###
Ferunt Marcum et Lucium fratres fuisse, quorum alter sedecim annos natus esset, alter quattuordecim. Dicunt eos Romae habitavisse cum patre Gaio Tullio Rufo, quem mercatorem esse constabat.
Quadam die mane pater ad filios accessisse dicitur. Narravit se anulum aureum amisisse, quem avus suus ei dedisset. Addidit anulum magni sibi esse, quod memoria avi contineretur. Rogavit num filii anulum quaerere vellent.
Marcus fratri dixisse fertur se investigare cupere. Lucius respondisse dicitur se quoque adiutaturum esse. Putabat enim se et fratrem mysteria bene solvere posse.
Primum patrem rogaverunt ubi anulum novissime vidisset. Pater respondisse dicitur se pridie in foro negotium egisse. Narravit se postea in balneumisse ut se lavaret. Addidit se in balneo anulum adhuc habuisse, quod eum in digito vidisset. Sed domum reversum se anulum non iam habuisse.
Marcus Lucio dixit ad balneum eundum esse. Putabat enim, si pater anulum in balneo habuisset, ibi fortasse relictum esse.
Ad balneum profecti sunt. Marcus custodem rogavit num anulum aureum invenisset. Custos negavit se quicquam tale vidisse. Sed addidit servum quendam nomine Davum heri ibi laboravisse, qui res perditas semper invenire soleret. Dixit Davum in Subura habitare.
Lucius fratri susurravit Davum quaerendum esse. Putabat enim servum illum fortasse anulum vidisse. Marcus annuit se consentire.
Rogaverunt custodem ubi Davum invenire possent. Custos respondit Davum hodie mane ad forum iturum esse ut olera emeret pro domino suo.
Fratres ad forum festinaverunt. Marcus dixit se homines rogaturum esse num Davum viderent. Multi mercatores in foro esse dicebantur. Senex quidam, rogatus, respondit se Davum cognoscere. Narravit eum ad tabernam vini prope templum Vestae ire solere.
Haec audientes, fratres ad tabernam illam contenderunt. Ibi invenerunt virum qui dixit se Davum esse. Marcus eum rogavit num heri in balneo laboravisset. Davus respondit se ibi laboravisse.
Marcus tum rogavit num anulum aureum invenisset. Dixit patrem suum anulum amisisse qui magni momenti esset. Davus primo negavit se quicquam invenisse. Sed Lucius fratri susurravit Davum mentiri sibi videri, quod oculi eius huc illuc se moverent.
Marcus Davo graviter dixit se scire eum anulum invenisse. Addidit, nisi anulum redderet, se ad tresviros iturum esse qui eum furem esse pronuntiarent.
His verbis territus, Davus tandem confessus esse dicitur se anulum quidem invenisse. Sed narravit se eum servo cuiusdam tabernarii vendidisse pro quinque denariis. Putaverat enim anulum nullius esse.
Lucius rogavit quis servus ille esset. Davus respondit eum nomine Syrum esse, qui in taberna vini laboraret. Addidit Syrum anulos aureos colligere amare.
Fratres ad aliam partem fori ierunt ubi multae tabernae vini erant. Primam tabernam ingressi, tabernarium rogaverunt num servum nomine Syrum haberet. Tabernarius respondit se talem servum habere, qui intus esset.
Syrus vocatus est. Marcus ei dixit se scire eum anulum a Davo emisse. Rogavit num anulum adhuc haberet an vendidisset.
Syrus primo negavit se de ullo anulo scire. Sed Lucius tabernario dixit se cognovisse servum eius anulos furari solere. Addidit, nisi veritatem diceret, se domino rem totam narraturum esse.
Syrus, timens ne puniretur, confessus est se anulum emisse. Sed narravit se eum iam artifici cuidam vendidisse qui prope Forum Romanum habitaret. Dixit artificem in vico Argentario tabernam habere.
Marcus iratus dixit Syrum secum ad artificem ducendum esse. Minatus est, si mentiretur, se eum ad tresviros ducturum esse.
