, sine dubio, sed dura esset, ut mare ipsum durum esse possit.
Primo, Thalassa docuit Luciam aquam audire. Iussit eam in prora sedere, oculos claudere, mentem aperire. Dixit undas loqui, si quis audire sciret; eas narrare de ventis venturis, de piscibus subtus natantibus, de terris longinquis. Lucia primo nihil audiebat praeter sonum usitatum undarum contra navem pulsantium. Sed post multas horas, aliquid aliud sentire coepit — non sonos, sed significationes quasdam, quasi imagines in mente sua formatas.
Thalassa dixit hoc bonum initium esse. Addidit Luciam fortasse plus maris in se habere quam ipsa speraverat.
Secundo die, Thalassa docuit Luciam aquam movere. Hoc multo difficilius erat. Iussit Luciam manum super mare extendere et velle undas ad se venire. Lucia hoc frustra temptabat; undae nihil faciebant quod non iam facerent. Thalassa dixit ei patientiam habendam esse; hanc artem annos discendam esse, non horas.
Tertio die, navis in tempestatem incidit. Caelum, quod serenum fuerat, subito nigrum factum est. Venti ex omnibus partibus simul flare videbantur. Undae, quae modo amicae fuerant, nunc monstrosae surgebant, navem in altum tollentes et in ima deicientes.
Lucia, cum numquam talem tempestatem experta esset, perterrita est. Rogavit Thalassam num navis tuta esset, num peritura essent.
Thalassa respondit tempestatem hanc non naturalem esse; aliquem eam misisse. Esse enim qui adventum Luciae nollent; qui timerent quid puella fieri posset. Hi tempestatem misissent ut navem demergerent vel saltem retardarent.
Lucia rogavit qui illi essent et cur se timerent.
Thalassa dixit hoc longam historiam esse, quam postea narraret. Nunc agendum esse, non loquendum. Iussit Luciam secum ad proram venire.
Ibi stantes, Thalassa manus ad caelum sustulit. Lucia vidit aquam circa feminae corpus surgere, non ex mari sed ex aere ipso, quasi tota Thalassa ex undis constaret. Vox eius, cum canere coepit, non humana sonabat sed quasi ventus ipse personaret.
Tempestas paulatim cedere coepit. Venti debiliores fiebant; undae minores; caelum clarius. Post longum tempus, Thalassa manus demisit. Exhausta videbatur, pallida, vix stare potens.
Lucia eam sustentavit et rogavit num bene se haberet.
Thalassa respondit se bene se habere; solum fessam esse. Talem tempestatem arcere magnam vim requirere; se aliquot horas requieturam esse. Addidit Luciam vigilare debere; si quid accideret, se statim excitandam esse.
Illa nocte, cum Thalassa dormiret, Lucia sola in prora sedebat. Caelum iam clarum erat; stella caerulea ante eos fulgebat, ducens. Mare tranquillum iacebat, quasi numquam tempestas fuisset.
Lucia cogitabat de eis qui tempestatem miserant. Cur eam timerent? Ipsa nihil erat nisi puella quattuordecim annorum, filia piscatoris et feminae quam vix novisset. Nullam potentiam habebat; vix undas audire didiscerat, movere omnino non poterat. Quid in ea esset quod tantum timorem excitaret?
Dum haec cogitabat, aliquid in aqua vidit. Primo putavit delphinum esse vel piscem magnum. Sed cum propius inspexisset, vidit formam humanam — vel paene humanam. Corpus erat feminae, sed cauda piscis loco pedum. Capilli virides circa caput fluitabant. Oculi magni et nigri Luciam spectabant.
Lucia surgere voluit, Thalassam vocare, sed corpus eius moveri non poterat. Non timore, sed quadam vi externa retinebatur.
Creatura ex aqua emersit usque ad umbilicum. Os aperuit et locuta est — non voce audibili, sed mente ad mentem. Dixit se Luciam diu observavisse; ex quo puella nata esset, se eam observavisse. Dixit genus Luciae periculosum esse; mixtum sanguinem semper periculosum fuisse. Addidit Luciam eligere debere cui servire vellet — mari an terrae. Non posse utrique servire.
Lucia, quae nunc loqui poterat quamquam moveri non poterat, rogavit quid illa vellet, cur huc venisset.
Creatura respondit se admonitum venisse. Matrem Luciae eam in sua insula recepturam esse; hoc certum esse. Sed Lucia intellegere deberet matrem non mere amore ductam esse. Uti velle filiam suam; potentiam eius, si qua esset, ad sua consilia vertere. Dixit Luciam cavere debere; non omnes qui eam amarent ei bona velle.
Lucia rogavit cur haec sibi diceret; cur curae sibi esset.
Creatura risit — non sono sed sensu quodam in mente Luciae. Respondit se non curare de Lucia ipsa; se curare de aequilibrio. Nimis potentiae in unis manibus periculosum esse, sive in manibus maris sive in manibus terrae. Dixit se spectare, semper spectare; se interventuram esse si necesse esset.
Deinde, tam subito quam apparuerat, creatura in aquas demersit. Lucia sensit vim quae eam retinuerat evanescere; poterat iam moveri. Surrexit, tremens, et aquam ubi creatura fuerat spectavit. Nihil ibi erat praeter undas tranquillas et stellas in eis reflectas.
