Ex eō tamen fragmentō aliquid didicī. Ego enim, cum librōs dē rē aedificātōriā scrīberem, memoriae prōdidī mē abietis et cupressī frusta ēdūxisse, quae, cum plūs mīlle et trecentōs annōs sub aquā fuissent, mīrum in modum dūrāvissent. Blondus autem tōtam nāvem ē larice factam esse scrīpsit, plumbī lāminīs extrinsecus tēctam, pice oblitam, clāvīs aēneīs nōn ferreīs cōnfīxam, quōrum singulī ferē sesquipedālēs essent. Nōn possum hīc nōn veterum prūdentiam laudāre. Nam aes in aquā nōn ita rōbīgine cōnsūmitur ut ferrum, et plumbum lignum ab aquā tuētur: ita illī nōn sōlum membra nāvis inter sē, sed nāvem ipsam cum locō in quō futūra erat aptāverant. Haec enim quoque concinnitās est, ut māteria cum ūsū, ūsus cum locō cōnsentiat; neque architectus quisquam domum in palūde eādem ratiōne exstruit quā in colle. Uter nostrum vērius vīderit, nunc dēcernere nōn possum, quoniam fragmentum illud periit; neque meum testimōnium idcircō praeferō quia meum est. Hoc tamen certum est: quī māteriam nāvis dīligentissimē ēnumerāvimus, nāvem ipsam nōn habēbāmus. Nāvis enim nihil aliud est quam domus quae natat; et quī tēgulās et trabēs domūs dīrutae numerat, is domum nōn aedificat sed ruīnam dēscrībit.