Syrus eos per vias duxit ad tabernam artificis. Artifex erat senex nomine Gaius Maecius. Marcus ei narravit se anulum patris quaerere. Dixit Syrum anulum ei vendidisse.
Artifex respondit se quidem anulum aureum heri emisse. Sed narravit se eum non iam habere, quod matronae cuiusdam eum vendidisset ipsa illa mane.
Lucius rogavit quae matrona esset. Artifex dixit se nomen eius ignorare. Sed narravit eam villam magnam in colle Quirinali habere. Addidit servam eius semper vestes rubras gessisse.
Fratres ad collem Quirinalem contenderunt. Marcus Lucio dixit servam veste rubra quaerendam esse. Putabat enim eam facile cognosci posse.
Per vias ambulantes, oculos circumferebant. Tandem Lucius clamavit se servam veste rubra videre. Illa per viam ambulabat cistam ferebat.
Ad eam cucurrerunt. Marcus rogavit num domina eius hodie anulum aureum emisset ab artifice. Serva respondit dominam suam, quae Claudia Pulchra vocaretur, pretiosas res emere amare. Addidit eam hodie mane multa emisse.
Lucius rogavit num ad dominam ire possent. Serva dubitavit. Sed Marcus dixit rem magni momenti esse. Tandem serva annuit se eos ducturam esse.
Villa magna et pulchra erat. Serva eos in atrium introduxit. Ibi matrona pulchra sedebat, quae multos anulos in digitis gerebat.
Marcus eam salutavit et dixit se filium Gai Tulli Rufi esse. Narravit patrem suum anulum amisisse qui avus eius dedisset. Dixit anulum per multas manus venisse. Rogavit num illa anulum aureum hodie ab artifice emisset.
Claudia Pulchra respondit se quidem anulum pulchrum emisse. Marcus rogavit num anulum sibi ostendere posset.
Matrona anulum ostendit. Marcus statim cognovit hunc anulum patris esse. Vidit enim inscriptionem habere: “G.T.R.” - litteras nominis patris.
Marcus dixit hunc esse anulum patris sui. Ostendit inscriptionem et narravit litteras nominis patris esse. Claudia Pulchra anulum attente inspexit. Vidit inscriptionem veram esse.
Matrona dixit se ignoravisse anulum alienum esse. Addidit se anulum libenter reddere velle, si Marcus ei denarios redderet quos dedisset. Narravit se quindecim denarios dedisse.
Marcus respondit se tantum decem denarios habere. Sed promisit se patrem rogaturum esse ut reliquos denarios mitteret. Dixit patrem probum esse qui promissa servaret.
Claudia annuit se Marco credere. Dixit eum bonum iuvenem videri. Anulum ei tradidit.
Fratres laeti domum cucurrerunt. Patri anulum ostenderunt. Pater gavisus esse dicitur. Dixit filios suos callidissimos esse. Rogavit quomodo anulum invenissent.
Marcus narravit se et Lucium per totam urbem ambulavisse. Dixit multos homines rogavisse. Narravit se a Davo ad Syrum venisse, a Syro ad artificem, ab artifice ad matronam.
Pater dixit se filiis gratias maximas agere. Dedit eis viginti denarios - quindecim pro Claudia Pulchra reddendos, quinque pro filiis ipsis.
Lucius Marco dixit se putare eos bene egisse. Marcus respondit se sperare alia mysteria esse solvenda. Addidit sibi placere investigare.
Postridie Marcus et Lucius in foro ambulabant. Occurrit eis Quintus Hortensius, filius rhetoris nobilis, qui in eadem vicinia habitabat. Quintus tristis esse videbatur.
Marcus rogavit quid ei esset. Quintus narravit librum pretiosum sibi furatum esse. Dixit librum esse exemplar Annalium Ennii quod pater suus magni aestimaret. Addidit patrem valde iratum esse.
Lucius rogavit quando librum amisset. Quintus respondit se heri in Bibliotheca Octaviae studuisse. Narravit se librum in mensa reliquisse dum ad latrinam iret. Sed cum rediisset, librum non iam fuisse.
