Prīmum igitur, ut in omnī rē soleō, quaesīvī quae essent negōtiī partēs: quantum pondus, quanta aquae altitūdō, quae vīrēs ad tollendum suppeterent. Cūpās vīnāriās vacuās ōrdine per lacūs superficiem inter sē iūnxī, ut pōns quīdam natāns fieret, et in utrāque parte suculās collocāvī, quibus fūnēs crassī circumvolverentur. Cūpās autem ēlēgī quod nātūra ipsa docet inānia innatāre, plēna mergī; neque aliud ā nātūrā petīvī quam quod illa cotīdiē in quōvis rīvō ostendit. Deinde ūrīnātōrēs ex Genuā condūxī, quōs Blondus Flāvius, quī rem litterīs mandāvit, piscibus quam hominibus similiōrēs fuisse scrīpsit. Hī, spīritū retentō, ad fundum dēscendēbant et uncōs ferreōs fūnibus adligātōs in nāvis latera dēfīgēbant. Nihil mihi deesse vidēbātur: numerus, collocātiō, fīnītiō, quās in aedificiīs requīrō, in hāc quoque māchinā cōnstābant, et tōta rēs tam aequīs spatiīs disposita erat ut nihil addī aut dēmī posse vidērētur.