Iam vērō cōnfitendum est quod diū mē fefellit. Docueram in aedificiō, ut in corpore, membra inter sē respondēre dēbēre, et ōrdinem columnārum nihil aliud esse quam parietem plūribus locīs apertum et interruptum; itaque crēdēbam eum quī partēs nōvisset etiam tōtum tenēre. Hāc fīdūciā uncōs in latera dēfīxī, quasi nāvis tōta sequerētur partem quam prehendissem. At nāvis tōta iam nōn erat nisi speciē: clāvī corrōsī, compāgēs solūtae, et sōla aqua quiēta fōrmam eius servābat. Bis igitur naufragium fēcit illa nāvis: semel cum ā veteribus mersa est, iterum cum ā mē ēducta. Corrigō ergō quod prius sēnsī: partēs cognōscere nōn est tōtum possidēre; concinnitās enim nōn in membrīs singulīs sed in eōrum coniūnctiōne cōnsistit, et sī coniūnctiō periit, membra in manū relinquuntur, tōtum ēlābitur. Duo simul vēra sunt: et nāvem prīmus post tot saecula quaesīvī, et eandem prīmus dēlēvī; quod servāre cupiēbam, id cupiditāte meā perdidī.