Marcus dixit se et Lucium librum quaesituros esse. Putabat enim furem inveniri posse.
Rogavit Quintus num alios in bibliotheca vidisset. Quintus respondit tres viros ibi fuisse. Primus erat senex qui de re militari legebat. Secundus erat adulescens qui carmina scribebat. Tertius erat vir mediae aetatis qui multum notabat.
Marcus Lucio dixit ad bibliothecam eundum esse. Putabat enim custodem fortasse aliquid vidisse.
Ad Bibliothecam Octaviae ierunt. Custos erat vir gravis nomine Titus Livius (non ille historicus, sed alius). Marcus eum rogavit num heri librum furatum esse sciret.
Titus respondit se audivisse iuvenem quendam clamavisse librum suum amissum esse. Sed negavit se vidisse quis librum tulisset. Addidit multos homines in bibliotheca fuisse.
Lucius rogavit num tres viros quos Quintus descripsisset vidisset. Titus respondit se eos cognoscere. Narravit senexem saepe venire qui semper de re militari legeret. Dixit adulescentem quoque notum esse qui carmina scribere amaret. Tertium virum, addidit, minus cognitum esse.
Marcus rogavit num sciret ubi tres viri habitarent. Titus dixit se scire senem in Esquiliis habitare. Adulescentem, narravit, in Subura habitare. Tertium virum dixit se ignorare unde venisset.
Fratres consilium ceperunt. Marcus dixit primum tertium virum quaerendum esse, quod minus cognitus esset. Putabat enim suspectissimum esse.
Rogaverunt Titum num tertium virum hodie vidisset. Titus respondit eum non venisse. Sed dixit se meminisse virum togam maculatam gessisse et saccum magnum habuisse.
Lucius fratri dixit saccum magnum suspectum esse. Putabat enim furem librum in sacco celavisse.
Marcus Titum rogavit num aliquid aliud de viro sciret. Titus cogitavit. Tandem dixit se meminisse virum cum tabernario quodam locutum esse de codicibus emendis. Putabat tabernarium in Argileto esse.
Fratres ad Argiletum festinaverunt. Illa regio erat plena tabernarum ubi libri vendebantur. Primum tabernarium rogaverunt num virum togam maculatam gerentem vidisset.
Tabernarius respondit se talem virum non vidisse. Sed dixit vicinum suum multos homines videre qui libros vendere vellent.
Ad secundam tabernam ierunt. Hic tabernarius dixit se heri virum togam maculatam vidisse qui libros vendere voluisset. Narravit virum plures libros attulisse.
Marcus rogavit num libros emisisset. Tabernarius respondit se unum librum emisse - exemplar Bellum Gallicum. Dixit se ceteros libros non emisse quod nimio pretio venderet.
Lucius rogavit num virum hodie vidisset. Tabernarius negavit. Sed dixit virum dixisse se cras rediturum esse cum aliis libris.
Marcus tabernario dixit se putare virum libros furari. Rogavit num, si vir cras rediret, eum detineret dum fratres vocarentur.
Tabernarius dubitavit. Sed Marcus dixit se praemium daturum esse si adiuvaret. Tandem tabernarius annuit se facturum esse quod rogaretur.
Postridie mane fratres ad tabernam redierunt. Tabernarius nuntiavit virum non venisse. Sed puer quidam, qui puerum tabernarii adiuvabat, dixit se virum togam maculatam vidisse prope templum Saturni.
Fratres ad templum Saturni cucurrerunt. Ibi viderunt virum qui togam maculatam gerebat et saccum magnum ferebat. Propius accesserunt.
Marcus virum salutavit et rogavit num libros venderet. Vir respondit se quaedam volumina habere. Marcus rogavit num ostendere posset.
Vir saccum aperuit. Intus erant quinque libri. Marcus unum inspexit. Erat exemplar carminum Catulli. Secundum erat Historia Herodoti. Tertium... Marcus inhiavit. Erat Annales Ennii.
Lucius fratri susurravit hunc esse librum Quinti. Marcus annuit. Sed cogitavit quomodo probare posset librum furatum esse.