Mane sequenti, Lucia Thalassae de creatura narravit. Dixit se feminam in aqua vidisse, cum cauda piscis loco pedum; illam sibi multa dixisse de matre, de periculo, de electione.
Thalassa audivit, vultu gravi. Tandem dixit creaturam illam unam ex Vetustis fuisse — genere antiquiore quam suo, ex primis temporibus maris orto. Addidit eas raro cum hominibus vel cum genere Thalassae loqui; si haec apparuisset, causam gravem habere.
Lucia rogavit num vera dixisset de matre sua.
Thalassa diu tacuit. Tandem respondit se nescire omnia consilia matris Luciae; neminem scire. Sed hoc scire: matrem vere amare filiam suam. Addidit amorem et utilitatem non semper separari posse; matrem fortasse utrumque velle — et filiam suam et potentiam filiae. Dixit hoc non necessario malum esse; parentes saepe filiis suis uti, sed amare eos nihilominus.
Lucia rogavit quid ipsa facere deberet.
Thalassa dixit Luciam debere matrem suam cognoscere, tum iudicare. Non credere omnibus quae alii dicerent, sive bona sive mala; ipsa videre, ipsa audire, ipsa intellegere. Addidit Luciam fortiorem esse quam sciret; sanguinem maris in ea esse, sed etiam sanguinem terrae. Hanc mixturam raram esse et potentissimam, si recte uteretur.
Meridie tertii diei, insula apparuit. Primo nihil erat nisi linea obscura in horizonte; tum montes, silvas, litus album. Insula maior erat quam Lucia expectaverat — non parva, ut insulae in fabulis, sed vastissima, cum montibus altis et vallibus profundis.
Thalassa dixit hanc insulam nullum nomen habere quod homines pronuntiare possent; genus suum eam vocare sono qui erat quasi susurrus undarum in litore. Addidit matrem Luciae in palatio in monte altissimo habitare; iter longum esse a litore.
Navis ad litus appulit. Lucia in harenam descendit et sensit aliquid statim — vim quandam in terra ipsa, quasi insula viveret et respiraret. Aer aliter olebat; lux aliter cadebat; omnia erant simul familiaria et aliena.
In litore, agmen feminarum eas expectabat. Omnes erant pulchrae, omnes pallidae, omnes cum capillis longissimis variorum colorum — caeruleis, viridibus, argenteis. Lucia intellexit has omnes eiusdem generis esse cuius Thalassa erat.
Una ex eis, quae prae ceteris stabat, processit. Lucia statim scivit quid esset. Capilli eius non caerulei erant nec virides, sed nigri — nigri ut nox, ut profundum maris, ut caelum sine stellis. Oculi eius, cum Luciam intuerentur, erant mixti coloris, pars caerulei, pars illius coloris fusci quem Lucia in speculo viderat.
Femina nihil dixit. Tantum Luciam aspexit, diu et quiete, quasi totam eius animam legeret. Tum bracchia aperuit.
Lucia ad eam cucurrit. Bracchia matris eam cinxerunt. Odor ille quem vix meminerat — flores et sal et aliquid aliud quod nominare non poterat — eam circumdedit. Audivit matrem susurrantem, non verbis sed sono illo qui erat quasi unda in litore.
Post longum tempus, mater eam dimisit et aspexit. Dixit Luciam crevisse; pulchram factam esse. Dixit se eam diu expectavisse; tempus nunc adesse. Addidit multa Luciam discere debere; potentiam in ea esse maiorem quam sciret. Monuit iter difficile fore, sed Luciam dignam esse.
Lucia, lacrimis manantibus, rogavit cur mater eam reliquisset; cur quattuor annos cum patre vixisset putans matrem mortuam esse.
Mater vultu tristi respondit se coactam esse. Addidit periculum fuisse; inimicos in terra fuisse qui Luciam quaesissent. Tutius fuisse eam in oppido piscatorum latere, ubi nemo eam quaereret. Dixit se semper eam observavisse, per mare, per stellas, per vias quas mortales non intellegerent. Numquam vere eam reliquisse.
Lucia rogavit quid periculi fuisset, qui inimici.
Mater dixit haec omnia postea narranda esse; nunc Luciam fessam esse post iter longum. Requiescere debere; cras discere incipere. Addidit multa explicanda esse, sed tempus eis esse; nunc Luciam tutam esse, domi esse.
Lucia, quae vix stare poterat ex lassitudine, matri obtemperavit. Cum per agmen feminarum duceretur, per viam longam quae in montem ascendebat, unum cogitabat: se domi esse. Non in oppido suo, non in domo patris, sed hic, in hac insula aliena, cum hac matre quam vix novisset.
Animo sentiebat hoc verum esse. Aliquid aliud dicebat eam cavere debere — meminisse verborum creaturae, non credere omnibus.
Lucia utrumque audivit. Utrumque in corde suo servavit. Et cum tandem in lecto quodam posita dormiret, somniavit de mari et de terra, de patre et de matre, de electione quae ante eam stabat.
In somno, unda ad eam venit et verba susurravit quae mane non meminisset. Sed aliquid ex eis remansit — sententia quaedam in fundo animae, expectans tempus suum.
Continuabitur...
---