Marcus virum rogavit unde libros habuisset. Vir respondit se ex bibliotheca avi sui habere. Dixit avum suum multos libros collegisse.
Sed Lucius notavit librum Ennii novum videri. Putabat enim librum recens scriptum esse, non antiquum. Marcus quoque hoc vidit.
Marcus virum rogavit cur liber Ennii tam novus videretur si ex bibliotheca avi venisset. Vir haesitavit. Dixit... dixit avum suum novam copiam emisse.
Lucius dixit se nosse hunc librum esse Quinti Hortensii. Narravit librum heri ex Bibliotheca Octaviae furatum esse. Vidit enim notam in margine quam Quintus fecisset.
Vir palluit. Negavit se librum furavisse. Dixit amicum quendam sibi librum dedisse.
Marcus dixit se non credere. Addidit se ad tresviros iturum esse nisi vir veritatem diceret.
Vir tandem confessus est se librum ex bibliotheca tulisse. Narravit se pecunia egere. Putaverat neminem visurum esse librum abesse. Dixit se paenituisse.
Marcus dixit virum librum reddere debere. Addidit, si hoc faceret et ceteros libros furatos redderet, se fortasse non ad tresviros iturum esse.
Vir annuit. Dixit ceteros libros quoque ex bibliotheca furatos esse. Promisit omnes redditurum esse.
Fratres virum ad Bibliothecam Octaviae duxerunt. Tito custodi rem totam narraverunt. Titus valde iratus erat. Sed Marcus rogavit num, si vir omnes libros redderet, poena levior dari posset.
Titus cogitavit. Tandem dixit se Quintum Hortensium rogaturum esse quid fieri vellet, quod eius liber furatus esset.
Quintus vocatus est. Cum audivisset librum inventum esse, gavisus est. Dixit se patri rem narrare debere.
Pater Quinti, rhetor nobilis, ad bibliothecam venit. Audivit quomodo Marcus et Lucius librum invenissent. Dixit fratres callidissimos esse. Rogavit num praemium acciperent.
Marcus respondit se non propter praemium egisse. Sed rhetor insistebat. Dedit eis decem denarios et invitavit eos ad cenam in villa sua.
Fur autem traditus est tresviros qui eum puniturum esse dixerunt. Sed quod omnes libros reddiderat, poena levior data esse dicitur.
Lucius Marco dixit se putare eos iterum bene egisse. Marcus annuit. Dixit sibi placere iustitiam servare.
Paucis diebus post, pater Marcus et Lucium vocavit. Dixit rem gravem accidisse. Narravit amicum suum, Publium Cornelium, nuntium accepisse qui diceret filium eius Athenis aegrotare graviter. Nuntius rogaverat ut pecunia mitteretur pro medico.
Sed Publius dubitabat num nuntius verus esset. Dixit filium suum, Marcum Cornelium, semper sanum fuisse. Timebat ne nuntius falsus esset.
Pater fratrum rogavit num investigare possent. Marcus et Lucius promiserunt se rem exploratuos esse.
Primum Publium Cornelium visitaverunt. Publius eis nuntium ostendit. Nuntius litteris scriptus erat quae dicebantur ab amico filii Athenis venisse. Scriptor dicebat se nomine Gaium Valerium esse. Narrabat Marcum Cornelium febre laborare. Rogabat ut centum denarii mitterentur ad tabernam quandam in Piraeo.
Lucius dixit rem suspectam esse. Putabat enim, si Marcus Cornelius vere aegrotaret, ipsum scripsisse.
Marcus Publium rogavit num filium suum Gaium Valerium cognoscere dixisset. Publius respondit filium suum multos amicos Athenis habere, sed se nomen Gai Valerii non meminisse.
Marcus dixit primum explorandum esse num Gaius Valerius vere Athenis esset. Sed Lucius dixit hoc difficile esse, quod Athenae longe abessent.
Tunc Marcus consilium cepit. Dixit in foro multos negotiatores esse qui cum Graecia negotiarentur. Putavit aliquem fortasse nomen Gai Valerii cognoscere.
Ad forum ierunt. Rogaverunt mercatores qui cum Athenis negotiabantur. Tertius mercator, Sextus Atilius nomine, dixit se Gaium Valerium cognoscere. Narravit eum iuvenem esse qui Athenis studeret. Sed addidit se audivisse Gaium Valerium abhinc mensem Romam rediisse.
Haec audientes, fratres gavisi sunt. Si Gaius Valerius Romae esset, nuntius falsus esse deberet!
Rogaverunt Sextum ubi Gaius Valerius habitaret. Sextus respondit se putare eum in Viminal habitare cum patre suo.
Ad Viminalem festinaverunt. Post aliquam quaestionem, domum Valeriorum invenerunt. Servus ianuam aperuit.
Marcus rogavit num Gaius Valerius domi esset. Servus respondit eum in horto esse.
Gaius Valerius erat adulescens viginti annos natus. Marcus eum salutavit et rogavit num Marcum Cornelium cognosceret.
Gaius respondit se optime eum cognoscere. Dixit eos simul Athenis studuisse. Rogavit num aliquid ei accidisset.
Marcus narravit nuntium ad patrem Marci Cornelii venisse qui diceret Marcum aegrotare. Dixit nuntium Gai Valerii nomine scriptum esse.
Gaius valde miratus est. Negavit se ullum nuntium scripsisse. Dixit se Romam abhinc mensem redisse. Addidit Marcum Cornelium, cum abisset, sanum fuisse.
Lucius rogavit num scire posset quis nuntium falsum misisset. Gaius cogitavit. Dixit se suspicari aliquem nomen suum usurpavisse.
Marcus Gaium rogavit num secum ad Publium Cornelium venire vellet ut rem explicaret. Gaius annuit se libenter venturum esse.
Ad domum Publii redierunt cum Gaio. Publius, cum Gaium vidisset, narrantem se nuntium non scripsisse, intellexit fraudem paratam esse.
Sed rogavit quis fraudem fecisset. Marcus dixit nuntium inspiciendum esse. Putabat enim litteras fortasse aliquid indicaturas esse.
Nuntium attente inspexerunt. Lucius notavit litteras similes esse his quae in tabulis quibusdam in foro viderentur. Dixit se vidisse tabellarium in foro qui litteras pro aliis scriberet.
Marcus dixit ad tabellarium eundum esse. Putabat eum fortasse meminisse quis nuntium scribere rogavisset.
Ad forum redierunt. Tabellarium invenerunt qui in angulo stabat. Marcus ei nuntium ostendit et rogavit num has litteras scripsisset.
Tabellarius litteras inspexit. Dixit se has litteras scripsisset. Narravit virum quendam pridie venisse qui rogavisset ut nuntium scriberet. Dixit virum togam nigram gessisse et barbam habuisse.
Lucius rogavit num nomen viri sciret. Tabellarius negavit. Sed dixit virum cum tabernario quodam locutum esse qui prope staret.
Tabernarium illum quaesierunt. Tabernarius dixit se virum togam nigram gerentem cognoscere. Narravit eum saepe in foro esse qui homines de pecunia rogaret. Putabat eum in Suburra habitare.
Marcus cogitavit. Dixit virum mendicum esse qui fraudem faceret ut pecuniam obtineret.
Rogavit tabernarium num virum hodie vidisset. Tabernarius respondit se eum hora prima vidisse prope templum Castoris.
Ad templum Castoris contenderunt. Ibi invenerunt virum togam nigram gerentem et barbam habentem qui homines de pecunia rogabat.
Marcus et Lucius ad eum accesserunt. Marcus rogavit num nuntium ad Publium Cornelium misisset.
Vir primo negavit. Sed Lucius dixit se tabellarium rogavisse qui eum descripserat. Addidit se ad tresviros iturum esse nisi verum diceret.
Vir tandem confessus est se nuntium misisse. Narravit se pecunia egere. Dixit se audivisse Publium Cornelium divitem esse. Putaverat eum pecuniam missurus esse sine quaestione.
Marcus dixit hoc fraudem gravem esse. Addidit eum puniri debere.
Virum ad tresviros duxerunt. Tresviri, cum rem audivissent, virum in carcerem miserunt.
Publius Cornelius fratribus gratias egit. Dixit eos sibi magnum beneficium fecisse. Dedit eis viginti denarios et invitavit eos ad cenam.
Marcus et Lucius domum laeti redierunt. Lucius dixit se putare malos homines semper inveniendos esse. Marcus annuit. Addidit iustitiam semper vincere debere.
Quodam die senator quidam, Appius Claudius nomine, fratres quaesivit. Narravit equum pretiosum sibi furatum esse. Equus erat ex Hispania, albus, nomine Fulmen.
Appius dixit equum magni esse. Pretium eius erat quinquaginta aurei. Rogavit num fratres equum invenire possent.
Marcus rogavit quando equum amisset. Appius respondit se equum heri vespere in stabulo reliquisse. Sed mane eum non fuisse. Addidit ianuam stabuli fractam esse.
Lucius dixit furem equum rapuisse. Putabat enim ianuam fractam id ostendere.
Rogaverunt num aliquem suspectum haberet. Appius dixit se neminem suspicari. Narravit multos servos habere qui omnes fideles viderentur.
Marcus dixit ad stabulum eundum esse. Putabat vestigia fortasse aliquid indicatura esse.
Ad villam Appii in Palatino ierunt. Stabulum erat post villam. Ianua vere fracta erat. Marcus ianuam inspexit. Vidit lignum vetustum esse quod facile frangi potuisset.
In terra prope stabulum, Lucius vestigia invenit. Vestigia erant equi et hominis. Dixit vestigia ad portam hortii ducere.
Vestigia secuti sunt. Porta horti quoque aperta erat. Extra portam, vestigia per viam ducebant.
Marcus dixit vestigia sequenda esse. Putabat ea ad furem ductura esse.
Per vias vestigia secuti sunt. Vestigia eos ad Portam Capenam ducebant. Extra urbem, vestigia per Viam Appiam ducebant.
Lucius dixit furem equum ex urbe duxisse. Putabat eum vendere velle.
Vestigia mille passus secuti sunt. Tandem ad villam rusticam pervenerunt. In horto villae videbant equum album qui pascebat.
Marcus Lucio dixit hunc equum Fulmen esse debere. Propius accesserunt.
Equus vere albus erat et magnus. Sed Marcus cogitavit quomodo probare posset hunc equum Appii esse.
Ad ianuam villae ierunt. Colonus ianuam aperuit. Marcus eum rogavit cuius equus albus esset.
Colonus respondit equum fratris sui esse qui eum heri emisset. Dixit fratrem suum equum quadraginta aureis emisse.
Lucius dixit equum furatum esse. Narravit Appio Claudio equum amissum esse.
Colonus valde miratus est. Dixit fratrem suum probum esse qui numquam res furatas emeret. Addidit fratrem ab homine quodam in via equum emisse.
Marcus rogavit ubi frater esset. Colonus respondit eum in agro esse sed mox rediturum esse.
Exspectaverunt. Post paulam vir ad villam venit. Hic erat frater coloni, Titus Flavius nomine.
Marcus ei rem exposuit. Dixit equum Appii Claudii esse. Titus negavit se scivisse equum furatum esse. Narravit se heri in via hominem invenisse qui equum venderet. Dixit hominem pretium bonum petivisse.
Lucius rogavit qualis homo esset. Titus descripsit eum iuvenem esse, rubeum, cicatricem in gena habentem.
Marcus dixit hunc furem esse. Rogavit num sciret quo vir isset.
Titus respondit virum dixisse se Romam rediturum esse. Marcus Lucio dixit ad urbem redeundum esse ut virum quaererent.
Sed primo Tito dixerunt equum ad Appium reddendum esse. Titus annuit, sed dixit se quadraginta aureos amissurum esse. Marcus promisit se Appium rogaturum esse ut ei aliquid daret.
Equum ad urbem duxerunt. Appius, cum equum vidisset, gavisus est. Dixit hunc vere Fulmen esse.
Marcus ei narravit Titum Flavium equum bona fide emisse. Rogavit num Tito aliquid dare posset.
Appius annuit. Dixit se Tito viginti aureos daturum esse. Non erat quantum Titus dederat, sed melius erat quam nihil.
Tunc Appius rogavit num furem invenire possent. Marcus dixit se virum iuvenem, rubeum, cicatricem habentem quaerere debere.
Talis vir non facile inveniri poterat. Sed Marcus consilium cepit. Dixit multos iuvenes in palestra esse. Putabat aliquem fortasse virum talem cognoscere.
Ad Thermae Agrippae ierunt. Multi iuvenes ibi erant qui exercebant. Marcus eos rogabat num iuvenem rubeum cum cicatrice cognoscerent.
Tandem unus respondit se talem iuvenem cognoscere. Dixit eum nomine Quintum Sertorium esse qui saepe in thermis esset. Addidit eum hodie non venisse sed cras venire solere.
Marcus rogavit ubi Quintus habitaret. Iuvenis respondit se putare eum prope Suburam habitare, sed locum certum ignorare.
Fratres domum redierunt. Postridie mane ad thermas redierunt. Rogaverunt num Quintus Sertorius venisset.
Servus thermarum dixit Quintum intus esse. Marcus et Lucius intraverunt. In palaestra invenerunt iuvenem rubeum qui cicatricem in gena habebat.
Marcus ad eum accessit et rogavit num Quintus Sertorius esset. Iuvenis annuit.
Marcus tum rogavit num heri equum album vendidisset. Quintus subito timidus factus est. Rogavit cur id sciret.
Lucius dixit equum Appii Claudii furatum esse. Dixit eos scire Quintum equum rapuisse et vendidisse.
Quintus primo negavit. Sed Marcus dixit Titum Flavium eum descripsissse. Addidit se ad tresviros iturum esse.
Quintus tandem confessus est se equum rapuisse. Narravit se pecunia egere ad aes alienum solvendum. Dixit se paenituisse.
Marcus dixit eum ad Appium venire debere ut veniam peteret. Quintus timebat. Sed promisit se facturum esse.
Ad villam Appii eum duxerunt. Appius, cum Quintum vidisset, valde iratus erat. Sed Quintus ad genua cecidit et veniam petiit. Narravit se pecunia egere. Promisit numquam iterum furandum esse.
Appius diu cogitavit. Tandem dixit se Quinto veniam daturum esse, si pecuniam quam acceperat redderet. Quintus promisit se triginta aureos (quod de quadraginta habebat) redditurum esse. Reliquos decem aureos in aes alienum dederat.
Appius annuit. Sed dixit Quintum decem aureos ei debere. Rogavit num Quintus laborare posset ut pecuniam redderet.
Quintus respondit se equos bene curare posse. Appius dixit eum in stabulo suo laborare posse ut debitum solveret.
Sic res confecta est. Appius equum recuperavit et triginta aureos. Quintus libertatem tenuit sed debitor factus est.
Marcus et Lucius domum redierunt. Appius eis centum denarios dederat pro labore. Lucius fratri dixit se putare interdum misericordiam meliorem esse quam poenam. Marcus annuit. Dixit Appium sapientem esse qui Quinto occasionem dedisset se emendandi.
Negotiator quidam, Lucius Domitius nomine, ad patrem fratrum venit. Narravit se signum antiquum emisse quod Aegyptiacum esse diceretur. Sed amicus quidam dixerat signum falsum esse.
Domitius rogavit num Marcus et Lucius signum inspicere possent. Putabat eos, qui iam tot mysteria solvisscent, veritatem invenire posse.
Marcus et Lucius signum inspexerunt. Erat parvum, ex auro, figuras hieroglyphicas habens. Domitius dixit se signum mille denarios dedisse.
Lucius dixit se parum de Aegypto scire. Putabat aliquem qui res Aegyptiacas cognoscerent consulendum esse.
Marcus annuit. Dixit in templo Isidis sacerdotes esse qui de Aegypto multa scirent. Putabat eos rogandos esse.
Ad templum Isidis ierunt. Sacerdos erat Aegyptius nomine Ammonius. Marcus ei signum ostendit et rogavit num antiquum esset an falsum.
Ammonius signum diu inspexit. Tandem dixit figuras recte factas esse. Sed addidit aurum nimis clarum esse. Narravit aurum antiquum obscurius esse solere.
Lucius rogavit num signum falsum esse crederet. Ammonius dixit se putare signum recens factum esse sed ad exemplar antiquum.
Marcus rogavit quomodo id probare possent. Ammonius dixit fabrum metallorum posse dicere num aurum antiquum esset an recens.
Fratres frabum quaesierunt. Fabrum nomine Gaium Marcellum invenerunt qui in Vico Toscario tabernam habebat. Marcus ei signum ostendit et rogavit num aurum inspicere posset.
Gaius aurum probavit. Dixit aurum purum esse sed recens. Narravit se posse dicere aurum recens esse quod adhuc splenderet. Aurum antiquum, addidit, obscurum esset.
His auditis, Marcus Lucio dixit signum falsum esse. Putabat Domitium deceptum esse.
Sed rogavit quis signum fecisset. Domitium rogare debebant unde signum emisset.
Ad Domitium redierunt. Narraverunt signum falsum esse. Domitius valde iratus erat. Dixit se deceptum esse.
Marcus rogavit unde signum emisset. Domitius respondit se ab artifice quodam in foro emisse qui multa Aegyptiaca venderet. Dixit artificem nomine Decium Silanum esse.
Fratres ad forum ierunt. Tabernam Decii Silani invenerunt. In taberna erant multa quae Aegyptiaca esse dicebantur - statuae, vasa, signa.
Marcus Decium rogavit unde res haberet. Decius respondit se eas ex Aegypto importare. Dixit naves suas saepe Alexandriam ire.
Sed Lucius notavit omnes res nimis novas videri. Putabat eas falsas esse.
Marcus Decio dixit signum quod Domitius emisset falsum esse. Decius negavit. Dixit omnes res suas veras esse.
Lucius dixit se fabrum metallorum rogavisse qui dixerat aurum recens esse. Decius palluit. Tunc dixit... dixit fortasse signum recens restauratum esse.
Marcus dixit hoc mendacium esse. Rogavit num omnes res in taberna falsae essent.
Decius tandem confessus est se signa falsa facere. Narravit se artificem habere qui ad exempla antiqua nova faceret. Dixit se putavisse neminem visurum esse differentiam.
Marcus dixit hoc fraudem esse. Addidit Decium Domitio pecuniam reddere debere.
Decius nolebat. Sed Lucius dixit se ad aediles iturum esse qui negotiatores punirent. Decius timebat. Promisit Domitio mille denarios redditurum esse.
Ad Domitium cum Decio ierunt. Decius pecuniam reddidit. Sed Marcus aedilibus rem narravit. Aediles tabernam Decii clauserunt et eum multa punierunt.
Domitius fratribus gratias egit. Dixit se fere magnam pecuniam amissurum fuisse. Dedit eis quinquaginta denarios.
Lucius Marcus dixit se putare multos homines decipi ab artifice bus malis. Marcus annuit. Dixit vigilandum semper esse et veritatem quaerendam.
Pater fratrum, his rebus auditis, dixit filios suos sibi honori esse. Narravit eos famam bonorum investigatorum habere. Multi homines eos quaerere coeperunt.
Marcus Lucio dixit se laetum esse quod bonis hominibus adiuvare possent. Lucius respondit se sperare multa alia mysteria esse solvenda.
Et sic fratres Marcus et Lucius investigatores clari facti sunt. Ferunt eos multa alia mysteria postea solvisse. Sed hae quinque fabulae ostendunt quomodo sapientiam et diligentiam adhibuerint ut veritatem invenirent et iustitiam servarent.
FINIS
◊ᴹᴱᴹᴼᴿʸ⁻ᶜᴼᴹᴾᴸᴱᵀᴱ
---